Zorlu bir doğumun ardından hala bitkin haldeydim

DOLAR

Alış: 48.52

Satış: 48.71

EURO

Alış: 55.98

Satış: 56.20

GBP

Alış: 65.28

Satış: 65.76

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 15.09.2026

Zorlu bir doğumun ardından hala bitkin haldeydim

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Yıllardır saklanan bir insanı da gizlediğini anladım.” Kapıda duran kadın, önce bana sonra kucağımdaki Nehir’e baktı. Yüzünde öyle bir ifade vardı ki, sanki karşısında yeni doğmuş bir bebek değil de yıllardır mezarda sandığı biri duruyordu. Sinan ayağa kalktı. “Senin burada ne işin var?” Kadın acı acı gülümsedi. “Beni gördüğüne sevindin mi bari?” Sinan’ın çenesi gerildi. “Çık dışarı.” Kadın bir adım bile atmadı. Tam tersine gözlerini Nehir’den ayırmadan birkaç adım içeri girdi. Sonra neredeyse nefes almayı unutturacak kadar sakin bir sesle konuştu. “Demek onda da çıktı.” Kollarımı Nehir’in etrafında sıkılaştırdım. “Neyden bahsediyorsunuz?” Kadın ilk kez doğrudan bana baktı. “Sinan size hiçbir şey anlatmadı, değil mi?” “Feraye, yeter.” Sinan’ın sesi sertti. Ama kadın, yani adının Feraye olduğunu o anda öğrendiğim yabancı, onu duymamış gibi devam etti. “Sol kulağının hemen arkasına bakın.” İstemeden Nehir’in başını çok hafif çevirdim. Saçlarının altında, kulağının arkasında küçücük koyu renkli bir doğum lekesi vardı. Daha önce görmüştüm. Ama önemsememiştim. Hilale benzeyen küçük bir lekeydi. Sinan onu gördüğü anda neden donup kaldığını şimdi anlıyordum. Feraye, gözlerini kapatıp kısa bir nefes aldı. “Aynısı onda da vardı.” “Kimde?” Sorduğum anda Sinan başını öne eğdi. Feraye cevap verdi. “Oğlumda.” Hastane odasının içindeki bütün sesler bir anda uzaklaştı sanki. “Ne oğlundan bahsediyorsunuz?” Feraye, Sinan’a baktı. “Anlatacak mısın, yoksa ben mi anlatayım?” Sinan uzun süre sessiz kaldı. Sonunda sandalyeye yeniden oturdu. Omuzları çökmüştü. Dört yıllık evliliğimiz boyunca onu öfkeli, mutlu, yorgun, korkmuş görmüştüm. Ama ilk kez yenilmiş görünüyordu. “Ben yirmi üç yaşındayken…” dedi. Sonra sustu. Feraye onun yerine tamamladı. “Evliydik.” Başımı hızla Sinan’a çevirdim. “Ne?” Sinan gözlerini bana kaldırmaya bile cesaret edemedi. “Resmî nikâhımız yoktu. Ama birlikte yaşıyorduk.” Feraye güldü. O gülüşte zerre kadar neşe yoktu. “Böyle söyleyince kulağa daha hafif geliyor tabii.” “Feraye…” “Hayır. Bu kez susmayacağım.” Yatağın kenarına tutundum. Yeni doğum yapmış bedenimin ağrısını bile unutmuştum. “Devam edin.” Feraye bana baktı. “Bir oğlumuz vardı. Adı Doruk’tu.” Sinan’ın gözleri doldu. İlk kez o ismi duyuyordum ama yüzündeki ifadeden o ismin yıllardır içinde yaşadığını anladım. “Doruk üç yaşındayken ağır bir hastalık geçirdi,” dedi Sinan. “Doğuştan gelen bir kalp rahatsızlığı vardı. Önceleri kontrol altındaydı. Sonra hızla kötüleşti.” Feraye başını salladı. “Bir gece kriz geçirdi.” Sinan’ın sesi titredi. “Hastaneye yetiştirdik ama…” Devamını getiremedi. Feraye söyledi. “Kaybettik.” İçimdeki öfke, bir anlığına yerini tarifsiz bir ağırlığa bıraktı. Bir çocuğu kaybetmenin ne demek olduğunu düşünmek bile boğazımı düğümledi. Ama hâlâ cevaplanmamış çok fazla soru vardı. “Peki siz neden ayrıldınız?” Sinan gözlerini kapadı. “Doruk öldükten sonra ikimiz de dağıldık.” Feraye hemen araya girdi. “Hayır. Ben dağıldım. Sen kaçtın.” Sinan ayağa kalktı. “Bunu şimdi konuşmanın sırası değil.” Feraye ona doğru döndü. “Tam sırası. Çünkü sen yıllardır bunu kendine farklı anlatıyorsun.” Sonra bana baktı. “Doruk öldükten iki ay sonra Sinan evi terk etti.” “Yalan söyleme.” “Yalan mı?” Feraye’nin sesi ilk kez yükseldi. “Bir sabah uyandım, dolabın boştu. Telefonun kapalıydı. Ortak arkadaşlarımızdan biri İstanbul’a gittiğini söyledi. Ben oğlumun odasını kapatamıyorken sen şehir değiştirdin.” Sinan’ın yüzü kıpkırmızı oldu

: “Ben kalamıyordum!” “Ben kalabiliyor muydum sanıyorsun?” Odanın kapısında bir hemşire belirdi. Tartışma seslerini duymuş olmalıydı. “Her şey yolunda mı?” “Evet,” dedim hemen. Sesim bana bile yabancı geldi. Hemşire tereddüt etti ama sonra kapıyı kapatıp gitti. Ben Sinan’a döndüm. “Bana neden hiç anlatmadın?” “Çünkü…” “Dört yıl, Sinan.” Sesim kırıldı. “Dört yıl boyunca bana daha önce bir çocuğun olduğunu söylemedin.” “Onu kaybettim.” “Bu onu hiç yaşamamış gibi davranabileceğin anlamına gelmiyor.” Sustum. Sonra Nehir’e baktım. “Üstelik biz çocuk sahibi olmaya çalışırken…” Bu düşünce daha da ağır geldi. Her başarısız gebelik testinde benimle birlikte üzülürken, içinde başka bir çocuğun yasını taşıyormuş. Her gece karnıma elini koyduğunda belki Doruk’u hatırlıyormuş. Ama bana tek kelime etmemişti. “Peki Feraye neden bugün burada?” Sinan ona öfkeyle baktı. “Bilmiyorum.” Feraye çantasından bir zarf çıkardı. “Çünkü üç hafta önce Sinan’ın annesi beni aradı.” Sinan’ın yüzü yeniden değişti. “Annem mi?” “Hamile olduğunuzu söyledi.” Bana baktı. “Ve bebeğin kız olduğunu.” “Bunun sizinle ne ilgisi var?” Feraye zarfı bana uzattı. “Doruk’un ölümünden sonra doktorlar bazı testler yaptı. Kalp rahatsızlığının kalıtsal olabileceğini söylediler.” Kanım çekildi. Sinan hemen, “Kesin değildi,” dedi. Feraye sertçe ona döndü. “Ama ihtimal vardı.” Zarfı elim titreyerek açtım. İçinde eski tarihli tıbbi belgeler vardı. Bazı kelimeleri anlayabiliyordum. Genetik. Kardiyomiyopati. Aile taraması. Risk. Sinan hemen yanıma geldi. “Nehir’in hasta olduğu anlamına gelmiyor.” “Sen bunu biliyor muydun?” Sessizlik. “Sana bir şey sordum.” “Evet.” O tek kelime, o gün duyduğum her şeyden daha ağırdı. Nehir’i göğsüme bastırdım. “Ben hamileyken bunu biliyor muydun?” “Doktorlar kesin bir şey söylememişti.” “Bana söylemen gerekiyordu!” “Çünkü seni korkutmak istemedim!” “Benim adıma buna sen mi karar verdin?” Sinan geri çekildi. Gözleri dolmuştu. “Doruk’u kaybettiğim günden beri her hastane, her cihaz sesi, her çocuk ağlaması beni o geceye götürüyor. Sen hamile kaldığında hayatımda ilk defa yeniden mutlu olabileceğimi düşündüm.” “Ve gerçeği sakladın.” “Evet.” Başını öne eğdi. “Çünkü korkaktım.” O cümle odadaki herkesi susturdu. Sinan ilk kez kendini savunmamıştı. İlk kez bahanesiz konuşmuştu. Feraye de bunu fark etmiş olmalıydı. Öfkesi bir anda biraz söndü. “Ben buraya aileni dağıtmaya gelmedim,” dedi. “Peki neden geldin?” Nehir’e baktı. “Çünkü Doruk’un başına gelen şeyin başka bir çocuğun başına gelmesini istemiyorum.” O gün doktorla uzun uzun konuştuk. Nehir’in yenidoğan kontrollerinde kalbiyle ilgili acil bir sorun görünmüyordu. Ama aile öyküsü nedeniyle çocuk kardiyolojisine yönlendirildik. Genetik testler planlandı. Doktor bunun sadece önlem olduğunu, mutlaka hasta olacağı anlamına gelmediğini defalarca anlattı. Yine de o gece uyuyamadım. Sinan odanın köşesindeki koltukta oturdu. Ben Nehir’i kucağımda tutuyordum. Saatlerce konuşmadık. Sonunda, “Seni affetmemi bekleme,” dedim. “Beklemiyorum.” “Sana güvenmem zaman alacak.” “Biliyorum.” “Belki çok uzun zaman.” Başını salladı. “Ne kadar sürerse.” Sonra cebinden telefonunu çıkardı. Ekranda eski bir fotoğraf açtı. Üç yaşlarında, kıvırcık saçlı, gülen bir çocuktu. Sol kulağının arkasında küçücük hilal şeklinde koyu bir leke vardı. Doruk. Fotoğrafa uzun süre baktım. Sonra Nehir’e. İlk kez Sinan’ın bebeğimize baktığında neden öyle donduğunu tamamen anladım. O, kızımızın yüzünde bir hayalet görmüştü. Ama asıl hata hayalet görmek değildi. O hayaleti benden saklamaktı. Aylar geçti. Nehir’in bütün kontrollerini yaptırdık. Şimdilik tamamen sağlıklıydı. Doktorlar yalnızca düzenli takip önerdi. Feraye ile bir daha eski anlamda hayatlarımız kesişmedi. Ama Nehir’in test sonuçları çıktığında ona haber verdim. “Temiz çıktı,” dedim telefonda. Uzun süre konuşmadı. Sonra ağladığını duydum. “Çok sevindim.” Kapatmadan önce bir şey daha söyledi. “Doruk’un bir fotoğrafını ona vermenizi isterim. Büyüyünce.” Şaşırdım. “Neden?” “Çünkü insan geçmişinden utanarak değil, onu bilerek büyümeli.” O cümleyi hiç unutmadım. Sinan’la evliliğimiz kolayca düzelmedi. Aylarca tartıştık. Bazen aynı odada birbirimize yabancı gibi oturduk. Bir ara ayrılmayı bile düşündüm. Ama Sinan ilk kez geçmişinden kaçmayı bıraktı. Terapiye başladı. Doruk’un mezarını yıllar sonra ilk kez ziyaret etti. Ben de onunla gittim. Mezar taşının önünde uzun süre sessiz kaldı. Sonra Nehir’in küçük fotoğrafını mezarın yanına koydu. “Onu senden sakladığım için özür dilerim,” diye fısıldadı. Kime söylediğini bilmiyordum. Doruk’a mı? Bana mı? Kendine mi? Belki üçünümüze birden. Yıllar sonra Nehir büyüdüğünde, aile albümünde Doruk’un fotoğrafını gördü. “Bu çocuk kim?” diye sordu. Sinan bana baktı. Eskiden olsa yüzünün rengi değişirdi. Bu kez değişmedi. Kızımızın yanına oturdu. Fotoğrafı eline aldı. “Bu senin ağabeyin,” dedi. Nehir şaşırdı. “Ağabeyim mi?” “Evet. Sen doğmadan çok önce yaşamıştı.” Sonra Doruk’u anlattı. Kısa hayatını. Gülüşünü. Sevdiği oyuncak arabaları. Ve onu ne kadar özlediğini. Nehir bir süre sessiz kaldı. Sonra fotoğrafı eline alıp, “Ben de onu sevebilir miyim?” diye sordu. Sinan ağlamaya başladı. Kızımız ona sarıldı. Ben de o an şunu anladım: Geçmiş saklandığında insanın peşinden gelir. Ama anlatıldığında, acı olmaktan çıkmasa bile bir yere ait olur. Sinan yıllarca Doruk’u unutmaya çalışarak onu ikinci kez kaybetmişti. Nehir ise bize başka bir şey öğretti. Bir aileyi ayakta tutan şey geçmişinin kusursuz olması değildi. Gerçeği saklamak yerine, onunla birlikte yaşamayı öğrenebilmekti.

Haberin Devamı

Zorlu bir doğumun ardından hala bitkin haldeydim

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Köyde Yaşarken