“Anne… bunu gördükten sonra Elira’nın bu gece Arben’le aynı arabaya binmesine izin vermek istemeyeceksin.”

Dren telefonun ekranını bana çevirdi.

İlk anda neye baktığımı anlayamadım.

Ekranda eski tarihli bazı mesajların görüntüleri vardı. Arben’in adı görünüyordu ama karşı taraftaki kişinin kim olduğu belli değildi.

Mesajlardan birinde şöyle yazıyordu:

“Düğünden sonra her şey daha kolay olacak.”

Bir diğerinde:

“Elira’nın üzerine geçen mallar işimizi çözer.”

Kalbim göğsümde öyle sert atmaya başladı ki Dren’in söylediklerini birkaç saniye duyamadım.

— Bunlar ne?

— Arben’in eski telefonundan alınmış ekran görüntüleri, dedi oğlum.

— Nereden buldun?

Dren dudaklarını birbirine bastırdı.

— Bugün bana biri gönderdi.

— Kim?

— Arben’in eski eşi.

Başımı hızla kaldırdım.

— Eski eşi mi?

— Evet. Aylardır bana ulaşmaya çalışıyormuş. Mesajlarını görmemişim. Bugün düğün fotoğraflarını sosyal medyada görünce tekrar yazdı.

Telefonu elime aldım.

Mesajları tekrar tekrar okudum.

Arben, kızımın parasından, dedesinden kalan hisselerden ve kısa süre önce sattığı daireden söz ediyordu.

Ben bile kızımın maddi durumunun ayrıntılarını bilmiyordum.

Ama Arben biliyordu.

— Elira bunların hepsini ona anlatmış olmalı, dedim.

Dren başını salladı.

— Mesele sadece para değil anne.

İçimdeki kötü his daha da büyüdü.

— Başka ne var?

Dren ekranda başka bir fotoğraf açtı.

Bir evlilik belgesiydi.

Arben’in adı açıkça yazıyordu.

Tarih ise benim onunla evlenmemden yalnızca dört ay öncesine aitti.

— Bu olamaz, dedim.

— Belge gerçek gibi görünüyor.