Her pazar günü yalnız yaşayan görme engelli bir gaziye ziyarete gidip torunuymuş gibi davranmak için para alıyordum

DOLAR

Alış: 47.68

Satış: 47.87

EURO

Alış: 55.10

Satış: 55.32

GBP

Alış: 64.36

Satış: 64.84

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 13.06.2026

Her pazar günü yalnız yaşayan görme engelli bir gaziye ziyarete gidip torunuymuş gibi davranmak için para alıyordum

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Üç yıl önce hayatım altüst olmuştu. Bulabildiğim her vardiyayı yaparak üniversiteyi bitirmeye çalışıyordum. Annem, küçük kardeşim ve beni tek başına büyütüyordu ve kazandığı neredeyse her kuruş tıbbi faturalara gidiyordu. Kardeşim Nuh ciddi şekilde hastaydı. Her ay başka bir doktor ziyareti, başka bir tedavi, nasıl ödeyeceğimizi bilmediğimiz başka bir fatura demekti. Bir akşam mutfağa girdiğimde annemi masada oturmuş, bir hastane zarfına bakarken buldum. Konuşmuyordu. Sadece kâğıdı ellerinde tutuyordu. Sonra sessizce katladı ve ödenmemiş faturaların altına kaydırdı. Annemi ilk kez gerçekten yenilmiş bir halde görmüştüm. Bunu asla unutmadım. O gece, herkes yattıktan sonra, dizüstü bilgisayarımı açtım ve daha fazla iş aradım. Her şey olurdu. Özel ders. Çocuk bakıcılığı. Ev temizliği. Umurumda değildi. Paraya ihtiyacımız vardı. İşte o zaman, neredeyse sahte olduğunu düşündüğüm tuhaf bir ilan gördüm. Zengin bir aile, pazar günlerini yaşlı ve görme engelli bir gaziyle geçirecek genç bir kadına ihtiyaç duyuyordu. Ücret şaşırtıcı derecede yüksekti. Ama bir şart vardı. Torunuymuş gibi davranmam gerekiyordu. Başta bunu yalnızca para için kabul ettim. Fakat haftalar ayları kovalarken Vedat Arslan benim için bir işten çok daha fazlasına dönüştü. Bana hayatı öğreten, sabretmeyi anlatan, insanları affetmenin gücünü gösteren biri olmuştu. Sonra sağlığı kötüleşti. Her ziyaretimde biraz daha güçsüzleşiyordu. Bir gün elimi tuttu ve fısıldadı: “Son yıllarımın en güzel hediyesi sensin.” Birkaç ay sonra onu kaybettik. Cenazede gözyaşlarımı tutamadım. Bir hafta sonra avukatın ofisinde oturuyordum. Avukat dosyayı açtı ve sessizce konuşmaya başladı. “Vedat Bey, vefat etmeden önce sizinle ilgili özel bir talimat bıraktı.” Odadaki herkes bana döndü. Kızı, yeğenleri ve uzak akrabaları şaşkın gözlerle beni izliyordu

: Avukat bir mektup çıkardı. “Bu mektubun yalnızca sizin önünüzde okunmasını istedi.” Boğazım düğümlendi. Avukat okumaya başladı. “Sevgili kızım, Eğer bu mektup okunuyorsa artık aranızda değilim demektir. Sana bir sır itiraf etmem gerekiyor. İlk gün kapımdan içeri girdiğinde torunum olmadığını biliyordum.” Odaya derin bir sessizlik çöktü. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Avukat okumaya devam etti. “Sesini ilk duyduğum anda senin o olmadığını anladım. İnsanlar görme yetimi kaybettiğimi sanıyordu ama kalbimi kaybetmemiştim. Kızım gerçeği bana anlattığında ona kızmadım. Çünkü yalnızdım. Ama seni tanıdıktan sonra bunun bir yalandan çok daha fazlası olduğunu gördüm.” Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı. “İlk haftalarda rol yapıyordun. Sonra fark ettim ki artık rol yapmıyordun. Bana gerçekten değer veriyordun. Beni dinliyordun. Hastalandığım günlerde saatlerce yanımda oturuyordun. Sana bunun için para ödeniyordu ama yaptıkların hiçbir maaşın karşılığı olamazdı.” Avukat son sayfayı açtı. “Bu yüzden son isteğim şudur. Banka hesabımdaki birikimin bir kısmı bu genç kadına bırakılacaktır. Ancak asıl miras para değildir.” Aile üyeleri şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. “Kasabamızdaki eski evim satılmayacak. Orası yalnız yaşayan yaşlı gaziler için bir dayanışma merkezine dönüştürülecek. Bu merkezin yönetimini de ona bırakıyorum. Çünkü insanların gerçekten görülmeye ihtiyacı olduğunu o bana yeniden öğretti.” O an odada bulunan herkes donup kalmıştı. Ben ise konuşamıyordum. Çünkü hayatım boyunca ilk kez biri bana bu kadar büyük bir güven duyuyordu. Vedat Bey’in bıraktığı para sayesinde önce Nuh’un tedavi borçlarını kapattık. Annem yıllar sonra ilk kez rahat bir nefes aldı. Üniversiteyi bitirdim ve çalışmaya başladım. Fakat asıl önemli olan başka bir şeydi. Aylar sonra eski evi düzenleyip kapılarını açtık. Her hafta yalnız yaşayan yaşlı insanlar gelmeye başladı. Kimi sohbet etmek için uğruyordu. Kimi sadece bir fincan çay içmek için. Kimi de uzun zamandır anlatamadığı hikâyelerini paylaşmak için. Duvarlardan birine Vedat Bey’in büyük bir fotoğrafını astık. Altına da onun en sevdiğim sözünü yazdım: “İnsan bazen gözleriyle değil, kalbiyle görülmek ister.” Merkez büyüdü. Gönüllüler çoğaldı. Yalnız insanların sayısı azalmadı belki ama artık kendilerini yalnız hissetmiyorlardı. Bir pazar günü kapıyı kapatırken fotoğrafa baktım. Yıllar önce o eve ilk kez korkuyla giden genç kız değildim artık. Vedat Bey bana para kazandıran bir iş vermemişti. Bana bir amaç vermişti. O gün anladım ki bazen aile, kan bağıyla değil; birbirinin yaralarını sessizce sarabilen insanlar arasında kuruluyordu. Ve bazı insanlar hayattan ayrılsalar bile geride bıraktıkları sevgiyle yaşamaya devam ediyorlardı.

Haberin Devamı

Her pazar günü yalnız yaşayan görme engelli bir gaziye ziyarete gidip torunuymuş gibi davranmak için para alıyordum

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Kocam, doğumdan sonra kilo aldığım için ne yediğimi kontrol etmek amacıyla buzdolabına şifreli kilit taktı