Biz de kendi aramızda bir kural koymuştuk:

“Önce hayatta kalacağız, sonra her şeyi hatırlayacağız.”

Ben yaşanan olayların tarihlerini ders notlarımın içine özel işaretlerle yazıyor, Leyla ise okul kütüphanesindeki tablet sayesinde yaralarımızın fotoğraflarını güvenli bir dijital dosyada saklıyordu.

Hastaneden sonra polis merkezinde ifadeler alınırken ilk isteğim okul çantamın getirilmesi oldu.

Çantadan çıkardığım küçük kayıt cihazı masaya bırakıldı.

Kayıt açıldığında odadaki herkes sessizleşti.

Seslerde Gökhan’ın tehditleri, annemin bizi susturmaya çalıştığı konuşmalar ve evde yaşanan birçok olay açık şekilde duyuluyordu.

Gökhan’ın avukatı kayıtların güvenilir olmadığını öne sürse de aynı dosyaların otomatik olarak güvenli dijital sisteme yüklendiği ve şifre bilgilerinin okul rehber öğretmenine emanet edildiği ortaya çıktı.

Ancak asıl büyük gerçek bundan sonra öğrenildi.

Babamız Ahmet, vefat etmeden önce bütün mal varlığını, aile evini, hayat sigortasını ve lojistik şirketindeki hisselerini Leyla ile bana bırakmıştı. Bu varlıklar özel bir aile vakfı tarafından korunuyordu.

Annem yalnızca günlük ihtiyaçlarımız için sınırlı harcama yapabilirdi.

Fakat Gökhan uzun süredir sahte şirketler üzerinden büyük miktarlarda para aktarıyor, gerçeğe aykırı sağlık giderleri düzenliyor ve aile varlıklarını kendi çıkarı için kullanıyordu.

Ben aylar önce çalışma masasındaki belgelerin fotoğraflarını gizlice çekmiştim.

Savcılık hem çocuklara yönelik kötü muamele hem de mali usulsüzlük iddialarını birlikte incelemeye başladı.

Mahkeme kararıyla evde arama yapıldı.

Yapılan incelemelerde önemli deliller, saklanan resmi belgeler ve mali kayıtlar bulundu.

Ayrıca babamızdan kalan güven fonundaki işlemler ayrıntılı biçimde incelendiğinde usulsüz para hareketleri açık şekilde ortaya çıktı.

Annem başlangıçta bütün suçun bana ait olduğunu söyleyerek olayların planlandığını iddia etti.

Fakat Leyla ilk kez korkusunu bir kenara bırakarak sakin bir şekilde konuştu.

“Biz bunu birlikte yaşadık.”

Bu cümle davanın en önemli anlarından biri oldu.

Haftalar sonra başlayan duruşmalarda adli bilişim uzmanları ses kayıtlarının değiştirilmediğini doğruladı. Doktor Ayşe hazırladığı raporlarla yaraların uzun süre devam eden fiziksel şiddetle uyumlu olduğunu bilimsel verilerle anlattı.

Mali uzmanlar ise güven fonundan yapılan usulsüz para transferlerini tek tek mahkemeye sundu.

Belgelerde hem Gökhan’ın hem de annem Gül’ün imzaları bulunuyordu.

Üstelik ses kayıtlarından birinde annemin, “Parayı istediğin kadar kullan ama çocuklar fark etmesin.” dediği de açıkça duyuluyordu.

Gerçekler ortaya çıktıkça yıllardır kurdukları düzen çökmeye başladı.

Mahkeme sonunda Gökhan hakkında çocuklara yönelik ağır suçlar, resmi belgelerde usulsüzlük ve mali suçlar nedeniyle uzun süreli hapis cezası verildi.

Annem ise soruşturmaya yardımcı olmasına rağmen ihmali ve mali işlemlerdeki sorumluluğu nedeniyle ceza aldı.

Babamızın şirketindeki yönetim kurulu da Gökhan’ın görevine son verdi.

Bağımsız yöneticiler, usulsüz şekilde aktarılan varlıkların büyük bölümünü yeniden aile vakfına kazandırdı.

Böylece babamızın bize bırakmak istediği emanet yeniden koruma altına alındı.

Aradan bir yıl geçti.

Leyla sosyal hizmetler alanında eğitim almaya başladı.

Ben ise mali denetim ve adli muhasebe üzerine üniversite eğitimime devam ettim. Çünkü yaşadıklarımız bana belgelerin, doğruluğun ve adaletin ne kadar önemli olduğunu öğretmişti.

Babamızdan kalan mirasın bir kısmıyla yeni bir yaşam kurmak yerine farklı bir karar aldık.

Şehrimizde zor durumda kalan çocuklara destek olacak güvenli bir yaşam ve danışmanlık merkezi kurduk. Merkezin yönetiminde bize en büyük desteği, o gün gerçeği fark ederek hayatımızı değiştiren Dr. Ayşe verdi.

Açılış günü binanın girişine şu cümleyi yazdırdık:

“Hiçbir çocuk korku içinde yaşamak zorunda değildir.”

Bazıları yaşananları intikam hikâyesi olarak gördü.

Oysa bizim için mesele hiçbir zaman intikam değildi.

Biz sadece gerçeğin ortaya çıkmasını, hakkımızın korunmasını ve başka hiçbir çocuğun sessiz kalmak zorunda bırakılmamasını istedik.

Çünkü gerçek adalet, yalnızca geçmişte yaşanan haksızlıkları ortaya çıkarmak değil; aynı zamanda gelecekte benzer acıların yaşanmaması için güvenli bir umut oluşturmaktır.

İşte bizim hikâyemiz de korkuyla başlayan ama cesaret, sabır ve adalet sayesinde umutla tamamlanan bir hayat yolculuğuna dönüştü.