— Cemile… Annem hastanede. Durumu kötü. Kimi arayacağımı bilemedim, — dedi Onur. Uzun süre sessiz kaldı Cemile, karşıdan gelen nefesi dinledi. Sonra yavaşça sordu: — Neden aradın beni? — Bilmiyorum… sadece… sen haklıydın demek istedim. Sen gidince onunla yaşamak istedim ama… bir evde iki kişi aynı havayı tüketip birbirine göre nefes alamazmış. Bir oda tuttum. Baştan başladım. — Sevindirici, — dedi Cemile. — İşte bu gerçek hayat. Başkalarının çizelgeleri olmadan. Onur bir şey diyecekti ki hattın diğer ucunda klik sesi geldi — bağlantı kesildi. Cemile telefonu kapattı ve uzun zamandır ilk defa gülümsedi. Akşam sakindi. Dışarıda ince bir yağmur yağıyor, damlalar camdan aşağı süzülüp şehir ışıklarını yansıtıyordu. Cemile pencere önüne oturdu, defterini çıkardı ve yazdı: “Katlanma. Bekleme. Kırmaya başladıklarında git.” “Git” kelimesinin üzerine bir çizgi çekti, defteri kaldırdı. Sonra ışığı kapadı. Şehrin uğultusunu dinlerken hissettiği şey ne korkuydu ne suçluluk — sadece hafiflikti. Kadriye, onun sesi, o steril evin kokuları artık geçmişte kalmıştı. Şimdi başlayan kendi hayatıydı — sabah emirleri, görev listeleri olmadan. Dışarıda gece koyulaştı, Cemile elini pencere kenarındaki fincanın üzerinde tutarak uyudu. Sabah yeni olacaktı. Hayat artık onundu.