Bir sabah banka hesabımdan gelen mesaj, kocamın başka bir kadın için 10 milyon liralık bir ev satın aldığını ortaya çıkardı. Kayınvalidemle kayınpederimi arabaya bindirdim, kapıyı çaldım ve o kapıyı yalınayak açtığında sadece şunu sordum:

“Onu da mı biz geçindiriyoruz?”

Ama elimde taşıdığım dosya, hayatındaki her şeyi yerle bir edebilecek güçteydi.

BÖLÜM 1

— On milyon lira… Benim olmayan, ailemize de ait olmayan bir ev için mi?

Bu düşünce, telefonuma gelen banka bildirimiyle birlikte zihnime saplandı.

Saat sabah 09.17’ydi.

Levent’teki ofisimde önemli bir toplantıya girmek üzereydim.

Ekranda şu yazıyordu:

“Ortak evlilik hesabından gayrimenkul alım işlemi onaylandı. Tutar: 10.000.000 TL.”

Bir süre telefona bakakaldım.

Ne bağırdım.

Ne ağladım.

Ne de eşimi arayıp hesap sordum.

Sadece derin bir nefes aldım, önümdeki dosyayı kapattım ve banka müdürünü aradım.

Beş dakika sonra gerçekler birer birer masama düşmeye başladı.

Satın alma işlemi bir aracı şirket üzerinden yapılmıştı.

Ev, İstanbul’un en lüks bölgelerinden biri olan Zekeriyaköy’deki özel bir sitedeydi.

Ve her ne kadar tapuda eşim Aleksan Demir görünmese de, nihai hak sahibinin adı açıkça yazıyordu:

Cemre Yıldız.

Yirmi altı yaşında.

Lüks mobilya mağazasında satış danışmanı.

Aleksan’ın birkaç ay önce bana tanıştırdığı kadın.

“O işinde çok başarılı bir tedarikçi,” demişti.

Ne kadar da başarılıymış, diye düşündüm.

Kocama, evlilik paramızla kendisine ev aldıracak kadar başarılı…

Asistanım yüzümdeki sessizliği fark edip çekinerek yaklaştı.

— Toplantıyı iptal etmek ister misiniz, Selin Hanım?

Başımı kaldırıp hafifçe gülümsedim.

— Hayır. Her şey planlandığı gibi devam edecek.

Ve gerçekten de öyle oldu.

Üç gün boyunca hiçbir şey olmamış gibi yaşadım.

Akşamları eve döndüm.

Oğlumuz Mert’le yemek yedim.

Aleksan’a gününün nasıl geçtiğini sordum.

Hatta işlerinden bahsederken önüne şarap bile koydum.

Onun rolünü oynamasına izin verdim.

Çünkü sekiz yıldır sessizliğimi bilgisizlik sanıyordu.

Ailesi de öyle.

Kayınvalidem Neriman Hanım, beni her zaman nazik ama fazla söz hakkı olmayan bir eş olarak görürdü.

Kayınpederim Hüseyin Bey daha sessizdi ama o da oğlunun Demir ailesinin yükünü tek başına taşıdığına inanıyordu.

Kimse gerçeği bilmiyordu.

Ailenin servetinin büyük kısmı benim ailemden geliyordu.

Boğaz manzaralı Sarıyer’deki villayı yıllar önce ben satın almıştım.

Aleksan ise yıllardır kendisine ait olmayan bir gücü kendi başarısı gibi göstermişti.

Üçüncü günün sabahı kayınvalidemle kayınpederimi aradım.

— Size bir ev göstermek istiyorum, dedim.

Neriman Hanım şaşırdı.

— Ev mi? Neden?

— Çünkü bazı şeyler telefonda anlatılmaz. Gözle görülmesi gerekir.

Onları arabayla aldım.

Zekeriyaköy’e doğru giderken neredeyse hiç konuşmadık.

Direksiyonun başında son derece sakindim.

Siteye vardığımızda kayınvalidem modern villaya bakıp hayranlıkla iç çekti.

— Ne kadar güzel bir ev… Senin yeni yatırımın mı?

Gülümsedim.

— Bir bakıma öyle.

Kapı zilini çaldım.

Kapı açıldı.

Aleksan karşımızdaydı.

Üzerinde rahat bir gömlek vardı.

Ayakkabıları yoktu.

Kendini gizli hayatının sahibi gibi hissediyordu.

Ama anne ve babasını arkamda görünce yüzündeki renk bir anda çekildi.

— Anne?… Baba?… Siz burada ne arıyorsunuz?

Tam o sırada içeriden genç bir kadın sesi duyuldu.

— Aşkım, kim geldi?

Cemre ortaya çıktı.

Açık renk bir elbise giymişti.

Saçları kusursuz görünüyordu.

Ama beni gördüğü an yüzündeki gülümseme donup kaldı.