Beni hastaneden eve getirdiğim gün dedem kulağıma eğilip fısıldadı:

“Benimle birlikte onların kalplerini sınamak ister misin?”

Başımı salladım ve ailemi aradım.

“Baba… Dedem dün gece öldü.”

Babam soğuk bir sesle cevap verdi:

“Demek sonunda yaşlı adam öldü.”

Kardeşim kahkaha attı.

“Her şeyi bana bıraktı. Sana hiçbir şey düşmeyecek.”

Annem de gülerek,

“Sen yıllarını boşuna harcadın,” dedi.

Tam o sırada dedem telefona doğru eğildi.

“Harika,” dedi güçlü bir sesle. “Artık vasiyetimden hangi isimleri sileceğimi… ve hangi sırları ortaya çıkaracağımı çok iyi biliyorum.”

Dedemin ölmek üzere olduğu söylenmişti. Ama hastanenin kapısından çıkar çıkmaz gözleri yıllardır görmediğim kadar canlıydı.

“Onların kalplerini birlikte sınayalım mı?” diye fısıldadı.

Yüzündeki hafif tebessüm, birilerinin mirastan çok daha fazlasını kaybetmek üzere olduğunu gösteriyordu.

Onu arabamın ön koltuğuna oturttum.

Seksen iki yaşındaki Ahmet Bey, büyük bir sanayi şirketinin, üç apartmanın ve oldukça değerli arazilerin sahibiydi.

Annemle babam onu hiçbir zaman bir insan olarak değil, yürüyen bir banka hesabı gibi görmüşlerdi.

Hastanede kaldığı on iki gün boyunca onu bir kez bile ziyaret etmemişlerdi.

Ben ise her gece odasındaki sandalyede uyumuştum.