On iki yaşındayken annemi patronunu

DOLAR

Alış: 49.73

Satış: 49.93

EURO

Alış: 55.67

Satış: 55.89

GBP

Alış: 66.62

Satış: 67.11

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 31.10.2026

On iki yaşındayken annemi patronunu

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Zeynep’in ellerinde tuttuğu çizgili kâğıda bakarken nefesimin kesildiğini hissettim. On iki yaşından beri omuzlarımda taşıdığım, beni her gece “Ailemi ben mi dağıttım?” sorusuyla boğan o devasa suçluluk, bir anda boğazıma düğümlendi. Zeynep odadan sessizce çıktı ve kapıyı arkasından yavaşça kapattı. Odada sadece ben, masanın üzerindeki loş lamba ışığı ve o solmuş kâğıt kalmıştı. Titreyen ellerimle zarfı açtım. İçinden çıkan mektup, annemin o gün evden çıkarken takındığı buz gibi ve hesaplı bakışını yeniden gözlerimin önüne getirdi. Kâğıttaki satırları okumaya başladığımda, dünyamın bir kez daha altüst olacağını biliyordum:

: “Elif… Güzel kızım. Bu mektubu okuyorsan, artık gerçeği öğrenecek yaşa gelmişsin demektir. O sabah sana ‘Bütün bunların sebebi sensin’ demiştim. Ne kadar acımasızca, ne kadar haksızca olduğunu bilerek söyledim bunu. Çünkü senin o masum gözlerinle gördüğün o manzara, benim yıllardır içinde sıkışıp kaldığım cehennemden kaçış biletîmle ilgiliydi. Kerem’le olan ilişkim bir anlık heves ya da sıradan bir aldatma değildi, Elif. Babanla evliliğimiz çoktan bitmişti; evimizdeki o sessizlik duvarları bizi yavaş yavaş boğuyordu. Ama mesele bu da değil… Asıl gerçeği, o adamın kim olduğunu asla bilmeni istemedim.”Mektubun kalan kısmını okurken ellerimin titremesi durmuyordu. Satırlar gözümün önünde adeta dans ediyordu: “Kerem, yıllar önce kaybettiğimi sandığım, bu şehre yabancı bir adam değildi… O, siz doğmadan önceki hayatımın, ailemin benden kopardığı o karanlık geçmişin bir parçasıydı. Babanız bu evliliği sürdürmek için her şeyi bir sır olarak saklamaya yemin etmişti; ama ben o kafesin içinde her geçen gün ruhumun öldüğünü hissediyordum. O gün otoparkta onu öpüyordum çünkü o, bu hayattan bütünüyle kopup gitmem için bana uzatılmış tek eldi. Seni suçladım, çünkü eğer sen görmeseydin, ben o bavulu asla toplayamayacak, korkak bir kadın olarak o evde çürüyüp gidecektim. Sen bana o cesareti verdin, Elif. Beni evden kovan baban değil, senin o gördüklerini dile getiren cesaretindi. Sana sarılamadım, çünkü eğer sarılsaydım, o evde kalır ve asla özgür olamazdım. Kardeşlerine sahip çıkacağını biliyordum. Beni affetmeni beklemiyorum; ama bir gün, bir kadının sadece bir ‘anne’ ibaret olmadığını anladığında bana hak vereceksin. Annen… Aylin.” Kâğıdı göğsüme bastırıp hıçkırarak ağlamaya başladım. On iki yaşından beri sırtımda taşıdığım o devasa suçluluk, o mektuptaki satırlarla birlikte yavaşça buharlaşıp gitti. Annem kaçmamıştı; aslında benden aldığı o cesaretle kendi hayatını kurtarmıştı. Babamın neden bir daha o eski plakları çalmadığını, o neşeli adamın neden sustuğunu şimdi acı bir şekilde anlamıştım. O gece odadan içeri giren Zeynep’e baktım; artık içimdeki o küçük, kırgın çocuk iyileşmeye başlamıştı. Siz olsaydınız, yıllar sonra öğrendiğiniz bu gerçek karşısında annenizi affedebilir miydiniz? Yoksa bu bir bencillik miydi? Yorumlarda buluşalım…

Haberin Devamı

On iki yaşındayken annemi patronunu

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Şaranın Türkçe kararı