Adım Zeynep

DOLAR

Alış: 49.24

Satış: 49.44

EURO

Alış: 55.07

Satış: 55.29

GBP

Alış: 65.07

Satış: 65.55

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 25.08.2025

Adım Zeynep

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Benim ismim Zeynep… Bir vakitler bende anamın göz bebeği hijyenik kızıydım. Ama aşık oldum, beni yakışıklılığı başımı döndürmüş gözlerimi kör etmişti. Kaçalım ailen seni bana vermez dedi kentte ikimizde fabrikada çalışırız hem ailene de para göndeririz bir vakit sonra affederler bizi dedi, onun aşkından diğer birşey görmez oldu gözlerim her söylediğine inanıyordum, tamam kaçalım dedim, bundan sonra hergün onun beraberinde olacağım amacıyla çok mutluydum. Çocuktum, safça inandım. Oysa fabrika falan yokmuş… Demir kapılar ardında satıldığımı anlismim. O günden sonra hayatımda hiçbir şey aynı olmadı. Bana kimse ismimla seslenmedi; yalnızca bir numara verdiler. Aynanın karşısına geçmeye utanır oldum. Her gece biraz daha öldüm, her sabah gözlerimin altındaki morluklarla uyandım. Gizlice sakladığım eski bir defter vardı. Çocukken yazmıştım, son satırında şu şekilde diyordu: “Bir gün buradan kurtulacağım.” Her baktığımda içimde sıska bir kıvılcım yanar, sonra anında sönerdi. O gece patron kapıyı çarparak açtı. Kaşları çatık, sesi sertti: “Hazırlan! Son müşterin geliyor.” Titreyen ellerimle saçımı düzelttim, gözyaşlarımı sildim. İçimde tuhaf bir sorun vardı, sanki bu gece diğerlarından değişik olacaktı. Ve kapı ağır ağır açıldı… İçeri giren adamı görür görmez nefesim kesildi, donup kaldım. Çünkü gelen sıradan biri değildi… o benim.

: Benim ismim Zeynep… On altı yaşımda köyden şehre götürdüler beni. “Fabrikada çalışacaksın, ailene para göndereceksin.” dediler. Çocuktum, safça inandım. Oysa fabrika falan yokmuş… Demir kapılar ardında satıldığımı anlismim. O günden sonra hayatımda hiçbir şey aynı olmadı. Bana kimse ismimla seslenmedi; yalnızca bir numara verdiler. Aynanın karşısına geçmeye utanır oldum. Her gece biraz daha öldüm, her sabah gözlerimin altındaki morluklarla uyandım. İçimde tek teselli, çocukken yazdığım ve gizlice sakladığım eski bir defterdi. Son sayfasında şu şekilde diyordu: “Bir gün buradan kurtulacağım.” Aradan seneler geçti… Bir gece patron kapıyı çarparak açtı. Kaşları çatık, sesi sertti: “Hazırlan! Son müşterin geliyor.” Titreyen ellerimle saçımı düzelttim, gözyaşlarımı sildim. İçimde tuhaf bir sorun vardı, sanki bu gece diğerlarından değişik olacaktı. Kapı ağır ağır açıldı. İçeri giren adamı görür görmez nefesim kesildi, donup kaldım. Çünkü gelen sıradan biri değildi… Gelen, senelerdır görmediğim ağabeyimdi. O an tüm kanım çekildi. Dizlerim titredi, ağzımdan tek sözcük çıkmadı. Ağabeyim evvelce bana baktı, sonra etrafına, sonra gene bana… Gözlerindeki şaşkınlık konumunu hiddetye bıraktı. Dudaklarından titrek bir fısıltı döküldü: “Zeynep… bu ne hal?!” Ben gözyaşlarıma engel olamismim. Sözler boğazıma düğümlendi, içimden yalnızca hıçkırıklar döküldü. Daha söyleyecek bir şey bulamadan patron kapının eşiğinde belirdi. Gözleri şüpheyle kısıldı, yüzünde sert bir gülümseme vardı. “Ne bu bakışmalar? Hadi işinize bakın!” dedi, tehditkâr bir sesle. Ağabeyim, gözlerini ondan ayırmadı. Yavaş ama kararlı bir sesle: “Bu kız benim kardeşim. Onu alıp götürüyorum.” dedi. Patron kahkaha attı, odada yankılandı. “Buraya giren öyle basit çıkamaz! Hele senin gibi delikanlı hiç çıkaramaz. Burası öyle ucuz bir yer değil.” Ağabeyim cebinden bir tomar para çıkardı, masanın üzerine fırlattı. “Ne kadar istiyorsan söyle, ama bu gece Zeynep buradan çıkacak!” diye haykırdı. Patron paraya şu şekilde bir baktı, sonra bana, sonra gene ağabeyime… Yüzünde hiddet ve çıkar çatışmasının karıştığı bir ifade vardı. Birkaç saniye sessizlik çöktü, sanki vakit donmuştu. Ben kalbimin sesini kulaklarımda uğultu gibi duyuyordum. Sonunda patron homurdandı, dişlerini sıktı ve eliyle kapıyı işaret etti. “Al git… ama bir daha buralara uğrarsan ne seni, ne kardeşini sağ bırakırım.” Ağabeyim kolumdan tuttu. Çıkarken dizlerim hâlâ titriyordu. Demir kapının ardında, senelerdır görmediğim o sema karşımdaydı. Nefesim açıldı, ciğerlerim yanarcasına havayı içime çektim. Yıldızlar parlıyordu, özgürlüğün kokusu vardı dışarıda. Senelerdir içimde taşıdığım defterin son cümlesi geldi aklıma: “Bir gün buradan kurtulacağım.” Ve işte o gece… yazdığım o cümle nihayet gerçeğe dönüştü. Ağabeyimin beraberinde yürürken gözyaşlarım süzülüyordu. Ama bu defa acıdan değil, gene doğuşumdan. Ben bundan sonra geçmişin karanlığında bir numara değil, ismimla yaşam sürdüren bir insandım: Zeynep.

Haberin Devamı

Adım Zeynep

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Şekersiz Çay İçen