DOLAR
Alış: 46.05
Satış: 46.23
EURO
Alış: 53.30
Satış: 53.51
GBP
Alış: 61.65
Satış: 62.10
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
13.06.2026
Her pazar günü yalnız yaşayan görme engelli bir gaziye ziyarete gidip torunuymuş gibi davranmak için para alıyordum
- Üç yıl önce hayatım altüst olmuştu. Bulabildiğim her vardiyayı yaparak üniversiteyi bitirmeye çalışıyordum. Annem, küçük kardeşim ve beni tek başına büyütüyordu ve kazandığı neredeyse her kuruş tıbbi faturalara gidiyordu. Kardeşim Nuh ciddi şekilde hastaydı. Her ay başka bir doktor ziyareti, başka bir tedavi, nasıl ödeyeceğimizi bilmediğimiz başka bir fatura demekti. Bir akşam mutfağa girdiğimde annemi masada oturmuş, bir hastane zarfına bakarken buldum. Konuşmuyordu. Sadece kâğıdı ellerinde tutuyordu. Sonra sessizce katladı ve ödenmemiş faturaların altına kaydırdı. Annemi ilk kez gerçekten yenilmiş bir halde görmüştüm. Bunu asla unutmadım. O gece, herkes yattıktan sonra, dizüstü bilgisayarımı açtım ve daha fazla iş aradım. Her şey olurdu. Özel ders. Çocuk bakıcılığı. Ev temizliği. Umurumda değildi. Paraya ihtiyacımız vardı. İşte o zaman, neredeyse sahte olduğunu düşündüğüm tuhaf bir ilan gördüm. Zengin bir aile, pazar günlerini yaşlı ve görme engelli bir gaziyle geçirecek genç bir kadına ihtiyaç duyuyordu. Ücret şaşırtıcı derecede yüksekti. Ama bir şart vardı. Torunuymuş gibi davranmam gerekiyordu. Başta bunu yalnızca para için kabul ettim. Fakat haftalar ayları kovalarken Vedat Arslan benim için bir işten çok daha fazlasına dönüştü. Bana hayatı öğreten, sabretmeyi anlatan, insanları affetmenin gücünü gösteren biri olmuştu. Sonra sağlığı kötüleşti. Her ziyaretimde biraz daha güçsüzleşiyordu. Bir gün elimi tuttu ve fısıldadı: “Son yıllarımın en güzel hediyesi sensin.” Birkaç ay sonra onu kaybettik. Cenazede gözyaşlarımı tutamadım. Bir hafta sonra avukatın ofisinde oturuyordum. Avukat dosyayı açtı ve sessizce konuşmaya başladı. “Vedat Bey, vefat etmeden önce sizinle ilgili özel bir talimat bıraktı.” Odadaki herkes bana döndü. Kızı, yeğenleri ve uzak akrabaları şaşkın gözlerle beni izliyordu
- Avukat bir mektup çıkardı. “Bu mektubun yalnızca sizin önünüzde okunmasını istedi.” Boğazım düğümlendi. Avukat okumaya başladı. “Sevgili kızım, Eğer bu mektup okunuyorsa artık aranızda değilim demektir. Sana bir sır itiraf etmem gerekiyor. İlk gün kapımdan içeri girdiğinde torunum olmadığını biliyordum.” Odaya derin bir sessizlik çöktü. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Avukat okumaya devam etti. “Sesini ilk duyduğum anda senin o olmadığını anladım. İnsanlar görme yetimi kaybettiğimi sanıyordu ama kalbimi kaybetmemiştim. Kızım gerçeği bana anlattığında ona kızmadım. Çünkü yalnızdım. Ama seni tanıdıktan sonra bunun bir yalandan çok daha fazlası olduğunu gördüm.” Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı. “İlk haftalarda rol yapıyordun. Sonra fark ettim ki artık rol yapmıyordun. Bana gerçekten değer veriyordun. Beni dinliyordun. Hastalandığım günlerde saatlerce yanımda oturuyordun. Sana bunun için para ödeniyordu ama yaptıkların hiçbir maaşın karşılığı olamazdı.” Avukat son sayfayı açtı. “Bu yüzden son isteğim şudur. Banka hesabımdaki birikimin bir kısmı bu genç kadına bırakılacaktır. Ancak asıl miras para değildir.” Aile üyeleri şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. “Kasabamızdaki eski evim satılmayacak. Orası yalnız yaşayan yaşlı gaziler için bir dayanışma merkezine dönüştürülecek. Bu merkezin yönetimini de ona bırakıyorum. Çünkü insanların gerçekten görülmeye ihtiyacı olduğunu o bana yeniden öğretti.” O an odada bulunan herkes donup kalmıştı. Ben ise konuşamıyordum. Çünkü hayatım boyunca ilk kez biri bana bu kadar büyük bir güven duyuyordu. Vedat Bey’in bıraktığı para sayesinde önce Nuh’un tedavi borçlarını kapattık. Annem yıllar sonra ilk kez rahat bir nefes aldı. Üniversiteyi bitirdim ve çalışmaya başladım. Fakat asıl önemli olan başka bir şeydi. Aylar sonra eski evi düzenleyip kapılarını açtık. Her hafta yalnız yaşayan yaşlı insanlar gelmeye başladı. Kimi sohbet etmek için uğruyordu. Kimi sadece bir fincan çay içmek için. Kimi de uzun zamandır anlatamadığı hikâyelerini paylaşmak için. Duvarlardan birine Vedat Bey’in büyük bir fotoğrafını astık. Altına da onun en sevdiğim sözünü yazdım: “İnsan bazen gözleriyle değil, kalbiyle görülmek ister.” Merkez büyüdü. Gönüllüler çoğaldı. Yalnız insanların sayısı azalmadı belki ama artık kendilerini yalnız hissetmiyorlardı. Bir pazar günü kapıyı kapatırken fotoğrafa baktım. Yıllar önce o eve ilk kez korkuyla giden genç kız değildim artık. Vedat Bey bana para kazandıran bir iş vermemişti. Bana bir amaç vermişti. O gün anladım ki bazen aile, kan bağıyla değil; birbirinin yaralarını sessizce sarabilen insanlar arasında kuruluyordu. Ve bazı insanlar hayattan ayrılsalar bile geride bıraktıkları sevgiyle yaşamaya devam ediyorlardı.
Benzer Galeriler
-
Kapının önünde duran genç en fazla 20 yaşındaydı
-
Köylü kız dediler… ve onu hastaneden kovmak istediler
-
Zengin Adam Neden Sürekli Bakıcı Değiştiriyordu? 6 Kızının Sırrı Ortaya Çıkınca Her Şey Değişti
-
Kimse Tahmin Bile Etmiyordu! 15 Yaşından Büyük Aracı Olanları İlgilendiren Gelişmeler
-
Her pazar günü yalnız yaşayan görme engelli bir gaziye ziyarete gidip torunuymuş gibi davranmak için para alıyordum
-
Babayla Nişanlısının Evliliği


