Ya biri bana yalan söylediyse?

Ya da…

Kızım hiç ölmediyse?

— Adın… ne? — diyebildim.

Bir adım attı.

— Lâvinya… — dedi yumuşakça. — Senin adın da… Serayel, değil mi?

Dünya yeniden çöktü.

Kimse… bunu bilemezdi.

— Bu… bir şey kanıtlamaz…

Müdür sessizce başını salladı.

— Hanımefendi, sadece isminizi değil… başka şeyler de biliyor.

Kalbim hızlandı.

— Ne gibi?

Kız bana baktı.

— Bana uyumam için söylediğin şarkı… Ay ve tavşanlı olan…

Bacaklarım çöktü.

O şarkı… kimse bilmiyordu.

— Anne…

Bu kez… içimde bir şey kırıldı.

Yanına gittim.

Yara izi… dudağını ısırışı…

— Sana ne yaptılar? — dedim. — Neredeydin?

Kız tereddüt etti.

— Konuşmam yasaktı… seni unuttuğumu söylediler…

Soğuk bir dalga geçti içimden.

— Kim?

Cevap verecekti ki…

Kapı sertçe açıldı.

Bir adam ve iki polis içeri girdi.

Onu tanıdım.

— Avukat İhsan Berke…

O… kızımın “ölümünden” sonraki tüm işlemleri yapan adamdı.

— Konuşmamız gerek, Serayel Hanım.

İçgüdüm tehlike diye bağırdı.

Kızın önüne geçtim.

— Hayır.

Adam derin bir nefes aldı.

— Gerçeği söylemek zorundayım.

Bana baktı.

— Kızınız… hiç ölmedi.

Dünya çöktü.

— Ne…?

— Bir anlaşma yapıldı. Size söylenmeden.

Gözlerim karardı.

— Ne anlaşması?!

— Kızınız bir şeye tanık oldu. Çok güçlü insanların karıştığı bir suça.

Sessizlik.

— Onu korumak için… kimliği değiştirildi. Ve siz…

Bakışlarını kaçırdı.

— Siz geride bırakıldınız.

— Bana öldü dediniz!

— Onu korumak için tek yol buydu.

Bir adım attım.

— Beni ne korudu?! İki yıl boyunca kızımı canlı canlı gömmek mi?!

Kız ağlamaya başladı.

Onu kucakladım.

— Özür dilerim… özür dilerim…

— Unutmadığını biliyordum…

— Asla.

Bir süre öyle kaldık.

Sonra adama baktım.

— Şimdi ne olacak?

— Suçlular yakalandı. Tehlike bitti.

Kalbim duracak gibiydi.

— Yani…?

— Artık sizinle yaşayabilir.

Kelimeler havada asılı kaldı.

— Eve… dönebilir mi?

— Evet.

Kıza baktım.

— Benimle gelir misin?

Gözleri parladı.

— Hiç gitmemeliydim zaten…

Gülümsedi.

Ve o an… iki yılın ağırlığı eridi.

Ev artık sessiz değildi.

Gülüşler, oyuncaklar, hayat…

İlk gece ona çikolatalı kek yaptım.

— Aynı tadı — dedi.

Elini tuttum.

— Bazı şeyler değişmez.

Geçirdiği günleri anlattı… zor ama umut dolu.

Beni hiç unutmamıştı.

Ben de…

Yaşamayı yeniden öğrendim.

Birkaç hafta sonra resmi belge geldi.

Her şey bitmişti.

Lâvinya… resmen geri dönmüştü.

O gece birlikte oturuyorduk.

Başını omzuma koydu.

— Anne…

— Efendim, kalbim?

— O şarkıyı söyler misin?

Boğazım düğümlendi.

Ama söyledim.

Ay… ve tavşan…

Nefesi yavaşladı.

Uykuya daldı.

Onu izledim.

Her detayı ezberledim.

Ve iki yıl sonra ilk kez…

Uyanmaktan korkmadım.

Çünkü artık…

dünyam yeniden tamamlanmıştı.