Beşerli gruplar halinde.

Duvarın bir köşesinde ise solmuş bir kalemle yazılmış tek bir cümle vardı:

“Nikola, seni bırakıp gitmedim.”

Nikola bunu duyduğu anda dizlerinin üzerine çöktü.

Yıllarca herkes Elena’nın kendi isteğiyle kaçmış olabileceğini söylemişti.

Amaablası bunu biliyordu.

Bir gün kardeşinin gerçeği öğrenebileceğini düşünmüş ve ona mesaj bırakmıştı.

Komiser Jelena, kahverengi defteri incelemek için karakola götürdü.

Defter Milan’a aitti.

İlk sayfalarda sıradan şeyler yazıyordu.

Bahçede yaptığı işler.

Aldığı ilaçlar.

Komşularla yaşadığı tartışmalar.

Fakat ilerleyen sayfalarda yazılar değişiyordu.

Elena’dan söz etmeye başlamıştı.

“Çok soru soruyor.”

“Annesine anlatmasından korkuyorum.”

“Bu gece kulübeye geldi.”

“Artık yukarı çıkmasına izin veremem.”

Komiser Jelena o satırları okurken odadaki herkes sessizdi.

Dragan bir anda ayağa kalktı.

— Yani o gece Milan…

Jelena sözünü tamamlamasına izin vermedi.

— Defterde henüz ne olduğunu kesin biçimde anlatan bir bölüm yok. Ama Elena’nın burada tutulmuş olduğuna dair güçlü işaretler var.

Milena başını kaldırdı.

— Babam kızımı burada mı tuttu?

Kimse cevap veremedi.

Çünkü bu sorunun cevabı bile yeterince korkunçtu.

Fakat daha korkuncu henüz gelmemişti.

Yer altındaki odaların en sonunda paslanmış demir bir kapı vardı.

Kapı yıllardır açılmamış gibi görünüyordu.

Olay yeri ekibi kilidi kırdığında içeride küçük bir yatak, eski battaniyeler ve duvara monte edilmiş bir raf buldu.

Rafta birkaç çocuk kitabı vardı.

Bir tarak.

Kırık bir ayna.

Ve üzerinde beyaz çiçekler işlenmiş küçük bir bez çanta.

Nikola o çantayı fotoğraftan görür görmez tanıdı.

Elena onu her yere götürürdü.

Fakat odada Elena’ya ait herhangi bir kalıntı bulunamadı.

Bu durum herkesi daha da şaşırttı.

Eğer Elena orada tutulmuşsa…

Sonra nereye gitmişti?

Ertesi sabah Komiser Jelena yeniden aileyle görüştü.

Masaya eski bir fotoğraf bıraktı.

Fotoğraf, Milan’ın defterinin arasından çıkmıştı.

Fotoğrafta genç bir kız arkası dönük halde bir otobüs durağında duruyordu.

Saçları Elena’nınki kadar uzundu.

Üzerinde açık renk bir mont vardı.

Fotoğrafın arkasında ise bir tarih yazılıydı.

Elena’nın kaybolmasından tam üç yıl sonrası.

Nikola şaşkınlıkla Komiser Jelena’ya baktı.

— Bu ne demek?

— Elena üç yıl sonra hâlâ hayatta olabilir, dedi Jelena.

Milena’nın elleri titremeye başladı.

— O zaman babam onu serbest mi bıraktı?

Jelena başını salladı.

— Bilmiyoruz.

Sonra masaya ikinci bir şey koydu.

Eski bir otobüs bileti.

Bilet, Milan’ın defterinin arka kapağının içine bantlanmıştı.

Varış yeri Sofya idi.

Tarih ise fotoğrafla aynı gündü.

Nikola ayağa kalktı.

— O zaman Sofya’ya gitmiş.

Komiser Jelena cevap vermeden önce birkaç saniye sustu.

— Belki.

— Belki ne demek?

— Çünkü aynı gün Milan da Sofya’daymış.

Odadaki hava bir anda değişti.

Dragan kaşlarını çattı.

— Bunu nereden biliyorsunuz?

Jelena bilgisayar ekranını çevirdi.

On beş yıl öncesine ait eski bir otel kaydı vardı.

Milan’ın adı açıkça görünüyordu.

İki gece kalmıştı.

Ama kayıtta dikkat çeken başka bir ayrıntı vardı.

Oda iki kişilik olarak tutulmuştu.

Milena ellerini ağzına götürdü.

— Elena onunla mıydı?

Komiser Jelena derin bir nefes aldı.

— Bunu öğrenmeye çalışıyoruz.

Polisler otelin yıllar önceki çalışanlarına ulaşmaya başladı.

Çoğu hiçbir şey hatırlamıyordu.

Ancak otelin eski resepsiyon görevlilerinden biri Milan’ın fotoğrafını görünce uzun süre ekrana baktı.

Sonra şu cümleyi söyledi:

— Bu adamı hatırlıyorum.

Komiser Jelena hemen sordu:

— Yanında genç bir kız var mıydı?

Adam sustu.

— Vardı.

Nikola’nın nefesi kesildi.

— Elena mıydı?

Eski görevli fotoğrafa biraz daha yaklaştı.

— Onu bilmiyorum. Ama kız çok korkmuş görünüyordu.

Sonra beklenmedik bir şey söyledi.

— Fakat ertesi sabah adam otelden yalnız ayrıldı.

— Kız neredeydi?

Görevlinin yüzü gerildi.

— Onu bir kadın gelip aldı.

Komiser Jelena hemen öne eğildi.

— Nasıl bir kadın?

Adam birkaç saniye düşündü.

— Kırklı yaşlarındaydı. Kız onu görünce ağlamaya başladı. Sonra sarıldılar.

Milena şaşkınlık içinde ekrana bakıyordu.

— Kimdi o kadın?

Görevli başını salladı.

— Adını bilmiyorum.

Tam görüşmenin biteceği sırada adam sanki bir şey hatırlamış gibi durdu.

— Bir dakika…

Herkes ona baktı.

— Kadın giderken resepsiyonda bir belge imzalamıştı.

Komiser Jelena’nın gözleri büyüdü.

— O kayıt hâlâ duruyor olabilir mi?

Adam bilgisayarından eski arşivlere baktı.

Birkaç dakika sonra ekrana bir belge geldi.

Altındaki imza güçlükle okunuyordu.

Jelena belgeye yaklaştı.

Sonra hiçbir şey söylemeden Milena’ya baktı.

Milena’nın yüzü bir anda değişti.

Çünkü o imzayı tanımıştı.

— Bu olamaz…

Nikola annesine döndü.

— Anne, kimin imzası bu?

Milena cevap vermedi.

Sadece ekrana bakıyordu.

Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

Sonunda dudaklarından tek bir isim çıktı.

Ve o isim, Elena’nın kaybolmasının yalnızca Milan’ın sakladığı bir sır olmadığını ortaya koyacaktı…

3. BÖLÜM
Milena’nın dudaklarından çıkan isim odadaki herkesi susturdu.

— Vesna…

Nikola kaşlarını çattı.

— Vesna kim?

Milena elleri titreyerek sandalyeye oturdu.

Dragan ise bir anda ona döndü.

— Milena… Bana bak. Bu kadın kim?

Milena cevap vermekte zorlandı.

Sanki yıllardır kapalı tuttuğu bir kapı, tek bir imzayla yeniden açılmıştı.

— Annemin kız kardeşi, dedi sonunda. Teyzem Vesna.

Nikola birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sonra şaşkınlıkla annesine baktı.

— Benim hiç bilmediğim bir teyzem mi var?

Milena gözlerini kapattı.

— Çünkü babam ondan nefret ederdi.

Komiser Jelena sandalyesini biraz yaklaştırdı.

— Neden?

Milena derin bir nefes aldı.

— Vesna gençken babamla sürekli tartışırdı. Babamın kontrolcü biri olduğunu söylerdi. Annem öldükten sonra daha da uzaklaştı. Bir gün çok büyük bir kavga ettiler. Sonra Vesna ülkeyi terk etti.

— Nereye gitti?

— Sofya’ya.

Nikola ayağa fırladı.

— O zaman Elena’yı alan kadın gerçekten Vesna olabilir!

Komiser Jelena hemen ekip arkadaşlarına döndü.

— Vesna’nın tam adını ve eski adreslerini bulun.

Araştırma birkaç saat sürdü.

Akşam olduğunda polisler yıllar öncesine ait bir kayıt bulmayı başardı.

Vesna Petrovic.

Sofya’da küçük bir terzi dükkânı işletmişti.

Fakat dükkân on iki yıl önce kapanmıştı.

Daha sonra başka bir adrese taşınmıştı.

Komiser Jelena ertesi sabah Bulgaristan’daki yetkililerle irtibat kurdu.

Ve iki gün sonra beklenen haber geldi.

Vesna yaşıyordu.

Yetmiş iki yaşındaydı.

Sofya’nın dışındaki küçük bir kasabada tek başına yaşıyordu.

Polisler onunla görüşmek istediğinde kadın önce hiçbir şey söylemek istemedi.

Fakat Milan’ın öldüğünü öğrendiği anda uzun süre sessiz kaldı.

Sonra yalnızca şunu söyledi:

— Artık saklamanın anlamı yok.

Nikola, Milena ve Dragan görüntülü görüşmenin yapılacağı odada yan yana oturuyordu.

Ekran açıldığında yaşlı bir kadın göründü.

Saçları tamamen beyazlamıştı.

Yüzünde derin çizgiler vardı.

Milena ekrana bakar bakmaz ağlamaya başladı.

— Teyze…

Vesna gözlerini kapattı.

— Beni affet, Milena.

Nikola sabırsızca öne eğildi.

— Elena nerede?

Vesna hemen cevap vermedi.

Sanki o soruyu on beş yıldır bekliyordu.

— Elena ölmedi, dedi.

Odadaki herkes donup kaldı.

Milena’nın ağzından boğuk bir ses çıktı.

Dragan sandalyesinin kenarına tutundu.

Nikola ise duyduğu cümleyi anlamaya çalışıyordu.

— Ne dediniz?

— Elena ölmedi.

Nikola ayağa kalktı.

— Nerede o zaman?

Vesna’nın gözleri doldu.

— Bilmiyorum.

Nikola masaya vurdu.

— Nasıl bilmiyorsunuz? Otelde onu siz aldınız!

— Evet.

Bu cevap odanın içinde yankılandı.

Komiser Jelena sakin bir sesle konuştu.

— Baştan anlatın.

Vesna uzun süre sustuktan sonra anlatmaya başladı.

Elena’nın kaybolmasından yaklaşık iki yıl sonra Milan onu aramıştı.

Yıllardır konuşmadığı kız kardeşine ilk kez ulaşmıştı.

Telefonda yalnızca şunu söylemişti:

“Yaptığım şeyi düzeltemiyorum.”

Vesna başta ne demek istediğini anlamamıştı.

Aylar sonra Milan tekrar aramıştı.

Bu kez ağlıyordu.

Elena’nın kulübenin altındaki odada tutulduğunu itiraf etmişti.

Milena hıçkırarak ağlamaya başladı.

Dragan yumruklarını sıktı.

Nikola ise gözlerini ekrandan ayırmıyordu.

Vesna devam etti.

— Elena o gece Milan’ı bahçedeki kulübede bir şey saklarken görmüş. Milan paniğe kapılmış. Onu korkutmak istemiş. Sadece birkaç saat orada tutacağını söylemiş.

— Ama üç yıl sürdü, dedi Nikola.

Vesna başını eğdi.

— Evet.

Milan, Elena’nın kaçıp her şeyi anlatmasından korkmuştu.

Günler haftalara, haftalar aylara dönüşmüştü.

Bir noktadan sonra yaptığı şeyin geri dönüşü olmadığını düşünmeye başlamıştı.

Ama Elena büyüdükçe onu kontrol etmek daha da zorlaşmıştı.

Sonunda Milan çözüm bulmak için Vesna’yı aramıştı.

Planı Elena’yı başka bir şehre götürmek ve orada bırakmaktı.

Vesna buna izin vermemişti.

— Ona, Elena’yı bana getirmesini söyledim, dedi.

Otelde buluşmuşlardı.

Vesna odaya girdiğinde Elena on dokuz yaşındaydı.

Çok zayıflamıştı.

Saçları uzamıştı.

Ve konuşmakta zorlanıyordu.

Vesna onu gördüğünde gözyaşlarını tutamamıştı.

Elena ise önce korkmuş, sonra teyzesini tanımıştı.

Sarılıp uzun süre ağlamışlardı.

Nikola’nın gözleri doldu.

— Peki sonra?

— Onu eve götürdüm.

İlk haftalarda Elena dışarı çıkmak istememişti.

Pencerelerden bile korkuyordu.

Geceleri kabuslar görüyordu.

Milan’ın geri geleceğini düşünüyordu.

Vesna polise gitmek istemişti.

Fakat Elena buna karşı çıkmıştı.

— Neden?

Vesna’nın sesi titredi.

— Çünkü Milan ona yıllarca ailesinin onu aramadığını söylemişti.

Milena yüzünü ellerinin arasına aldı.

— Hayır…

— Ona annesinin yeni bir hayat kurduğunu, babasının onu istemediğini, küçük kardeşinin bile onu unuttuğunu anlatmış.

Nikola’nın gözlerinden yaşlar süzüldü.

— Ama ben her gün onu düşündüm.

Vesna başını salladı.

— Bunu sonradan öğrendi.

Elena yavaş yavaş toparlanmaya başlamıştı.

Yeni kimlik belgeleri çıkarılmıştı.

Bir kafede çalışmaya başlamıştı.

Sonra bir gün Vesna eve geldiğinde Elena gitmişti.

Masada yalnızca kısa bir not bırakmıştı.

“Beni sevdiğini biliyorum. Ama kim olduğumu öğrenmem gerekiyor.”

Nikola hemen sordu:

— Ne zaman?

— Yaklaşık on bir yıl önce.

Komiser Jelena notun hâlâ durup durmadığını sordu.

Vesna arkasındaki dolaptan eski bir kutu çıkardı.

İçinden sararmış bir kâğıt aldı.

Kâğıdın altında küçük bir ayrıntı vardı.

Bir şehir adı.

Plovdiv.

Polis araştırması yeniden başladı.

Bu kez ellerinde Elena’nın kullanmış olabileceği yeni bir soyadı da vardı.

Vesna ona annesinin kızlık soyadını vermişti.

Aradan üç gün geçti.

Dördüncü gün Komiser Jelena Nikola’yı aradı.

Sesi diğer görüşmelerden farklıydı.

— Nikola, karakola gelir misin?

Nikola telefonu kapattığında elleri titriyordu.

Karakola gittiğinde annesiyle babası zaten oradaydı.

Komiser Jelena’nın önünde birkaç belge vardı.

— Plovdiv’de Elena’nın kullandığı isimle açılmış eski bir çalışma kaydı bulduk.

Milena hemen sordu:

— Yaşıyor mu?

Jelena birkaç saniye durdu.

— Daha sonra Varna’ya taşınmış.

Nikola’nın sabrı tükeniyordu.

— Komiser, lütfen.

Jelena önündeki fotoğrafı çevirdi.

Fotoğrafta kırklı yaşlarının başlarında bir kadın vardı.

Uzun kahverengi saçları omuzlarına dökülüyordu.

Gözlerinin kenarında ince çizgiler oluşmuştu.

Ama Nikola onu anında tanıdı.

Çünkü o gözler değişmemişti.

— Elena…

Milena çığlık atarak ağlamaya başladı.

Dragan başını eğdi.

Komiser Jelena devam etti.

— Yaşıyor. Varna’da.

Nikola’nın boğazı düğümlendi.

— Onunla görüştünüz mü?

— Evet.

— Bizi görmek istiyor mu?

Komiser Jelena’nın yüzünde ilk kez hafif bir gülümseme oluştu.

— Özellikle seni.

İki gün sonra Nikola küçük bir tren istasyonunda bekliyordu.

Ellerini cebinden çıkaramıyordu.

İstasyona giren her insanın yüzüne bakıyordu.

Sonra kalabalığın arasında bir kadın durdu.

Elinde beyaz çiçek desenli küçük bir bez çanta vardı.

Nikola nefes alamadı.

Kadın da onu görmüştü.

Birkaç saniye birbirlerine baktılar.

On beş yıl önce Nikola yedi yaşında bir çocuktu.

Şimdi karşısında duran kadın ise kırk yaşına yaklaşmıştı.

Elena yavaşça ona doğru yürüdü.

Nikola’nın dudakları titredi.

— Gerçekten sen misin?

Elena gözyaşları içinde gülümsedi.

— Çok büyümüşsün.

Nikola daha fazla dayanamadı.

Ablasına sarıldı.

İkisi de uzun süre konuşamadı.

Yıllarca söylenemeyen bütün cümleler o sarılmanın içinde kaybolmuş gibiydi.

Bir süre sonra Elena fısıldadı:

— O duvardaki yazıyı buldun mu?

Nikola geri çekildi.

— “Seni bırakıp gitmedim.”

Elena başını salladı.

— Her gün o cümleyi yazmak istedim. Çünkü bir gün gerçeği öğrenirsen, seni terk ettiğimi düşünmeni istemiyordum.

Nikola yeniden ağlamaya başladı.

— Ben de hiçbir zaman buna inanmadım.

Elena eve dönmedi.

En azından hemen dönmedi.

Annesiyle, babasıyla ve Nikola’yla görüşmeye başladı fakat geçmişin bir anda silinmeyeceğini söyledi.

Milan’ın yaptıkları yıllarca süren bir yaraydı.

Ailesinin onu aramaktan vazgeçmemiş olması ise iyileşmenin ilk adımı oldu.

Aylar sonra eski ev satıldı.

Bahçedeki kulübe yıkıldı.

Yer altındaki odalar tamamen kapatıldı.

Nikola yıkım çalışmasını uzaktan izlerken Elena yanına geldi.

Elinde eski bez çantası vardı.

— Garip, dedi Nikola. Yıllarca buranın cevabı sakladığını düşündüm.

Elena başını salladı.

— Aslında cevap burada değildi.

— Nerede?

Elena kardeşine baktı.

— Beni aramaktan vazgeçmeyen insanlardaydı.

Nikola hafifçe gülümsedi.

O gün ilk kez ablasının kayboluşunu düşündüğünde içinde yalnızca öfke hissetmedi.

Çünkü bazı yaralar kapanmasa bile insan onlarla yaşamayı öğrenebilirdi.

Bazı kayıplar geri gelmezdi.

Ama bazen, yıllarca karanlıkta kalan biri sonunda eve dönüş yolunu bulabilirdi.

Ve Nikola artık gerçeği biliyordu:

Elena onu hiçbir zaman terk etmemişti.

Sadece geri dönmek için çok uzun bir yol yürümek zorunda kalmıştı.