Nikola’nın kalbi deli gibi çarpmaya başladı.

Merdivenlerin başında duruyor, aşağıdan gelen ayak seslerini dinliyordu. Babası Dragan kolundan tutup onu geri çekmeye çalıştı.

— Nikola, aşağı inme.

Ama Nikola sanki onu duymuyordu.

On beş yıldır ablasına ne olduğunu düşünerek yaşamıştı. Şimdi cevabın birkaç metre altında olabileceğini bilmek, olduğu yerde durmasını imkânsız hale getiriyordu.

Komiser Jelena yeniden göründüğünde yüzü bembeyazdı.

— Herkes dışarı çıksın, dedi.

Dragan hemen sordu:

— Ne buldunuz?

Jelena birkaç saniye cevap vermedi.

— Önce olay yeri ekibinin çalışması gerekiyor.

— Kızımla ilgili bir şey mi buldunuz?

Dragan’ın sesi titriyordu.

Jelena bu kez gözlerini kaçırdı.

— Evet.

Nikola bunu duyduğu anda merdivenlere yöneldi.

İki polis önünü kesti.

— Bırakın beni! O benim ablam!

Aşağıdan fotoğraf makinelerinin sesleri geliyordu.

Bir süre sonra polislerden biri elinde şeffaf bir delil poşetiyle yukarı çıktı.

Poşetin içinde mavi bir kumaş parçası vardı.

Milena onu görür görmez duvara tutundu.

— Hayır…

Nikola da tanımıştı.

Elena’nın kaybolduğu gün giydiği mavi ceketin bir parçasıydı.

Ama asıl korkunç olan biraz sonra ortaya çıktı.

Yer altındaki odalardan birinin duvarında yüzlerce çizik bulunuyordu.

Gün saymak için atılmış çizikler.