“Çeneni kapat!” diye çıkıştı Mert. Yüzü hiç görmediğim kadar soğuktu. “Bunu sadece bir kez söyleyeceğim. Bu dünyada kadın çok. Bu eş olmazsa başkasını bulurum. Yüz tane kadın bulabilirim ama tek bir annem var. Eğer benim çatım altında işlerin nasıl yürüdüğünü kabullenemiyorsan, bavulunu topla ve git.”

“Yüz kadın bulabilirim ama tek bir annem var.”

Bu cümle, evliliğime dair içimde kalan son umut kırıntısını da yok etti. Ağlamadım. Yavaşça ayağa kalktım ve doğrudan gözlerinin içine baktım.

“Haklısın,” dedim sakince. “Sadece bir annen var. Ama iyi dinle Mert; o çok kıymetli annen geleceğimiz için tek bir kuruş bile yatırım yapmıyor.”

Neriman Hanım’ın yüzündeki kibirli gülümseme birden dondu.

“Her ay sana ‘yatırım yapıyorum’ diyerek aldığı 25 bin doları, Ankara’da kendisine lüks bir malikane inşa edebilsin diye erkek kardeşin Emre’ye transfer ediyor.”

Mert’in yüzü seğirdi. Neriman Hanım’ın nefesi kesildi.

“Ve bu çatı katı mı?” diye devam ettim. “Bu evin her bir metrekaresi, az önce yük olarak gördüğün eşinin parasıyla satın alındı. Yarın sabahtan itibaren bu evde yaşamak ve yemek yemek isteyen herkes kendi payını ödeyecek.”

Mert gözlerini kırpıştırdı: “Sen ne saçmalıyorsun? Bu evin kredisini ben ödüyorum!”

Korku ikisinin de gözlerine yerleşti. Ama evde ucuza çeviri yapan sıradan bir ev hanımı sandıkları kadının arkasındaki gerçek kimliğimi ve bu Boğaz manzaralı lüks dairenin tapusunda kimin adı yazdığını henüz bilmiyorlardı.

O odaya ağlamaya gittiğimi sandılar. Oysa çalışma masama oturup ailemizin başdanışmanı Avukat Tarık Bey’i aradım.

“Zeynep?” dedi Tarık Bey. “Bir sorun mu var?”

“İstanbul’daki çatı katı ve kişisel portföyüm için Sıfır Protokolü’nü devreye sokun.”

Geliştirdiğim uluslararası yapay zeka patent projelerinden kazandığım milyon dolarları ve aile mirasımı yöneten Tarık Bey duraksadı: “Emin misin?”

“Evet. Yarın sabah saat sekizde orijinal tapuyla birlikte buraya gelin.”Ertesi sabah saat 07:30’da mutfak taze kahve kokuyordu. Neriman Hanım ipek sabahlığıyla Ankara’daki oğlu Emre ile telefonda yüksek sesle konuşuyordu: “Merak etme tatlım! Havuz müteahhidinin parası cuma günü ödenecek. Mert’in maaşı bugün yatıyor, 25 bin doları hemen senin hesabına aktaracağım!”

Mert, şık gri takım elbisesiyle mutfağa girdi. Kendinden emin bir gülümsemeyle bana baktı: “Sakinleşmişsin bakıyorum. Annemden saçma çıkışın için özür dile, yaşanmamış sayalım. Bugün şirket kartını alıyorum, annemin dekorasyon alışverişi var.”

Cevap vermeme fırsat kalmadan kapı üç kez sertçe çalındı. Mert kapıyı açtığında karşısında Avukat Tarık Bey, bir adli muhasebeci ve resmi görevliler duruyordu.

Tarık Bey salona girip altın yaldızlı dosyayı yemek masasına koydu. Neriman Hanım mutfaktan fırladı: “Bu ne demek oluyor? Mert, bir şey yap!”

Tarık Bey dosyayı açtı: “Bu konutun mülkiyeti konusunda ciddi bir bilgi kirliliği var. İşte Etiler’deki bu çatı katının orijinal tapusu. Mülk, beş yıl önce tamamen Zeynep Hanım’a ait bir aile vakfı tarafından peşin ödenerek satın alınmıştır. Bu evde herhangi bir kredi ya da borç yoktur.”

Mert’in yüzü kireç gibi oldu. “Ne diyorsunuz siz? Ben her ay burası için 5 bin dolar ödüyorum!”

“Doğru,” dedi Tarık Bey. “O ödemeler, evlilik öncesi imzaladığınız kullanım sözleşmesi kapsamındaki sembolik kullanım payıydı.”

Araya girdim: “Bu çatı katının gerçek kirası aylık 25 bin dolar. Kalanını sırf seni yetersiz hissettirmemek için yıllardır ben tamamlıyordum. Sen ise benim üzerimden geçinip evde patronluk taslıyordun.”

Tarık Bey ikinci dosyayı çıkardı: “Mert Bey, annenize verdiğiniz aylık 25 bin dolarlık transferleri de inceledik. Bu fonların büyük bir kısmı Ankara’daki kardeşiniz Emre’nin lüks konut inşaatına aktarılmış.”

Mert annesine döndü: “Ne? Hani geleceğimiz için yatırım yapıyordun?”

Neriman Hanım’ın sesi kısıldı: “Ailena yatırım yapıyordum! Kardeşinin eve ihtiyacı vardı!”

Tarık Bey son noktayı koydu: “Zeynep Hanım’ın kişisel gelirleri ve mülk hakları ihlal edildiği için yasal süreç başlatılmıştır. Mert Bey, kullanım hakkınız iptal edilmiştir. Eşyalarınızı toplayıp evi terk etmeniz gerekmektedir.”

Mert masadaki sandalyelerden birine çöktü. Dün gece bana “Senin gibi yüz tane kadın bulurum” diyen adam, şimdi gözyaşları içinde af diliyordu: “Zeynep, lütfen… Biz bir aileyiz, bebeğimiz olacak. Öfkeyle söyledim.”

Sessizce ona baktım: “Her ay tüm paranı annene verirken öfkeli değildin. Hamile halimle evin tüm masraflarını bana ödetirken öfkeli değildin. Ve beni değersiz görüp tek kalemde silebileceğini söylerken de öfkeli değildin.”

Balkona çıktım. İstanbul Boğazı’nın üzerinde sabah güneşi parıldıyordu. Arkamda Neriman Hanım’ın ağlayışları ve Mert’in çaresiz yalvarışları yükseliyordu. Ellerimi karnıma koydum.

Yıllarca sessizliğimi çaresizlik, mütevazılığımı fakirlik sanmışlardı. Kocama verdiğim desteği, ona muhtaç olduğum şeklinde yorumlamışlardı. Mert haklıydı; hayatta sadece bir tek annesi vardı. Ve artık annesiyle birlikte, sıfırdan kuracağı yeni hayatında mutlu yaşayabilirdi.