Mezarlıkta yaşlı bir kadın kolumu tuttu ve bana şöyle dedi: “Sen bu mezara çiçek getirirken, öz annen otogarın yanında ekmek dileniyor.” Öfkeden deliye döndüm ve cüzdanımı çıkardım.

DOLAR

Alış: 50.15

Satış: 50.35

EURO

Alış: 55.46

Satış: 55.68

GBP

Alış: 66.25

Satış: 66.74

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 13.11.2026

Mezarlıkta yaşlı bir kadın kolumu tuttu ve bana şöyle dedi: “Sen bu mezara çiçek getirirken, öz annen otogarın yanında ekmek dileniyor.” Öfkeden deliye döndüm ve cüzdanımı çıkardım.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: BÖLÜM 1 — Öz annen otogarın önünde ekmek dileniyor. Sen ise onu senden alan kadının mezarına çiçek bırakmaya geliyorsun. Yaşlı kadın, elimde hâlâ beyaz kasımpatı demetiyle annemin mezarının başında dururken bu sözleri yüzüme söyledi. Olay, İstanbul’daki Karacaahmet Mezarlığı’nda yaşanmıştı. Benim adım Ahmet Yılmaz. Kırk iki yaşındayım ve Konya merkezli bir tahıl taşımacılığı şirketinin sahibiyim. Öfkeli insanlarla pazarlık etmeye alışkındım. Ama daha önce hiç tanımadığım bir kadına karşı bu kadar büyük bir öfke hissetmemiştim. — Söylediklerinize dikkat edin, dedim. Annem altı hafta önce öldü. — Seni büyüten kadın öldü. Seni dünyaya getiren Fatma Demir ise hâlâ hayatta. Altmış üç yaşında. Üzerinde yeşil bir palto var. Dün, parası yetmediği için bir fırının kapanışta kalan bayat ekmeklerini istemiş. Kadın kendisini Emine olarak tanıttı. Bir dizinde sakatlık vardı. Pazar çantasını göğsüne bastırmıştı. Benden korkmuş gibi görünmüyordu. Daha çok, beni bulmaya çalışmaktan yorulmuş gibiydi. — Sizi kim gönderdi? — Beni kimse göndermedi. Yedi yıldır onun komşusuyum. Buraya kendisi gelmeye cesaret edemediği için geldim. Neden özellikle bu cumartesi günü geldiğini sordum. Mezarlık görevlisini işaret etti. Ona göre, her hafta annem Ayşe’nin mezarını ziyaret ediyormuşum. Ardından öyle bir ayrıntıdan söz etti ki olduğum yerde doğruldum. Amcam Mehmet, babamın kardeşi ve şirketimin operasyon müdürü, benimle görüşmelerini sağlayacağına söz vermişti. — Bizi sekiz gün bekletti. Önce yurt dışında olduğunuzu söyledi. Sonra da annenizin acısından dolayı kimseyle görüşemeyecek kadar kötü durumda olduğunuzu anlattı. Oysa Jalisco’dan hiç ayrılmamıştım. Üstelik amcam, haftalardır annemin yokluğunu unutabilmek için kendimi işe verdiğimi çok iyi biliyordu. Amcamla aramızdaki ilişki neredeyse baba oğul gibiydi. Bana bu işi öğretmiş, ilk büyük anlaşmalarımızı yapmamı sağlamış ve her zaman bütün dünyanın benden faydalanmaya çalıştığını söylemişti. — Herhâlde yanlış yere gitmişsinizdir, dedim. — Üç kez gittik. Üçüncü seferinde Mehmet Bey dışarı çıkıp bizi rahatsız etmememizi söyledi. Fatma ağlamaya başladı ve benden otele dönmemizi istedi. Annemin mezarının başında bir yabancının onu sanki suç işlemiş gibi anlatması beni utandırmıştı. Ayşe, ilk işim battığında yanımdaydı. Evliliğim sona erdiğinde beni teselli etmişti. Kızım Zeynep hastanede yatarken bir an olsun başımdan ayrılmamıştı. Hiçbir yabancının iki cümleyle bütün bunları silmesine izin veremezdim. — Benden ne istiyor? Para mı? Cüzdanımı çıkardım. Emine paraya bakmaya bile tenezzül etmedi. — Tek istediğimiz onu dinlemeniz. Fatma’ya, Ayşe Hanım’ın cenazesinden sonra bir mektup ulaşmış. Mektupta, bu aileye nasıl geldiğinizi öğrenmeye hakkınız olduğu yazıyor. Elim havada öylece kaldı. Annem ölmeden önce evraklarından çiçeklerine, hatta masa örtülerine kadar her şey için ayrıntılı talimatlar bırakmıştı. Ama böyle bir mektuptan hiç söz etmemişti. Emine telefonunda bir fotoğraf bulmaya çalıştı. Ekranı çatlamıştı, parmakları da heyecandan titriyordu. — Mektubun aslı Fatma’da. Çantasının iç astarına diktirmiş. Uyurken bile yanından ayırmıyor. — O zaman gelsin, bana göstersin. — Otogarın arkasında, bir fırının önünde bekliyor. Siz Ayşe Hanım’ın yanındayken buraya gelmeye korktu. Cüzdanımı yeniden cebime koydum ve amcamı aradım. Her zamanki gibi hemen cevap verdi. — Öz annem olduğunu iddia eden bir kadın var. Adı Fatma Demir. Telefonun diğer ucunda birkaç saniye boyunca çıt çıkmadı. — Yanında Emine mi var? diye sordu sonunda. Bu ismi ona hiç söylememiştim. — Onu nereden tanıyorsun? — Ahmet, o insanlar annen ölür ölmez ortaya çıktı. Bu işi bana bırak. Sakın gidip o kadını görme. Bana açıklama yapmama fırsat vermeden telefonu kapattı. Emine’ye baktım. Ayakkabıları toz içindeydi. Elindeki pazar çantasının içinde gri bantla birkaç yerinden tamir edilmiş bir termos vardı. Her şey bir yalan olsa bile, ona davranış şeklimde acımasız bir taraf olduğunu anladım. — Arabaya binin. Otogara gidiyoruz. Yol boyunca bana Fatma’nın Konya yakınlarındaki küçük bir kasabada yaşadığını anlattı. Hayatı boyunca dikiş dikerek, okul üniformaları ve iş kıyafetleri dikerek geçimini sağlamıştı. Kırk iki yıl boyunca tek oğlunu kaybettiğine inanmıştı. Doğumdan beş yıl sonra oğlunun hayatta olduğuna dair bir ipucu almış, ancak biri onu bunun bir yanlışlık olduğuna yeniden inandırmıştı. Fırının önüne park ettiğimizde Emine neredeyse koşarak arabadan indi. Fatma’nın beklemesi gereken beton bank boştu. Adını duyunca fırının çalışanlarından biri dışarı çıktı. — Onu on dakika önce götürdüler, dedi. Bir adam geldi, oğlunun kendisini beklediğini söyledi. — Hangi araçla? diye sordum. — Gümüş renkli bir kamyonet. Arka camında sarı bir başak resmi vardı. Ellerim buz kesti. Bu, benim şirketimin araçlarında kullanılan logoydu. Ve o araçlardan biri yalnızca amcam Mehmet’e tahsis edilmişti. … BÖLÜM 2 Emine, fırının çalışanından yaşananları tekrar anlatmasını isterken amcamı aradım. Mehmet telefonu sakin bir sesle açtı. Gereğinden fazla sakindi. — O kadını alması için Ali’yi gönderdim. Dinlenebileceği bir yere ihtiyacı vardı. — Nerede şimdi? — Güvendiğim insanların yanında. Ona yemek vereceğim ve dönüş otobüsünün biletini alacağım. — Sana ne yapmayı düşündüğünü sormadım. Adresi istiyorum. Ortalığı karıştırmamamı söyledi ve telefonu yine yüzüme kapattı. Marisol adındaki fırın çalışanı, Fatma’nın kendi isteğiyle araca bindiğini doğruladı. Çünkü oğlunun onu almaya gönderdiğine inanmıştı. Daha sonra geri gelip parasını ödemeyi düşündüğü için tezgâha peçeteye sarılmış yarım bir ekmek bırakmıştı. Onun gerçekten annem olup olmadığını henüz bilmiyordum. Ama birinin benim adımı kullanarak savunmasız bir kadını götürdüğünden emindim. Şoför Ali’yi aradım. Telefonumu açmadı. Bunun üzerine araç filosundan sorumlu kişiden çıkış kayıtlarını istedim. Gümüş renkli kamyonet, Mehmet’in talimatıyla teslim alınmıştı. Ancak kayıtlarda nereye gittiğine dair hiçbir bilgi yoktu. Ardından 112’yi arayarak durumu bildirdim. Fatma’nın araca kendi isteğiyle bindiğini, ancak kandırılmış olabileceğini özellikle açıkladım. Bana bir başvuru numarası verdiler ve aracın bilgilerini kaydettiler. Henüz kesinleşmemiş bir olayı kaçırılma olarak göstermedim. Emine fırının tezgâhının yanındaki sandalyeye oturdu ve sonunda mektubun fotoğraflarını açmayı başardı. Ekranda kareli kâğıda yazılmış üç sayfa gördüm. Ayşe’nin eğik el yazısını hemen tanıdım. Tarihlerin altını iki kez çizme alışkanlığı bile aynıydı. “1984 yılında kardeşim bana henüz birkaç günlük bir erkek bebek getirdi. Annesinin ona bakamayacağını ve her şeyin ayarlandığını söyledi. Yıllardır çocuk sahibi olmaya çalışıyordum. Bu yüzden fazla soru sormamayı tercih ettim.” Ağzım kurudu. Okumaya devam ettim.

: “1989 yılında ondan bir mektup aldım. Ona, bebeğinin öldüğünün söylendiğini öğrenmiştim. İşte o zaman bana anlatılanların yalan olduğunu anladım. Mektubunu Mehmet’e verdim ve nasıl cevap vereceğine onun karar vermesine izin verdim. Onunla yüzleşmeye hiçbir zaman cesaret edemedim.” Sonunda bir cümle daha vardı: “Ahmet, onu tanımak isteyip istemediğine kendi karar vermeli. Mehmet’in bir daha bizim adımıza konuşmasına izin verme.” Sayfanın altındaki Ayşe imzasına uzun süre baktım. Bana bir dükkânda yanlışlıkla fazla para üstü verildiğinde mutlaka geri götürmeyi öğreten kadın, onlarca yıl boyunca sustuğunu itiraf ediyordu. — Fatma’nın gerçekten doğum yaptığına dair bir kanıtınız var mı? diye sordum. Çünkü artık yalnızca bu itirafa dayanmak istemiyordum. Emine çantasından katlanmış bir belge çıkardı. Tepedeki özel bir hastaneden alınmış, Nisan 1984 tarihli bir hasta kabul kaydının fotokopisiydi. Belgede Fatma’nın doğum sonrası yaşadığı komplikasyonlar nedeniyle tedavi gördüğü yazıyordu. Bu belge benim kim olduğumu kanıtlamıyordu ama onun anlattıklarının doğrulanabilir bir geçmişi olduğunu gösteriyordu. — Ona bebeğinin öldüğünü söylediklerinde bu belgeyi saklamıştı, diye açıkladı Emine. Ama kendisine hiçbir zaman ölüm belgesi verilmedi. Tam o sırada telefonum titredi. Arayan Ali’ydi. Sesimi alçaltarak konuştum. — Nerdesin? — Ajijik Gölü yakınlarındaki dinlenme evine gidiyoruz. Amcanız sizin her şeyden haberiniz olduğunu söyledi. Kadın yanımda ama telefonunun şarjı bittiği için çok endişeli. Ona güvenli bir yerde durmasını ve Fatma’nın kendi telefonundan benimle konuşmasına izin vermesini söyledim. Ardından titrek, yorgun bir kadın sesi duydum. — Ahmet? Ben Fatma. Sana haber vermeden geldiğim için özür dilerim. — Özür dilemenize gerek yok. Beni görmek istiyor musunuz? — Yaşadığını öğrendiğim günden beri seni görmek istiyorum. Ama istemiyorsan geri dönerim. Seni hiçbir şeye zorlamayacağım. Ne cevap vereceğimi bilemedim. Kırk iki yıldır annelik hasretiyle yaşayan bir kadının bütün hayatı, o birkaç saniyeye sığmış gibiydi. — Sizi almaya geliyorum. Hiçbir belgeyi imzalamayın ve kimliğinizi kimseye teslim etmeyin. — Mehmet, her şeyi açıklığa kavuşturacak bir belge olduğunu söyledi. Telefon kesildi. Ali bana konum gönderdi ve yola çıktık. Yolda Emine, 1989 yılında yaşananları anlattı. Fatma, eski bir hemşireyi bulmuş ve Ayşe’ye bir mektup yazarak oğlunun yalnızca bir fotoğrafını istemişti. Mehmet ise onun yaşadığı kasabaya giderek isimlerin karıştırıldığını söyleyen bir belge göstermişti. Hatta kendisine para teklif etmişti. Fatma parayı kabul etmemişti ama yıllarca kimsenin onu dinlemeye yanaşmaması sonunda bütün gücünü tüketmişti. Dinlenme evine vardığımızda gümüş renkli kamyoneti kapının yanında gördüm. Ali dışarıda bekliyordu. Yüzü bembeyazdı. Bizi görünce kapıyı açtı. İçeri girdiğimde Fatma’yı bir masanın önünde ayakta dururken gördüm. Yeşil paltosunun düğmeleri boğazına kadar ilikliydi. Çocukluk fotoğraflarımdaki hiçbir kadına benzemiyordu. Ama beni gördüğü anda iki elini ağzına götürdü. Sanki artık görmemesi gerektiğine kendini inandırdığı bir rüyayla karşılaşmıştı. Mehmet hemen aramıza girdi ve önüme bir belge itti. — Herhangi bir görüşme yapmadan önce bu kadın, senin üzerinde hiçbir zaman hakkı olmadığını kabul etmeli. İşte kırk iki yıl önce imzaladığı vazgeçme belgesi. Fatma başını kaldırdı. Ağlamayı bıraktı. Ardından o ziyarete dair bildiğim her şeyi değiştiren şu sözleri söyledi: — O imza bana ait değil. Ben oğlumdan hiçbir zaman vazgeçmedim. BÖLÜM 3 Belgeyi elime almadan dikkatlice okudum. Sararmış bir fotokopiydi. Üzerinde, yeni doğmuş bebeğin teslim edilmesine izin verildiğini iddia eden bir belge vardı. Tarihi, Fatma’nın şiddetli kanama nedeniyle hastaneye kaldırılmasından iki gün sonraydı. İsim daktiloyla yazılmıştı. İmza ise neredeyse anlaşılmaz bir karalamadan ibaretti. Belgenin üzerinde hangi yetkili tarafından düzenlendiğini gösteren açık bilgiler ya da geçerli bir evlat edinme kararı bulunmuyordu. Mehmet ise bu kâğıdı kırk iki yıllık bütün soruları cevaplıyormuş gibi önüme koymuştu. — Eğer bu belge geçerliyse, bir avukata inceletmem seni rahatsız etmez herhâlde, dedim. — Kendi ailene karşı hiç tanımadığın bir kadını mı tutacaksın? — Ben sadece ne olduğunu öğrenmek istiyorum. Şimdi kimliğini ona geri ver. Fatma şaşkınlıkla bana baktı. Mehmet, onu misafir olarak kaydettirmek bahanesiyle kimliğini istemiş ve daha sonra elinde tutmuştu. Telefonunu da şarj etmek için almıştı. İsteksizce ikisini de masanın üzerine bıraktı. Ali, kendisine verilen talimatın Fatma’yı oraya götürüp beklemek olduğunu, dışarı çıkmasını engellemesinin söylenmediğini açıkladı. Fatma’ya benimle gelmek mi yoksa kasabasına dönmek mi istediğini sordum. — Onun bulunmadığı bir yerde seninle konuşmak istiyorum, diye cevap verdi. Mehmet yumruklarını sıktı. — Ayşe seni böyle görseydi bir kez daha ölürdü. — Ayşe zaten öldü, diye karşılık verdim. Mektubunda da Fatma adına karar vermeyi bırakmamızı istiyor. Amcam sandalyeyi öfkeyle geriye itti. Kapıya kadar arkamızdan geldi. Bana kazandırdığı sözleşmeleri, boşandığımda ödünç verdiği parayı ve benim için yaptığı fedakârlıkları bir bir saymaya başladı. Şimdi hatırlattığı her gerçek anı, sanki önüme çıkarılmış bir borç senedi gibiydi. Fatma ve Emine’yi yemek yemek için bir lokantaya götürdüm. Önlerine tavuk suyu çorbası söyledim. Fatma, ben her konuştuğumda kaşığını bırakıyordu. Ona on yedi yaşındaki kızım Zeynep’in bir fotoğrafını gösterdim. — Gözleri sana benziyor, diye fısıldadı. Ama senin onun yaşındayken nasıl göründüğünü henüz bilmiyorum. Fatma, doğum sırasında şiddetli kanama geçirdiğini, kendisine kan verildiğini ve bir hemşirenin bebeğinin öldüğünü söylediğini hatırlıyordu. Ancak bebeğinin cesedini hiç görmemişti. Kendisine hiçbir zaman ölüm belgesi de verilmemişti. O sırada yirmi bir yaşındaydı ve tartışamayacak kadar ağır hastaydı. — Beş yıl sonra bir hemşire bana bir bebeğin sağ olarak hastaneden çıkarıldığını söyledi. Ayşe’ye mektup yazdım. Mehmet kasabama geldi, bir mezarın fotoğrafını gösterdi ve kız kardeşini daha fazla üzmememi istedi. — Peki neden beni aramaya devam etmedin? Fatma ilk kez başını eğmeden gözlerimin içine baktı. — Aramaya devam ettim. Mektuplar yazdım, nüfus müdürlüğüne ve hastaneye gittim. Ama bana hiçbir bilgi vermediler. Çalıştım, evlendim, hasta babama baktım. Hayatıma devam etmem seni unuttuğum anlamına gelmiyordu. Verdiği cevap karşısında utandım. Yoksulluğu çaresizlikle, sessizliği ise kabullenişle karıştırmıştım. Ona akrabalığımızı henüz kesin olarak doğrulamam gerektiğini söyledim. Fatma başını salladı. — Ben de istiyorum. Başkalarının söyledikleri yüzünden bir oğlumu zaten bir kez ölü bildim. Şimdi gerçeği kanıtlarla öğrenmek istiyorum. Ayşe’nin mektubunu, hastane belgesini ve Mehmet’in gösterdiği kâğıdı Fatma’nın izniyle fotoğrafladım. Orijinaller kendisinde kaldı. Bağımsız bir laboratuvarda DNA testi yaptırmaya ve bir avukata danışmaya karar verdik. O öğleden sonra babam Kemal’in evine gittim. Seksen yaşındaydı ve kalça kırığından sonra iyileşmeye çalışıyordu. Fatma da benimle gelmek istedi. Onu babamın nasıl tepki vereceği konusunda uyardım. — Kapalı kalan başka bir kapı yerine, zor da olsa gerçeği duymayı tercih ederim, dedi. Salonda çocukluk fotoğraflarım vardı. Fatma, ilkokula başladığım ilk gün çekilmiş fotoğrafımın önünde durdu. Babam onun adını duyunca bembeyaz oldu. — Ayşe’nin biyolojik annem olmadığını biliyor muydun? diye sordum. — Evet. Annen bana genç bir kadının sana bakamayacağını ve Mehmet’in her şeyi ayarladığını söylemişti. Onun getirdiği belgeleri imzaladım. Sormam gereken soruları sormadım. — Fatma’ya benim öldüğümü söylediklerini biliyor muydun? — Bunu çok daha sonra öğrendim. Ayşe geçmişi yeniden açmamamı istedi. Seni kaybedeceğimizi söyledi. Bağırmak istedim. Babamın bana bisiklet sürmeyi öğrettiği günleri hatırladım. Bana her zaman bir yalanın mutlaka birine zarar vereceğini söylerdi. — Bu yüzden seni sevmekten vazgeçmeyeceğim. Ama artık utansan bile bildiğin her şeyi anlatmak zorundasın. Babam, Ayşe’nin hatıralarını sakladığı bir kutuyu getirdi. İçinde süt dişlerimin yanında sarı, beyaz topuklu küçücük bir bebek patiği vardı. Fatma onu görür görmez tanıdı. Yünü yetmediği için tamir etmek zorunda kaldığı patiğin üzerindeki yamayı hemen fark etmişti. — Ötekini bitirmeye fırsatım kalmamıştı, diye fısıldadı. İkisini de kaybettim sanıyordum. Kutunun altında, 1989 yılında Fatma’nın Ayşe’ye yazdığı bir mektup vardı. Fatma, oğlunun hayatta olup olmadığını öğrenmek istiyor ve onu büyüten kadından zorla ayırmaya çalışmayacağına söz veriyordu. Ayşe mektubun arkasına şu cümleyi yazmıştı: “Mehmet, onun gerçeği öğrenmeyeceğine söz vermiştin. Ben de onu teslim etmeyeceğim.” Babam, zarfı cenazeden sonra bulduğunu anlattı. Ayşe’nin son mektubunu da onun talimatıyla bana göndermişti. Ardından Mehmet’i aramıştı. Amcam ona, benim her şeyi zaten bildiğimi ve konuyu konuşmak istemediğimi söylemişti. — Bu yalan, dedim. Beni ikinizden de uzak tuttu. Babam Fatma’ya baktı. — Kaybettiğin o yılları sana geri vermemin hiçbir yolu yok. — Ben buraya sizden hesap sormaya gelmedim, diye cevap verdi Fatma. Sadece oğlum karşımda otururken kimsenin bir daha bana onun öldüğünü söylemesini istemiyorum. Toplu bir sarılma yaşanmadı. Babam ağladı. Fatma ise sessizliğini korudu. Ben belgelerin kopyalarını sakladım ve küçük patiği Fatma’ya verdim. Kimseye danışmadan ona geri verebileceğim tek şey buydu. Ertesi gün Mehmet’le şirketin ofisinde, hukuk danışmanımızın da bulunduğu bir ortamda yüzleştim. Ayşe’nin notunu önüne koydum ve ona yeni doğmuş bebeği nasıl aldığını sordum. — Annen çocuk sahibi olamadığı için çok acı çekiyordu, diye cevap verdi. Hastanenin yöneticisini tanıyordum. Fatma yalnızdı ve hastaydı. Bebeği istemeyebileceğini söylediler. Ben de bir çözüm buldum. — Bunu sana kim söyledi? Hangi belgeye dayanarak hareket ettin? Hiçbir kanıt gösteremedi. Bana daha iyi bir hayat vermek istediğini tekrarladı. Fatma’nın bebeğini geri istemesine izin veremeyeceğini de kabul etti. Hâlâ yaptığı kötülüğü bir iyilik gibi görüyordu. — Sen beni kötü olduğunu hayal ettiğin bir çocukluktan kurtardığını sanıyorsun, dedim. Ama bunun için başka bir kadının hayatını mahvettin. Üstelik onu tanımak için bile çaba göstermedin. Mehmet pencereden kamyonları işaret etti. — Ben olmasaydım bugün bunların hiçbirine sahip olamazdın. — Belki. Ama sahip olduklarımı sessizliğimi satın almak için kullanma hakkın yok. Şirketin iç prosedürlerini uygulayarak araç sevk etme yetkisini elinden aldım ve operasyon müdürlüğü görevinden uzaklaştırdım. Ancak kendi adına sahip olduğu sözleşmeler de bulunduğu için bütün haklarını ortadan kaldıramazdım. Başlattığımız denetim ve tedarikçi değişiklikleri bize bazı müşterilere ve aylarca süren emeğimize mal oldu. Fatma’yla birlikte yaşanan yanıltıcı araç transferi ve sahte olabilecek belgeler hakkında savcılığa başvurduk. Soruşturma hemen gözaltılarla sonuçlanmadı. Hastane kapanmıştı ve kayıtların bir kısmı kayıptı. Babam ifade verdi. Ali de kendisine aracı götürme talimatını kimin verdiğini anlattı. Üç hafta sonra DNA testi sonucu geldi. Sonuç, annelik bağının neredeyse kesin olduğunu gösteren son derece yüksek bir uyumluluk oranı ortaya koyuyordu. Raporu birlikte okumak için Fatma’nın Arandaş yakınlarındaki evine gittim. Beni Emine karşıladı. Mutfakta bir tencere kuru fasulye pişiyordu. Sonucu okumayı bitirdiğimde Fatma uzun süre hareketsiz kaldı. Sonra önlüğünün ucuyla gözlerini sildi. — Demek ki ben deli değilmişim, dedi. — Ben hiçbir zaman öyle düşünmedim, diye cevap verdim. Ama kendi sesimi duyduğumda yalan söylediğimi fark ettim. Fatma bana sitem etmeden baktı. Yine de gerçeğin arkasına saklanmama izin vermedi. — Başlangıçta öyle düşünüyordun. Yüzünden belli oluyordu. — Haklısın. Beni affet. Hemen cevap vermedi. Masaya üç tabak koydu ve ellerimi yıkamamı söyledi. O sıradan hareket, herhangi bir özür konuşmasından çok daha samimiydi. Bir ay sonra Zeynep, Fatma’yla tanıştı. Kendi yaptığı ama ortası çökmüş bir pasta getirmişti. Sonra ona hangi isimle hitap edebileceğini sordu. — İçinden nasıl geliyorsa öyle seslenebilirsin. Daha birbirimizi tanımamız gerekiyor. Zeynep hâlâ Ayşe’nin yasını tutuyordu. Fatma’yı sevmenin, diğer büyükannesine ihanet etmek anlamına geleceğinden korkuyordu. Ona hiç kimsenin Ayşe’yle ilgili anılarının yerini alamayacağını söyledim. Ayşe beni sevmişti ama Fatma’ya gerçeği söylemeyerek ona büyük bir acı yaşatmıştı. Bu iki gerçek aynı anda var olabilirdi. Aradan birkaç ay geçtikten sonra Fatma, benimle birlikte mezarlığa gelmek istedi. Yanında sarı çiçekler getirdi. Ayşe’nin mezar taşının önünde uzun süre sessizce durdu. Ona biraz mahremiyet tanımak için uzaklaştım. Geri döndüğünde gözleri kızarmıştı. — Seni büyüttüğü için ona teşekkür ettim, dedi. Ama bana oğlumun öldüğünü söylemesini affetmedim. — Affetmek zorunda değilsin. Dönüş yolunda otogarın yanındaki fırının önünde durduk. Marisol bizi tanıdı ve tezgâhın arkasından dışarı çıktı. Fatma kendi parasıyla koca bir torba taze ekmek aldı. Parasını ödemek istediğimde eliyle beni durdurdu. — Bugün benden olsun. Emine’nin o sabah onu beklettiği yerde biraz oturduk. Fatma, o gün eski kıyafetlerle ekmek isterken benim onu görmekten utanacağımdan korktuğunu anlattı. — Evet, utandım, diye itiraf ettim. Ama senden değil, kendimden utandım. Parasız birinin gerçeği de bilemeyeceğine ne kadar çabuk karar verdiğimden. Fatma çantama bir ekmek koydu. Ona her zaman anne diyemiyordum. Kırk iki yılı da geri getirememiştik. Ama artık ne zaman görüşeceğimize kimse karar veremezdi. Arabanın kapısını açmadan önce ona dönüp şöyle dedim: — Hadi anne, gidelim. Gülümsemeden önce bir an olduğu yerde kaldı. Sonra koluma girdi. Beni büyüten kadını sevmemin, onun sessizliğini haklı çıkarmamı gerektirmediğini öğrendim. Ve hâlâ kendime şu soruyu soruyorum: Bir annenin kendi çocuğunu tanıma hakkını elinden alan bir karara gerçekten sevgi denebilir mi? Siz bu hikâyeyi bitirdiğinizde neler hissettiniz? Hikâye sizi duygulandırdıysa veya düşündürdüyse, daha fazla insanın da bu hikâyeyi keşfedebilmesi için paylaşmayı unutmayın.

Haberin Devamı

Mezarlıkta yaşlı bir kadın kolumu tuttu ve bana şöyle dedi: “Sen bu mezara çiçek getirirken, öz annen otogarın yanında ekmek dileniyor.” Öfkeden deliye döndüm ve cüzdanımı çıkardım.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Altmış yaşındaki milyoner kadın, kendi şirketine temizlikçi kılığında gitmişti…