DOLAR
Alış: 49.66
Satış: 49.86
EURO
Alış: 55.38
Satış: 55.60
GBP
Alış: 66.04
Satış: 66.53
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
19.05.2026
Gece üçte kızım beni aradı ve acilen gelmemi yalvardı
-
- Gece üçte kızım beni aradı ve acilen gelmemi yalvardı, ama hastaneye vardığımda doktor onun bedenini çarşafla örtmüş ve sessizce başsağlığı dilemişti 😨 Kayınbiraderim yalan söyledi, kızımın bir soyguncu tarafından saldırıya uğradığını söyledi ve polis ona inandı. Ama benim saklayamayacağı kanıtlarım vardı 😢🫣 Gece üçte telefon çaldı. Hemen anladım – iyi bir şey değildi. Kızım ağlıyordu ve neredeyse konuşamıyordu. Sadece tekrarlıyordu: “Anne, lütfen gel… o tekrar… korkuyorum.” Hiç soru sormadan hemen yola çıktım. Ama zamanında yetişemedim. Hastaneye girdiğimde doktor beni karşıladı. Gözlerime bile bakmadı. Sadece kızımın yüzünü nazikçe çarşafla örttü ve sessizce dedi ki: — Çok üzgünüm. Bağırmadım. Sadece durup izledim. Doktor, ezberlenmiş bir metni okuyormuş gibi devam etti: — Kocası anlatıyor ki, eve dönerken soyulmuş. Maalesef yaralanmaları yaşamla bağdaşmıyor. Polis hemen bu versiyonu kabul etti. Herkes başını salladı. Herkes Mark’a acıdı, ne kadar kötü durumda olduğunu söyledi. Ben hariç. Çünkü kızım boşuna aramamıştı. Sadece vedalaşmak için değil. Benim gelmem için aramıştı. Sabahın erken saatlerinde onların evine döndüm. Mark oradaydı. Köşeden köşeye dolaşıyor, sanki acıdan bayılacakmış gibi davranıyordu. Oturma odası dağınıktı. Masa devrilmişti. Lamba kırılmıştı. Kitaplar yerde dağılmıştı. — Tüm bunları sen mi yaptın? — diye sordum, kaosa ve duvardaki deliğe işaret ederek.
-
- — Ben kendimde değildim! — dedi sertçe. — Karım öldü! Her şeyi polise anlattım! Dışarı çıkmıştı, bir hırsız saldırdı… muhtemelen takılarını almak istedi! — Takı almak istedi — dedim sakin bir şekilde. — Peki, adli tıp neden yaralanmaların yere çarpma izlerine benzediğini söylüyor, sokakta düşmeye değil? Sessizleşti. Sonra ansızın bana döndü. — Ne dedin? — Hırsızlar uzun süre kalmaz, — dedim. — Birini defalarca dövmezler. Hele yirmi dakika boyunca hiç değil. — Bilmiyorum! — diye bağırdı. — Orada değildim! Duştaydım! — Duşta — başımı salladım. — İlginç. Çünkü dün Sara, su ısıtıcısının çalışmadığını söylemişti. Ustayı ancak Salı günü bekliyordun. Beyazladı. — Ben… soğuk duş aldım. Sakinleşmek için. Tartıştık. — Ne yüzünden? — Hiçbir şey yüzünden! Saçma bir şey yüzünden! Akşam yemeğini berbat etti! Mutfak tarafına baktım. Temizdi. Yanmış yemek kokusu yok, kirli tabak yok. — Mark — diye sessizce söyledim — kolunda çizikler var. O otomatik olarak önkoluna baktı. Kırmızı çizgiler, taze ve derin. — Kendim yaptım. Sinirden. — Tırnak izlerine benziyor — dedim. Aniden değişti. Yüzü soğuklaştı. — Neden beni sorguluyorsun? Karım öldü. Beni desteklemelisin. — Bunu yapanı buldum — dedim. Dondu kaldı. — Ne? — Katili buldum. Tam o anda çantamdan bir şey çıkardım ve kayınbiraderin aniden solgunlaştığını fark ettim, çünkü ellerimde gördüğü şey… 😱😲 Devamı yorumlarda 👇👇 Çantamdan şeffaf bir poşet çıkardım. İçinde Sara’nın kırık telefonu vardı. — Hemşire bana verdi — dedim. — Bu onun telefonu. Hayalet görmüş gibi ona baktı. — Sanıyordum ki… — dedi, takıldı. — Telefonu tamamen kırdığını mı sanıyordun? — diye sordum. — Bunu atarsan kimse bir şey öğrenmeyecek mi sandın? — Telefona dokunmadım! — diye bağırdı. — Hırsız düşürmüş olabilir! — Eğer hırsız değerli şeyler isteseydi — dedim sakin bir şekilde — neden yüzüğü parmağında kaldı? Neden telefonu almadı? Terlemeye başladı. — Belki korktu… — Ya da umurunda değildi — dedim. — Çünkü para istemiyordu. Acı vermek istiyordu. Yaklaştım. — Bulut depolamanın ne olduğunu biliyor musun, Mark? Normal nefes almayı bıraktı. — Sara her şeyi kaydediyordu — dedim. — Gizlice video çekiyordu. Sesli mesajları kaydediyordu. Her tehdidi. Her darbeyi. Her gece, yanında uyumaktan korktuğu zaman. Yüzü griye döndü. — Telefonu bana ver — tısladı ve bana doğru bir adım attı. — Neden? — diye sordum. — Bu sadece kırık bir telefon. Üzerinde başkalarının duymasını istemediğin bir şey yoksa. Bana doğru fırladı ama kanepeye takıldı. — Bu kanıt, Mark — dedim, geri çekilerek. — Ve kopyaları artık sadece burada değil. Telefonun içinde silinmiş videolar vardı. Kızım morluklarla banyoda oturuyordu. Fısıltıyla ağlıyordu. Yatak odasına geri dönmekten korktuğunu söylüyordu. Onun bağırdığı, tehdit ettiği ve aşağılayıcı mesajlar vardı. Ve son bir video vardı. Kamera doğru bakıyordu ve diyordu: “Bunu izliyorsanız, başıma bir şey gelmiş demektir. Kendi kocamın yanında güvende hissetmiyorum. Korkuyorum, beni öldürecek.”
