Yavaşça içeri girdim.

Lüks mobilyalarla döşenmiş salona göz gezdirdim.

Sonra herkesin önünde Cemre’yi işaret ederek…
Bölüm 2
“…Sonra herkesin önünde Cemre’yi işaret ederek sakin bir sesle konuştum:

— Bu evi de mi biz finanse ediyoruz?

Salondaki hava bir anda buz kesti.

Kimse konuşmadı.

Aleksan’ın yüzü bembeyaz olmuştu.

Cemre şaşkınlıkla ona baktı.

— Aleksan… Bu kadın ne demek istiyor?

Aleksan aceleyle cevap vermeye çalıştı.

— Selin, burada konuşmayalım…

— Hayır, dedim. Tam da burada konuşacağız. Çünkü bu ev de burada. Yalanların da burada.

Kayınvalidem bana döndü.

— Selin, açıklama yapar mısın?

Elimdeki kalın dosyayı sehpanın üzerine bıraktım.

Dosya açılınca içinden banka dekontları, tapu kayıtları, şirket evrakları ve sözleşmeler çıktı.

Cemre’nin gözleri büyüdü.

— Bunlar ne?

— Gerçekler.

Sonra ilk belgeyi kayınpederime uzattım.

— Bu ev için ödenen on milyon liranın tamamı bizim ortak hesabımızdan çıktı.

İkinci belgeyi gösterdim.

— Bu hesapta bulunan paranın yüzde seksen üçü benim aile şirketimden gelen gelirlerden oluşuyor.

Üçüncü belgeyi çıkardım.

— Ve burada da Aleksan’ın son üç yıldır aile şirketimizden gizlice aktardığı paraların kayıtları var.

Aleksan öfkeyle ayağa kalktı.

— Yeter artık!

— Hayır, daha başlamadım bile.

Kayınvalidem oğluna döndü.

— Bunlar doğru mu?

Aleksan cevap veremedi.

Sessizlik her şeyi anlatıyordu.

Ama asıl darbe henüz gelmemişti.

Dosyanın son bölümünü açtım.

— Bir şey daha var.

Kayınpederim belgeleri okurken kaşları çatıldı.

— Bu ne?

— Aleksan’ın benim imzamı taklit ederek aldığı krediler.

Bu kez Cemre geri çekildi.

— Ne dedin?

— Evet. Ev sadece benim paramla alınmadı. Ayrıca sahte imzalar kullanıldı.

Cemre’nin yüzü soldu.

— Bana… Bana bu evin kendi birikimleriyle alındığını söylemiştin.

Aleksan ilk kez gerçekten paniğe kapıldı.

— Cemre, beni dinle…

— Sus!

Genç kadın gözyaşları içinde bağırdı.

— Bana da yalan söyledin!

Dakikalar içinde kurduğu sahte hayat çökmeye başlamıştı.

Ama son darbeyi beklemiyordu.

Telefonumu çıkarıp bir e-postayı açtım.

— Bu sabah avukatlarım resmi işlemleri başlattı.

Aleksan bana baktı.

— Ne işlemi?

— Boşanma.

Yüzü kasıldı.

— Selin, bunu yapamazsın.

— Çoktan yaptım.

— Şirket ne olacak?

İlk kez korkusunun evlilik değil, para olduğunu anlamıştım.

Acı acı gülümsedim.

— Şirket benim aileme ait.

Sonra devam ettim:

— Yönetim kurulu bu sabah seni görevden aldı.

Bu kez dizlerinin bağı çözüldü.

— Ne?

— Kartların iptal edildi. Yetkilerin kaldırıldı. Hesapların inceleniyor.

Kayınpederi oğluna baktı.

Hayal kırıklığı gözlerinden okunuyordu.

— Sana her zaman dürüst olmayı öğrettim.

Aleksan başını eğdi.

İlk kez söyleyecek sözü kalmamıştı.

Altı ay sonra…

Boşanma tamamlandı.

Mahkeme, sahte imza ve usulsüz para transferleri nedeniyle Aleksan’ın ciddi tazminatlar ödemesine karar verdi.

Zekeriyaköy’deki ev satıldı.

Elde edilen gelir yasal sahiplerine iade edildi.

Cemre ise başka bir şehre taşındı.

Bir gün bana mesaj gönderdi.

“Kandırıldığımız farklıydı ama ikimiz de aynı yalanın içindeymişiz. Sana mutluluk diliyorum.”

Mesajı okuyup telefonu kapattım.

Çünkü artık geçmişe dönüp bakmak istemiyordum.

Oğlum Mert yan odadan seslendi.

— Anne, hazır mısın?

Gülümsedim.

— Geliyorum.

O gün Boğaz kıyısındaki yeni ofisimizin açılışı vardı.

Hayatımda ilk kez kimsenin gölgesinde değildim.

Ne bir yalanın.

Ne bir evliliğin.

Ne de başkalarının beklentilerinin.

Kapıdan çıkarken kayınpederimin aylar önce söylediği söz aklıma geldi:

“İnsan servetini kaybedebilir. Ama karakterini kaybederse geriye hiçbir şey kalmaz.”

Aleksan her şeyi kaybetmişti.

Ben ise sadece onu kaybetmiştim.

Ve bazen bir kadının yeniden kazanabilmesi için kaybetmesi gereken tek şey budur.

SON