Kırk bir yaşındaki Elif Karaca, bir sabah mutfağına indiğinde hayatının en sarsıcı manzarasıyla karşılaştı. Tezgâhın üzerinde boşanma belgeleri duruyor, kayınvalidesi Lale onun kıyafetlerini siyah çöp torbalarına dolduruyor, kayınpederi Haluk ise çalışma odasındaki önemli evrakları kutulara taşıyordu.

Ancak Elif’i asıl durduran şey, eşinin uzun süredir görüştüğü Nazlı Aydın’ın onun ipek sabahlığını giymiş olmasıydı.

Nazlı, sanki yıllardır o evde yaşıyormuş gibi rahatça kahve içiyordu. Elif’in takıları ve kişisel eşyaları da tezgâhın üzerine bırakılmıştı.

Elif’in eşi Mert Karaca, mutfak adasının yanında son derece sakin bir şekilde duruyordu. Elif, neler olduğunu sorduğunda önündeki kalın zarfı ona uzattı.

Zarfın içinde boşanma dilekçesi, mal paylaşımı önerisi ve Elif’in kırk sekiz saat içinde evi terk edeceğini belirten bir belge vardı. Ayrıca Mert’in tasarım şirketiyle ilgili bazı haklarından vazgeçmesini isteyen bir evrak da hazırlanmıştı.

Oysa yalnızca bir gece önce Elif, Mert’in batmak üzere olduğunu söylediği şirketini kurtarmak için 2,4 milyon dolarlık bir finansal işlemi onaylamıştı.

Mert haftalardır şirketin büyük bir borç altında olduğunu, çalışanların işsiz kalabileceğini ve ellerindeki her şeyin tehlikeye girdiğini anlatıyordu. Elif de ailesini koruduğunu düşünerek gereken imza ve onayları vermişti.

Mert o gece onun elini tutmuş, alnından öpmüş ve kendisine gerçekten inanan tek kişinin Elif olduğunu söylemişti.

Aradan on iki saat bile geçmeden aynı adam, başka bir kadınla birlikte Elif’i evinden çıkarmaya çalışıyordu.

Üstelik altı yaşındaki oğulları Can’ın da kendisiyle kalacağını söylüyordu.

Elif o anda öfkesine teslim olmadı.

Boşanma evraklarını masaya bıraktı ve Nazlı’ya dönerek yalnızca tek bir cümle söyledi:

“Sabahlığımı çıkar.”

Nazlı alay ederek bunun sadece bir kıyafet olduğunu söyledi. Mert ise Elif’e bağırarak Nazlı’yla bu şekilde konuşmamasını istedi.

Tam o anda kapı zili çaldı.

Kapıdan içeri Elif’in avukatı Emine Aksoy, iki özel finans araştırmacısı, bir görevli ve mühürlü dosya taşıyan bir memur girdi.

Mert’in yüzündeki rahatlık ilk kez kayboldu.

Emine, yaşananların artık sıradan bir aile meselesi olmadığını açıkladı. Çünkü Mert’in kredi kuruluşuna ve resmî kurumlara sunduğu belgelerde ciddi tutarsızlıklar vardı.

Ardından asıl gerçeği açıkladı.

Mert’in şirket borcu üç hafta önce Elif’in babası tarafından yıllar önce kurulan aile vakfı tarafından satın alınmıştı. Mert, borcun başka bir finans kuruluşuna geçtiğini sanıyordu. Oysa bir önceki gece Elif’in yaptığı ödeme borcu kapatmamış, yalnızca borcun kontrolünün aile vakfına geçmesini tamamlamıştı.

Bu nedenle Mert hâlâ 2,4 milyon dolar borçluydu.

Fakat artık bu parayı Elif ve oğlu Can için kurulmuş olan vakfa borçluydu.

Mert, Elif’in kendisine tuzak kurduğunu söyledi.

Emine ise sakin bir ifadeyle bütün bu sonucun Mert’in kendi hazırladığı belgelerden kaynaklandığını belirtti.

Araştırmacılar ayrıca Mert’in şirketinden son dokuz ay içinde Kuzey Medya Hizmetleri adlı bir firmaya 600 bin dolardan fazla ödeme yapıldığını tespit etmişti.

Şirketin resmî adresi ise Nazlı’nın oturduğu daireydi.