“Onu banyoda kendin yıka ve lütfen personeli arama, bu işi bizzat kendin yap,” dedi kocam Levent son derece kararlı bir sesle.

Otuz altı yaşında, Ankara’da son derece lüks ve konforlu bir hayat süren Selin’dim. On yıldır evli olduğum kocam Levent, başkentin önde gelen inşaat şirketlerinin sahibi, zengin ve başarılı bir iş insanıydı. Kafasına koyduğu bir şeyi başarmadan asla vazgeçmezdi. O hafta, şehir merkezindeki kalabalık bir aşevine ve sosyal yardımlaşma projelerine destek olmaya karar vermişti. Sadece sıradan bağış çekleri yazmak yerine, yardıma muhtaç insanlarla birebir tanışmak, onların hayatlarına dokunmak istiyordu. Ben ise klimalı evimden, özel şoförümden ve tüm sorumluluklardan uzak rahat yaşamımdan son derece memnandım; bu tür sert gerçeklerle yüzleşmeye hiç ama hiç hazır değildim.

O öğleden sonra cemiyetteki arkadaşlarımla yediğim yemekten eve döndüğümde, Levent’i oturma odasında eşi benzeri görülmemiş bir manzara eşliğinde buldum. Karşısında, yıllardır sokaklarda yaşadığı her halinden ve üstündeki kirli kıyafetlerden anlaşılan, saçları birbirine karışmış perişan bir kadın oturuyordu.