Hayatımda Yaşadığım En zor Gün

DOLAR

Alış: 49.66

Satış: 49.86

EURO

Alış: 55.38

Satış: 55.60

GBP

Alış: 66.04

Satış: 66.53

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 28.10.2026

Hayatımda Yaşadığım En zor Gün

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Nikah memuru o malum cümleyi kurup, “Gelini öpebilirsiniz,” dediğinde koca salona ağır bir sessizlik çöktü. Ne bir alkış, ne bir tebessüm… Babam, bir evliliği kutlar gibi değil de sanki bir iş sözleşmesi imzalar gibi ona doğru eğildi. Aylin ise yüzünü hafifçe yana çevirdi; babamın öpücüğü sadece yanağına çarpıp geçti. Bu bir düğün gibi hissettirmiyordu. Her şey kurgulanmış gibiydi. Bomboş. Özenle inşa edilmiş devasa bir yalan… Sadece üç ay önce, Aylin ile kendi geleceğimizi planlıyorduk. O benim için her şeydi; merhametli, güzel ve ömrümü adayacağımı düşündüğüm tek kişi… Bana “evet” dediği gün, kendimi dünyanın en şanslı adamı gibi hissetmiştim. Gerçekten mutlu olduğumuza inanıyordum. Ta ki o, hiçbir uyarı yapmadan ortadan kaybolana dek. Tam bir hafta boyunca, sadece çekip gittiğini sanmıştım. Sonra geri döndü ve beni bin parçaya böldü. O gün kapı çalındığında, hayatımın çökmek üzere olduğundan habersizdim. Kapıyı açtım… ve işte oradaydı. Babamın yanında duruyordu. El ele.

: “Evleniyorum,” dedi babam pişkin bir tavırla, sanki her şey normalmiş gibi Aylin‘in kolunu sıvazlayarak. “Bizi tebrik etmeyecek misin?” Kelimeleri idrak bile edemiyordum. “Siz ne saçmalıyorsunuz?” Aylin duygusuz bir sesle, “Nişanı bitiriyorum,” dedi. “Yaman ile evleniyorum. Lütfen işi zorlaştırma. Kararım kesin.” O an içimdeki her şeyin paramparça olduğu andı. Tartışmadım. Cevap beklemedim. Sadece kapıyı kapattım. Ve ikisini de hayatımdan sildim. Her mesajı, her aramayı görmezden geldim. Ama bu onlara yetmedi. Yine de bana o düğün davetiyesini gönderdiler. Babam altına bir not bile düşmüştü: Gel. Bekliyor olacağız. Neden gittiğimi bilmiyorum. Ama gittim. Ve işte şimdi her şey bitmişti. Tören tuhaf bir sessizlikle sona erdi; misafirler sanki bir an önce kaçmak istiyormuş gibi hızla ayağa kalktılar. Fısıltıyla yapılan, huzursuz konuşmalar başladı. Aylin, kimseyle göz göze gelmeden oradan süzülüp gitti. Ya babam? Doğruca bar kısmına geçti. Elbette. Tam çıkmak üzereydim ki arkamdan sesini duydum. “Bu kadar çabuk mu gidiyorsun?” Eli kolumu kavradı. “Yeterince şey gördüm,” dedim soğukça. “İkiniz de eğleneceğiniz kadar eğlendiniz.” Daha da yaklaştı, nefesi ağırlaşmıştı. “Hâlâ anlamıyorsun, değil mi?” “Neyi anlayacakmışım?” “Onun senin için ne yaptığını.” Kaşlarımı çattım. “Neden bahsediyorsun sen?” Sertçe güldü. “Seni kurtarmak için benimle evlendi, seni aptal!” Ben cevap veremeden— “Yeter artık!” Aylin’in sesi her şeyi bıçak gibi kesti. Döndüm. Ağlıyordu. Babama, “Onun bunu öğrenmemesi gerekiyordu,” dedi. “Ama madem öyle… artık her şeyi ben anlatacağım.” Salon sessizliğe büründü. İkisine birden baktım. “Biriniz neler olduğunu açıklayabilir mi artık?” Aylin kendini toparlayarak başıyla onayladı. “Ortadan kaybolduğum o hafta,” diye söze başladı, “İki adam seni aramaya geldi. Tahsilatçılar… Adını biliyorlardı.” “Bu imkansız,” dedim. “Benim kimseye tek kuruş borcum yok.” “Belgeler bıraktılar,” diye devam etti. “Sözleşmeler, yasal dosyalar… Hepsinde senin adın vardı.” Başımı salladım. “Benim hiç şirketim olmadı ki.” Bakışları babama kaydı. Benimkiler de onu takip etti. Babam gözlerime bakamıyordu. Sonunda konuştu: “Yıllar önce… Senin adına bir şirket kurmuştum. Geçici olacaktı.” “Adıma borç mu yaptın yani?” diye bağırdım. Aylin öne çıktı. “Şirket, babanın itiraf ettiğinden çok daha kötü durumdaydı. Borçlar gizlenmiş, yeniden yapılandırılmış, örtbas edilmişti… Ama bir şeyler su yüzüne çıktı. Birileri eşelemeye başladı.” Ona dik dik baktım. “Yani çözümün onunla evlenmek miydi?” Yüzünden bir acı dalgası geçti. “Yetkiye ve nüfuza ihtiyacım vardı. Seni bu işe bulaştırmadan hızlıca halletmenin bir yoluydu bu. Evlilik, en temiz yasal rotaydı.” Bunu sindirmek zamanımı aldı. “Onunla… Sırf evrak işlerini halletmek için mi evlendin?” “Evet.” “Bana söylemeliydin.” Sesi titredi. “Söyleseydim, kendin çözmeye çalışırdın ve her şeyi daha da berbat ederdin.” Tartışmak istedim. Ama bir yanım onun haksız olmadığını biliyordu. “Seni sevmekten vazgeçtiğim için gitmedim,” diye fısıldadı. “Seni koruyacak kadar çok sevdiğim için gittim.” Bu her şeyden daha çok canımı yaktı. Dışarı çıktım. Dışarıdaki hava keskin ve soğuktu. Orada öylece durup nefes almaya, anlamaya çalıştım. Bir an sonra ayak seslerini duydum. Yanımda durdu. “Neden böyle bir yol?” diye sordum. “Çünkü insanlar evrakları sorgular,” dedi yumuşak bir sesle. “Ama bir evliliği sorgulamazlar. Gerçek görünmesi gerekiyordu.” “Çok perişan görünüyordu.” “Öyleydi zaten.” Merdivenlerde sessizce oturduk. Bir süre sonra sordum: “Ne zamandan beri bununla uğraşıyorsun?” “Öğrendiğim günden beri.” “Yalnız başına mı?” Yorgun, hafif bir gülümseme kondurdu yüzüne. “Çoğunlukla.” Bana uzattığı dosyaya baktım; sayfalarca sözleşme, hukuki terimler ve her yerde benim ismim… “Bana güvenmeliydin,” dedim sessizce. “Sen de soru sormalıydın,” diye cevap verdi. İkimiz de tekrar sustuk. Sonunda, “Şimdi ne olacak?” diye sordum. “Borçlar halledildi,” dedi. “Güvendesin. Adın temizlenecek.” Duraksadı. “Şimdi… karar senin. Benim hakkımdaki kararın.” Karanlık Sakarya Nehri‘ne bakarken anılar birbirine çarptı. Sevgi. Öfke. İhanet. Minnet. Hepsi birbirine dolanmıştı. “Bunun ne olduğunu artık ben de bilmiyorum,” diye itiraf ettim. “Ve her şey normalmiş gibi davranabileceğimizi de sanmıyorum.” Başını salladı. “Ama belki… her şey gerçekten bittiğinde… elimizde ne kaldığına bakabiliriz.” “Adil bir teklif,” dedi usulca. Ona baktım. “Ama eğer bir dahaki sefere böyle bir şey olursa… aramızda böyle sırlar olmayacak.” Gözleri doldu ama itiraz etmedi. Sadece biraz daha yaklaştı, omzu omzuma değdi. Ve her şeyin dağıldığı o günden beri ilk kez—Kendimi tamamen yalnız hissetmedim.

Haberin Devamı

Hayatımda Yaşadığım En zor Gün

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Demek sebebi buymuş..