Mert, ceviz yemek masamıza sert bir darbe indirdi; porselen kaselerdeki sıcak erişte çorbası masaya saçıldı.

“Kazandığım her kuruşu anneme veririm!” diye bağırdı. “Ben bir iş adamıyım, annem ise bu ailenin büyüğüdür. Ev masraflarını nasıl yöneteceğini ve geleceğimiz için nasıl güvenli yatırımlar yapacağını gayet iyi bilir! Şimdi burada oturup market alışverişinin hesabını mı yapacağıız?”

Kayınvalidem Neriman Hanım, Nişantaşı’ndaki lüks mağazalardan alınmış poşetlerle çevrili bir şekilde yanında oturuyordu. Çenesini dikleştirdi: “Aynen öyle. Oğlumun ürettiği servet benim ellerimde güvendedir. Bir eş olarak onun kariyerine katkı sağlayamıyorsan, en azından onu kendi etinden ve kanından soğutmaya çalışmayı bırakmalısın.”

Kocama baktım. İleri derecede hamileydim, üzerimde gri bol bir kazak vardı. Bir zamanlar beni el üstünde tutacağına söz veren adam, İstanbul’daki lüks yaşamımızın tüm yükünü benim birikimlerimin üzerine yıkmıştı.