Oğlum her yıl ikiz kız kardeşi için ayçiçeği dikerdi. Bir sabah, küçük beyaz bir kutu asılı olan tek bir çiçek dışında tüm çiçeklerin kesilmiş olduğunu gördük.

DOLAR

Alış: 48.57

Satış: 48.77

EURO

Alış: 55.75

Satış: 55.98

GBP

Alış: 64.80

Satış: 65.29

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 10.07.2026

Oğlum her yıl ikiz kız kardeşi için ayçiçeği dikerdi. Bir sabah, küçük beyaz bir kutu asılı olan tek bir çiçek dışında tüm çiçeklerin kesilmiş olduğunu gördük.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Bölüm 1: Oğlumla birlikte altı yıl boyunca, altı yaşındayken kaybettiği ikiz kız kardeşi için ayçiçekleri ektik. Ama geçen cumartesi, güneş doğmadan önce bahçeye girdiğimizde, bir tanesi hariç tüm çiçeklerin kesilmiş olduğunu gördük. O tek daldan küçük beyaz bir kutu sarkıyordu. Oğlum Patrick, altı yaşındayken ikiz kız kardeşi Lily’yi kaybetti. Doğdukları günden beri ayrılmazlardı. Patrick gülerse Lily de onunla birlikte gülerdi. Lily ağlarsa Patrick de ağlardı. Lily korkusuzdu. Patrick ise dikkatliydi, her zaman tehlikelere karşı tetikteydi. Bir yaz öğleden sonra, anne babamın çiftlik evindeydik. İkizler, ördekleri beslemek için meranın arkasındaki gölete bayat ekmek götürüp götüremeyeceklerini sordular. Ben de evet dedim. Sadece Patrick geri döndü. Dizlerine kadar ıslanmış, çamur içinde kalmış ve o kadar yüksek sesle bağırıyordu ki, onu zar zor anlayabiliyordum. Sözleri anlaşılır hale gelene kadar beni çoktan suya doğru çekmeye başlamıştı bile. Kıyıya yakın bir yerde ezilmiş sazlar, bulanık su ve yarım çuval ekmek bulduk. Polis memurları karanlık çökene kadar arama yaptı. Göleti, çitin ötesindeki yolu ve şiddetli yağmurdan sonra suyu uzaklaştıran drenaj yolunu kontrol ettiler. Yakınlarda yaşayan Vince adında uzak bir kuzen, bütün gece dışarıda arama yaptı. Polis memurları, Lily’nin kıyıya yakın bir yerde ayağının kayarak daha derin akıntıya kapıldığını düşündüler. Olayı trajik bir kaza olarak nitelendirdiler. Patrick bunun kendi hatası olduğunu söyledi. Bir ördek sazlıkların arasına sıkışmıştı. Lily ona yardım etmek istedi. Patrick onun elini tutuyordu. Bir saniyeliğine elini bıraktı ve suya uçmadan önce ekmek çuvalını yakaladı. Arkasına baktığında, Lily’nin çok yaklaştığını fark etti. Ve sonra gitti. O günden sonra Patrick her sabah çığlık atarak uyanmaya başladı. “Elini bırakmamalıydım.” Terapiyi denedik. Sabırlı olmayı denedik. İnsanların sunabileceği her türlü nazik açıklamayı denedik. Ama hiçbir şey Patrick’in, bir anlık dikkatsizlik yüzünden kız kardeşini hayal kırıklığına uğrattığına dair inancını teselli edemedi. Ardından, Lily’nin yedinci doğum günü olacağı gün, Patrick benden ayçiçeği çekirdeği istedi. “Bunlar onun en sevdikleriydi,” diye fısıldadı. “Hâlâ onu kutlamalıyız.” Bu yüzden onları çiftlik evinin arkasına birlikte diktik. İlk ekim alanı düzensiz ve dağınıktı, ama Patrick onu çok sevdi. Ondan sonra bu bizim geleneğimiz oldu. Her bahar birlikte toprağı işleyip yeni tohumları toprağa ektik. Her yaz Patrick, uzun sarı çiçeklerin arasında oturup Lily’ye kaçırdığı her şeyi anlattı. Beyzbol takımına girdiğinde, bunu ilk olarak ayçiçeklerine söyledi. Geçen cumartesi onu kaybettiğimizin üzerinden altı yıl geçti. Patrick güneş doğmadan önce uyandı ve gün ısınmadan önce bahçeye limonata getirebilir miyiz diye sordu. Dışarı adımımızı attığımız anda, hareket etmeyi bıraktı.

: Bütün ayçiçekleri kesilmişti. Hepsi bir arada. Tarlanın ortasında duran uzun bir sap hariç. Üzerinden kurdeleyle küçük beyaz bir kutu sarkıyordu. Patrick bana baktı. “Anne…” Kurdeleyi çözerken ellerim titriyordu. Kutuyu açtığımda dizlerim neredeyse çökecekti. Bölüm 2: İçeride, yol kenarındaki ayçiçek tarlasının yanında duran bir kızın fotoğrafı vardı. Sarı, kolsuz bir elbise giymişti ve güneş ışığında köprücük kemiği görünüyordu. Bir anlığına, karşımda Lily’yi gördüğümü sandım. Patrick fotoğrafı elimden o kadar hızlı kaptı ki tepki vermeye bile vaktim olmadı. Gözünü kırpmadan fotoğrafa baktı. “Anne,” diye fısıldadı. “İşte o.” Fotoğrafın arkasında katlanmış bir not vardı. Yavaşlamalıydım. Daha dikkatli bakmalıydım. Ama keder, zihne tuhaf şeyler yaptırıyor. O kızı, daha büyük ve daha uzun boylu olarak gördüm ve bir an için kalbime gömdüğüm kızımın yeniden gerçek olduğunu hissettim. Notta şunlar yazıyordu: “O hayatta. Gerçeği öğrenmek istiyorsanız 40.000 dolar getirin.” Altında bir telefon numarası yazılıydı. “Şimdi ara.” Patrick’in telefonu çevirmesini engellemedim. Benim de birinin Lily’nin adını söylemesini duymaya ihtiyacım vardı. Telefonu hoparlöre aldı, elleri titriyordu. İkinci çalışta bir adam cevap verdi. Sesi alçak ve sakindi, neredeyse ezberlenmiş gibiydi. Lily’ye ne olduğunu bildiğini söyledi. Gerçeği öğrenmek istiyorsak, ertesi öğleden sonra Pine Crest Motel’e kırk bin dolar nakit getirmemiz gerektiğini belirtti. Patrick neredeyse konuşamıyordu. “İyi mi?” Adam, sessizliğin acı vermesine yetecek kadar uzun süre durakladı. “Hayatta.” Patrick’in ihtiyacı olan tek şey buydu. Yıkılmış bahçenin ortasında, fotoğrafı sıkıca tutarak hıçkıra hıçkıra yıkıldı. Ben de kollarımı ona doladım ama ben de ağlıyordum. İkimiz de artık doğru düzgün düşünemiyorduk. Bundan sonra Patrick, fotoğrafı sanki yere bırakırsa kaybolacakmış gibi odadan odaya taşıdı. Belki de o gün birisi Lily’yi kaçırmıştı, dedi. Belki de birisi onu bulup alıkoymuştu. Belki de Lily gerçek kimliğini ancak yakın zamanda öğrenmişti. Ona inanmak istediğim için dinledim. İlk başta aileme söylemedim. Oğlumla bir saat geçirmek istedim. Yirmi dakikadan az sürdü. Annem bahçeden içeri girdi, Patrick’in elindeki fotoğrafı gördü ve bir anda donup kaldı. “Aman Tanrım,” diye fısıldadı. Babam neredeyse bir dakika boyunca tek kelime etmedi. Öğlen vakti, dördümüz mutfak masasının etrafına oturmuş, fotoğrafı ortaya koymuştuk. Patrick kimsenin şüphe duymasına izin vermiyordu. “Ya o gün biri onu kaçırsaydı?” diye sordu. “Ya geri dönemeseydi? Ya da ancak daha sonra öğrenseydi?” Annem sessizce ağladı ve fotoğrafın kenarına dokunmaya devam etti. Babam uzun süre fotoğrafa baktıktan sonra sonunda şunları söyledi: “Ona benziyor.” Akşama doğru, tek bir resim ve tek bir not etrafında koca hikayeler kurmuştuk. Aptal değildik. Yas tutuyorduk. Aralarında bir fark var, ama işin içine umut girdiğinde, ikisi arasındaki mesafe tehlikeli derecede azalıyor. O gece neredeyse hiç uyuyamadım. Patrick hiç uyumadı. Sabah saat iki civarında onu mutfak masasında fotoğrafla otururken buldum. “Düşünürken sol kaşının her zaman biraz daha yukarıda olup olmadığını hatırlamaya çalışıyorum,” dedi. “Patrick…” “Ya bizi bekliyorsa?” Ertesi sabah, soğuk gün ışığı bizi tekrar bakmaya zorladı. Bunu ilk söyleyen annem oldu. “Lily’nin doğum lekesi nerede?” İçimdeki her şey birden durdu. Fotoğrafı Patrick’ten aldım ve daha yakından inceledim. Lily’nin köprücük kemiğinin yakınında küçük, hilal şeklinde bir doğum lekesi vardı. Fotoğraftaki kız öyle değildi. Patrick yüzümdeki değişimi gördü. “Ne?” Yeterince hızlı cevap vermedim. “Ne?” diye tekrarladı. Fotoğrafı ona doğru çevirdim ve işaret ettim. Bir anlığına sadece bakakaldı. Sonra başını salladı. “Hayır. Belki de açıdan kaynaklanıyordur.” “Öyle değil.” “Belki de makyajla kapatılmıştır.” “Patrick.” “Belki de fotoğraf üzerinde oynanmıştır.” Sesi giderek yükseliyordu. Sanırım gerçeğin yaklaştığını hissediyordu ve bunu ilk gören ben olduğum için benden nefret ediyordu. Sonra yüzlere birinden diğerine baktı ve sonunda gerçeği anladı. Kendini büzerek elleriyle ağzını kapattı. Bölüm 3: Bir keresinde onun Lily için yas tuttuğunu izlemiştim. Onu tekrar kaybetmeye hazır değildi. Altı yıl önce Lily’yi arayan ve o zamandan beri çavuş olan aynı polis memuru Dedektif Harris’i aradım. Bir saat içinde çiftlik evine geldi. Ona notu, fotoğrafı, kesilmiş ayçiçeği saplarını ve açık duran eski arka kapıyı gösterdim. Çiçekler makasla düzgünce kesilmişti. Kapının yakınındaki nemli zeminde lastik izleri vardı. Sadece aile üyeleri ve birkaç yaşlı komşu, kapının doğrudan ayçiçeği tarlasına açıldığını hatırlıyordu. Birileri bizim acımıza tesadüfen denk gelmemişti. Birileri bunu incelemişti. Harris bana, telefonundan gizli hat kullanarak numarayı aramamı ve adamla konuşmaya devam etmemi söyledi. Ben de öyle yaptım. İkinci çalışta aynı sakin ses cevap verdi. Kırk bin dolar ve Pine Crest Motel hakkındaki talimatları tekrarladı. Bu sefer arka planda bir şeyler duydum. Kapının üzerindeki zil. Ardından bir kadın seslendi: “Ray için sipariş.” Telefon görüşmesi sona erdiğinde Harris şunları söyledi: “Ray’in Lokantası.” Motelin yakınında sadece bir tane vardı. Bölüm 3: Harris bundan hoşlanmadı ama Patrick’in lokantaya kadar gelmesine ve aksi söylenmedikçe arabada kalmasına izin verdi. Patrick arka koltukta, fotoğrafı dizine yüzü aşağı bakacak şekilde yerleştirdi. Zar zor bakabiliyordu ama elinden bırakmıyordu. Lokantada garsona fotoğrafı gösterip bir kuzenimizi aradığımızı söyledik. Başını salladı. “Bu Emily. Bazen Miller’ın sebze tezgahında yardım ediyor. Dalton Ridge’de büyükannesiyle birlikte yaşıyor.” Patrick gözlerini kapattı. Dalton Ridge’e arabayla gittik. Emily’nin büyükannesi kapıyı açtı, fotoğrafı gördü ve tekrar kapatmaya çalıştı. Harris rozetini gösterdi ve bizi içeri aldı. Bize anlattığına göre, fotoğrafı bir hafta önce bir adam çekmişti. Yerel bir ayçiçeği festivali broşürü için ihtiyacı olduğunu söylemişti. “Adının Vince olduğunu söyledi.” Vince. Yüzü bir an zihnimde canlandı. Vince kazadan haberdardı. Lily kaybolduğunda on yedi yaşındaydı, yetişkinlerin konuşmalarını duyabilecek ve Patrick’in suçluluk duygusunu hatırlayabilecek yaştaydı. O gece göletin yakınlarında arama yapmıştı. Ayrıca ayçiçeği geleneğinden ve bir yıl önce sattığımız tarım arazisinden de haberdardı. Emily, büyükannesi yanındayken bize bir şey daha söyledi. Vince ondan bir ayçiçeği tutmasını ve üzgün görünmesini istemişti. Kadın, adamın ayakkabılarında çamur olduğunu ve cebinden beyaz bir kurdele sarktığını söyledi. Harris moteldeki buluşmayı ayarladı. Polis aracından inmeden önce, planı iki kez tekrarlamamı istedi. Doğaçlama yapma. Vince’i hiçbir yere takip etme. O işaret vermedikçe zarfı teslim etme. İçeriye kesilmiş kağıtlarla dolu bir zarf ve gömleğimin altında bir telle girdim. Vince, yüzünü iyice kapatacak şekilde şapkasını çekmiş halde otomatların yanında bekliyordu. Ben daha bir kelime bile söylemeden konuşmaya başladı. Lily hayatta kalmıştı, diye iddia etti. Bir kadın onu yanına almıştı. Çiftlik evinin verandasını hatırlıyordu. Hala Patrick’ten bahsediyordu, ama ona Pat diyordu. Konuşmasına izin verdim. Sonra ona, Lily kaybolduktan dört yıl sonrasına kadar çiftlik evimizin verandası olmadığını söyledim. Ona Lily’nin erkek kardeşine hiç Pat diye seslenmediğini söyledim. Ona Patch diye seslendi. Sonra şöyle dedim: “Emily’yi buldum.” Yüz ifadesi değişti. Gülmeye çalıştı. Ama Emily’nin büyükannesi vardı. Fotoğraf vardı. Kayıt vardı. Kurdele vardı, lastik izleri vardı ve kendi hikayesi de etrafında yıkılıyordu. Harris dışarı çıktı. Vince arka merdiven boşluğuna doğru koştu ve sadece üç adım atabilmişti ki başka bir polis memuru onu yakaladı. Akşam vakti, gözaltına alındı. Daha sonra Harris bize Vince’in Lily hakkında kasabanın geri kalanından daha fazla bir şey bilmediğini söyledi. Patrick’in suçluluk duygusunu hatırlamış, arazi satışını duymuş ve kederin bizi kolayca manipüle edilebilir hale getireceğine karar vermişti. Ayçiçekleri, kurdele, Emily’nin yüzü, not; hepsi birer tiyatro oyunuymuş. Eve geldiğimde Patrick, harap olmuş bahçenin yanında oturuyordu. “Demek o Lily değildi,” dedi. “HAYIR.” Kırık saplara bakarak bir kez başını salladı. Sonra şöyle dedi: “Onun bozduğu şeyleri düzeltmemiz gerekiyor.” Ertesi sabah Emily ve büyükannesi kesilmiş sapları temizlememize yardım etmeye geldiler. Emily, Patrick sonunda ona bakana kadar tekrar tekrar özür diledi. “Bize sen zarar vermedin,” dedi. “O zarar verdi.” Yeni tohumları düz sıralar halinde ektik. Bitirmeden önce Emily son tohumu kendi elleriyle toprağa gömdü. “Lily için,” dedi sessizce. Patrick başını salladı. “Lily için.” Ardından küçük bir tahta kalemin etrafına yeni bir beyaz kurdele bağladı ve şunları yazdı: “Lily için. Hala seviliyor. Hala bizim.” Ayağa kalktığında elimi tutmak için uzanmadı. Kendi başına ayakta durdu. Oğluma gururla baktım. Çünkü ilk defa, artık kendini cezalandırarak Lily’yi yanında tutmaya çalışmıyordu. Arkasına bakmadan eve doğru geri yürüdü.

Haberin Devamı

Oğlum her yıl ikiz kız kardeşi için ayçiçeği dikerdi. Bir sabah, küçük beyaz bir kutu asılı olan tek bir çiçek dışında tüm çiçeklerin kesilmiş olduğunu gördük.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Kendimi hala genç buluyorum