Benim adım Zeynep. İkiz kardeşim Leyla ile birlikte on yedi yaşındaydık. Babamız Ahmet’i kaybettikten sonra annemiz Gül kısa süre sonra Gökhan ile evlendi. İlk zamanlarda her şey normal görünüyordu. Ancak zaman geçtikçe evimizin içindeki huzur yerini korkuya bıraktı. Gökhan, evde sürekli baskı kuruyor, en küçük hatada sert davranıyor ve bizi sürekli korku içinde yaşamaya zorluyordu. Annem ise çoğu zaman sessiz kalıyor, yaşananları görmezden gelmeyi tercih ediyordu.

Bir gün yaşanan olay her şeyi değiştirdi. Evde çıkan tartışmanın ardından ikimiz de ağır şekilde yaralandık. Gözlerimi hastanede açtığımda doktorlara, merdivenden düştüğümüz söyleniyordu. Ancak acil serviste görev yapan deneyimli doktor Dr. Ayşe, vücudumuzdaki yaraları dikkatle inceleyince olayın anlatıldığı gibi olmadığını hemen fark etti. Yaraların biçimi, eski kırık izleri ve aynı bölgelerde oluşan morluklar bunun sıradan bir kaza olmadığını açıkça gösteriyordu.

Doktor hiç vakit kaybetmeden durumu yetkililere bildirdi. Polis ekipleri hastaneye gelirken hemşireler yaralarımızı tek tek kayıt altına aldı. Eski kırıkların tedavi edilmeden iyileştiği de tespit edildi. Buna rağmen Gökhan son derece rahat davranıyor, ertesi gün önemli bir iş toplantısı olduğunu söyleyerek bir an önce hastaneden ayrılmak istiyordu.

Onun bu tavrı herkesi şaşırtıyordu. Çünkü ortada ciddi bulgular olmasına rağmen hâlâ hiçbir şey olmayacağına inanıyordu.

Oysa bilmediği çok önemli bir gerçek vardı.

Leyla ile ben aylar boyunca yaşadıklarımızı sessizce kayıt altına almıştık.

Babamızın vefatından sonra Gökhan telefonlarımızı almış, odalarımızı düzenli olarak kontrol etmeye başlamış ve evin çeşitli yerlerine kameralar yerleştirmişti. Ancak okul çantamın gizli bölümüne sakladığım küçük ses kayıt cihazını hiçbir zaman bulamamıştı.

Bu cihaz, aylar boyunca evde yaşanan konuşmaları, tehditleri ve baskıları kaydediyordu.