“Anne… Lütfen Gel. Gitmeme İzin Vermiyorlar.” Kızımın Telefon Kapanmadan Önce Bana Fısıldadığı Son Sözler Bunlardı

DOLAR

Alış: 46.41

Satış: 46.60

EURO

Alış: 52.89

Satış: 53.10

GBP

Alış: 61.22

Satış: 61.68

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 26.06.2026

“Anne… Lütfen Gel. Gitmeme İzin Vermiyorlar.” Kızımın Telefon Kapanmadan Önce Bana Fısıldadığı Son Sözler Bunlardı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Anne… Lütfen Gel. Gitmeme İzin Vermiyorlar.” Kızımın Telefon Kapanmadan Önce Bana Fısıldadığı Son Sözler Bunlardı. Bir Saat Geçmeden, Madalyalarla Ödüllendirilmiş Bir Türk Kara Kuvvetleri Albayı Hâlâ Üniforması Üzerindeyken Hastaneye Girdi. Bunu Yapan Güçlü Aile, Paralarının Gerçeği Sonsuza Kadar Örteceğini Sanıyordu. Ama Yanıldılar… Çünkü Savaşı Yanlış Anneye Açmışlardı. O akşam kışladan ayrılırken hâlâ üniformam üzerimdeydi. Göğsümde taşıdığım madalyalar gün batımının son ışıklarıyla parlıyordu. Arabamı son sürat şehir hastanesine sürdüm. Kimlik kartımda şu yazıyordu: ALBAY REYHAN DEMİR Ama o an rütbenin hiçbir anlamı yoktu. Ben sadece kızına ulaşmaya çalışan bir anneydim. Telefon görüşmesi yirmi saniye bile sürmemişti. Kızımın sesi titriyordu. Sonra hat aniden kesilmişti. Geçirdiğim her kilometre bana saatler gibi geldi. Acil servise girdiğimde güvenlik görevlisi önümde durdu. “Hanımefendi, hasta yakınlarının izin alması gerekiyor…” “Sadece şunu söyleyin,” dedim. “Kızım Zeynep Demir nerede?” Adam yüzüme baktı. Sonra tek kelime etmeden kenara çekildi. Bir hemşire sessizce beni özel muayene odasına götürdü. Zeynep sedyenin üzerinde yatıyordu. Yüzü bembeyazdı. Alt dudağı patlamıştı. Bileklerinde morluklar vardı. Sabah evden çıkarken giydiği şık elbise omzundan yırtılmıştı. Bir an nefes alamadım. Bu… Benim kızımdı. Ben görevdeyken bana renkli resimler çizen küçük kız… Eve döneceğim günü takvimden sayan yavrum… Şimdi ise korkudan titriyordu. “Anne…” diye fısıldadı. Hemen yanına koştum. Bana sımsıkı sarıldı. Ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Tam o sırada arkamızdan bir ses geldi. “Her şeyi olduğundan daha kötü gösteriyor.” Yavaşça arkamı döndüm. Kapının önünde damadımdan Murat Kaya, annesi Perihan Kaya ve kız kardeşi Aslı duruyordu. Üzerlerinde pahalı kıyafetler… Boyunlarında gösterişli mücevherler… Yüzlerinde ise en ufak bir pişmanlık yoktu. Perihan kollarını bağladı. “Albay Hanım,” dedi. “Kızınız aile içinde yaşanan küçük bir tartışmada dengesini kaybetti.” “Kimse ona zarar vermedi.” Zeynep elimi daha sıkı tuttu. “Hayır anne…” “Beni misafir evine kilitlediler.” “Telefonumu aldılar.” “‘Kaya ailesini rezil edersen kimse sana inanmaz.’ dediler.” Murat hafifçe güldü. “O zaten fazla duygusal biridir.” Aslı alaycı bir tebessümle konuştu. “Herkes zengin bir aileye gelin olabilecek kadar güçlü değildir.” Ben kızımın elini hiç bırakmadım. Perihan bir adım daha yaklaştı. “Bu olayı büyütmeyin.” “Bizim devlet içinde de dostlarımız var.” “Avukatlarımız var.” “Basında tanıdıklarımız var.” Sonra gözlerimin içine bakarak şöyle dedi: “Askeriyedeki kariyeriniz askerleri etkileyebilir.” “Ama bizi etkilemez.” Murat pahalı saatini düzeltti.

: “Akıllıca davranın.” “Kızınızı alın ve bu meseleyi unutun.” Oda tamamen sessizliğe gömüldü. Önce Murat’a baktım. Sonra Aslı’ya. En son Perihan’ın gözlerinin içine baktım. Ne bağırdım… Ne tehdit ettim… Ne de öfkelendim. Sessizliğimi korku sandılar. Hayatlarının en büyük hatasını yaptıklarını henüz bilmiyorlardı. Derin bir nefes aldım. Sonra cebimden telefonumu çıkardım. Tek bir numarayı aradım. “Komutanım.” “Ben Reyhan Demir.” “Operasyon kodu Delta.” “Bir sivil suç dosyası için askerî adli birim ve emniyet koordinasyonu talep ediyorum.” Karşı taraftan yalnızca tek cümle geldi. “Beş dakika içinde ekip yolda.” Perihan küçümseyerek güldü. “Polis mi çağırıyorsunuz?” Başımı iki yana salladım. “Hayır.” “Gerçeği çağırıyorum.” On dakika geçmeden hastanenin önüne çok sayıda resmi araç geldi. İl Emniyet Müdürlüğü ekipleri… Cumhuriyet Savcısı… Adli Tıp uzmanları… Ve Aile İçi Şiddet Büro Amirliği… Hepsi peş peşe hastaneye girdi. Savcı doğrudan Zeynep’in odasına geldi. Morlukların fotoğrafları çekildi. Doktorlar darp raporunu hazırladı. Güvenlik kameraları istendi. Aynı anda savcının talimatıyla Kaya ailesinin malikanesindeki kamera kayıtlarına el konuldu. Komşuların ifadeleri alındı. Misafir evinin kapısında içeriden kilit izleri bulundu. Zeynep’in kırılan telefonunun parçaları bahçede bulundu. En ağır darbe ise hizmetçinin ifadesiyle geldi. Gözyaşları içinde her şeyi anlattı. Perihan’ın Zeynep’i günlerce eve kapattığını… Murat’ın telefonunu zorla aldığını… Aslı’nın ise tüm bunları cep telefonuyla kaydedip alay ettiğini tek tek söyledi. Akşam olmadan üçü de gözaltına alındı. Basın günlerce olayı konuştu. Şirketlerinin hisseleri düştü. Sosyal çevreleri onları dışladı. Mahkeme sonunda Murat hakkında uzaklaştırma ve hapis kararı verdi. Perihan ile Aslı da hürriyeti tahdit ve darp suçlarından ceza aldı. Aylar sonra Zeynep yeniden gülümsemeye başladı. Bir gün bana sarılıp sessizce şunu söyledi: “Anne…” “O gün geleceğini biliyordum.” Alnını öptüm. “Çünkü bir annenin görevi yalnızca evladını büyütmek değildir.” “Onu korumaktır.” Ve o gün anladım ki… Bazı insanlar servetlerine güvenerek herkesi susturabileceklerini sanırlar. Ama karşılarında, evladı için savaşmayı bilen bir anne varsa… Hiçbir güç onları kurtaramaz.

Haberin Devamı

“Anne… Lütfen Gel. Gitmeme İzin Vermiyorlar.” Kızımın Telefon Kapanmadan Önce Bana Fısıldadığı Son Sözler Bunlardı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Resimdeki Adamı Tanıyorsunuz