DOLAR
Alış: 46.87
Satış: 47.06
EURO
Alış: 53.56
Satış: 53.77
GBP
Alış: 62.67
Satış: 63.13
Yüksek güvenlikli, özellikle tehlikeli suçluların bulunduğu bir hapishanede herkes bu yaşlı adamın korkunç bir suç işlediğini düşünüyor ve onu cezalandırmaya çalışıyordu.
-
- Yüksek güvenlikli, özellikle tehlikeli suçluların bulunduğu bir hapishanede herkes bu yaşlı adamın korkunç bir suç işlediğini düşünüyor ve onu cezalandırmaya çalışıyordu. Ancak belgelerindeki detaylar ortaya çıktığında tüm hapishane şok oldu 😱😨 Bu hapishanede herkes yaşlı adamın gerçek bir canavar olduğuna emindi. Kimse gereksiz sorular sormazdı. Buraya düştüysen, arkanda o kadar korkunç bir şey vardı ki kimse duymak bile istemezdi. İlk bakışta ise tamamen farklı görünüyordu. Kambur, zayıf ve elleri titriyordu. Hep tek başına durur, yemekhanenin en uzak köşesinde oturur ve sanki her hareketten korkuyormuş gibi yavaş yavaş yemek yerdi. Neredeyse kimseyle konuşmaz, sürekli yere bakardı. Bazen ağlamak üzereymiş gibi görünürdü. Ama hapishanede söylentiler ateşten daha hızlı yayılır. Çok geçmeden herkes onun “hikayesini” öğrendi. Kendi torunlarına korkunç bir şey yaptığı söyleniyordu. Böyle şeyler burada affedilmezdi. Suçlular arasında bile aşılmaması gereken sınırlar vardır. Bundan sonra ona diğer mahkumlardan daha kötü davranmaya başladılar. Ondan kaçındılar, yüzlerini çevirdiler ama aynı zamanda onu aşağılamak için hiçbir fırsatı kaçırmadılar.
-
- O gün yemekhanede garip bir sessizlik vardı. Sanki herkes bir şey bekliyordu. Yaşlı adam her zamanki gibi yalnız oturuyor, titreyen eliyle kaşığını tutuyordu. Bloktaki en tehlikeli mahkum arkasından yaklaştığında bile başını kaldırmadı. Kocaman, dövmelerle kaplı ve soğuk bakışlı biriydi. Gardiyanlar bile ondan korkuyordu. Adam tam arkasında durdu. Birkaç saniye geçti ve salon tamamen sessizleşti. Sonra bir anda metal sürahiyi kaldırıp suyu doğrudan yaşlı adamın başına döktü. Su, boğuk bir sesle sırtına çarptı ve masaya yayıldı. Yaşlı adam kaçmaya bile çalışmadı. — Yaptıklarının bedelini böyle ödeyeceksin, diye hırladı adam, öfkesini zor tutarak. — Çocuklara nasıl zarar verebildin? Kendi kanına? Kimse müdahale etmedi. Kimse kıpırdamadı bile. Bazıları soğuk bir onayla izledi, bazıları gergindi ama kimse yaşlı adamı savunmadı. Herkes onun bunu hak ettiğine inanıyordu. Yaşlı adam sessizce ağlamaya başladı. Başını metal masaya eğdi ve omuzları titremeye başladı. Kendini savunmadı. Merhamet dilemedi. Sadece sustu. O anda birçok kişi onun sabaha çıkamayacağından emindi. Hapishanede işler hep böyle olurdu. Bu olaydan sonra yaşlı adam tamamen dışlanmış biri oldu. Kimse onun yanına oturmadı, kimse onunla konuşmadı, kimse ona bakmadı bile. Sanki artık var olmuyordu. Ama bu hapishanede kimse gerçeği bilmiyordu. Kimse onun aslında kim olduğunu bilmiyordu. Ve daha da önemlisi, neden buraya geldiğini kimse bilmiyordu. 😱😨 Hikayenin devamını ilk yorumda bulabilirsiniz 👇👇 Her şey birkaç gün sonra değişti. Önce bir mahkum revirine kaldırıldı. Sonra bir diğeri. Ardından üçüncüsü. Hepsinde benzer belirtiler vardı: halsizlik, bayılma, garip tepkiler. Başta bunu sıradan kavgalarla açıkladılar ama çok geçmeden bunun başka bir şey olduğu anlaşıldı. Hapishanede panik yayılmaya başladı, gerçi kimse bunu açıkça göstermiyordu. İşte tam o anda yaşlı adam ilk kez başını kaldırdı. Gözlemlemeye başladı. Sessizce. Dikkatlice. Fark edilmeden. Yemekleri kimin getirdiğini, tepsileri kimin önce aldığını, mutfak çevresinde kimin oyalandığını, sağlık personeliyle kimin konuştuğunu takip etmeye başladı. Kimse ona dikkat etmiyordu. Herkes için o sadece kırılmış bir yaşlıydı. Ve tam da bu onun en büyük avantajı oldu. Birkaç gün sonra gece yarısı blokta ışıklar aniden yandı. Koridorlarda ayak sesleri, emirler ve bağırışlar yankılandı. Hücreler birer birer açılmaya başladı. Hapishaneye üniformalı insanlar girdi, ama bunlar sıradan gardiyanlar değildi. Gözaltılar başladı. Mutfaktan birkaç çalışan ve bir sağlık görevlisi götürüldü. Daha sonra onların sistematik olarak yemeklere maddeler kattığı ortaya çıktı; bu maddeler mahkumların revire kaldırılmasına neden oluyordu. Bu, yasa dışı deneyler ve şantajla ilgili bir plandı. Ve tüm bunların ortaya çıkmasına yardım eden kişi işte o yaşlı adamdı. Bir görevliye suçluları bu kadar hızlı nasıl buldukları sorulduğunda kısa bir cevap verdi: — İçeride bir adamımız vardı. Ertesi gün yaşlı adamın belgeleri ortaya çıktı. Ve tüm hapishane donup kaldı. O bir suçlu değildi. O gizli bir ajandı. Buraya, sınırda yaşayacağını bilerek gönderilmiş bir adamdı. Gerçeğe ulaşmak için aşağılanmaya, dayaklara ve nefrete katlanan bir adamdı.
Benzer Galeriler
-
Kocamın cenazesinde oğlum elimi sıktı ve fısıldadı: “Artık bu ailenin bir parçası değilsin.”
-
Kızımı haber vermeden ziyaret ettim ve şok oldum! Kayınvalidesi ve kocası oturmuş yemek yerken, kızım soğuktan titreyerek bulaşık yıkıyordu.
-
Kocam beni, perişan halde ve neredeyse bilincim yerinde değilken, yoğun bakıma aldı. Yardım için ailemi aradığımda, soğuk bir şekilde, “Evlenmeyi sen seçtin. Şimdi bu senin sorunun,” dediler. Gözyaşlarımı yuttum ve fısıldadım, “Pekala.” Hastane yatağımdan, yeni evleri için kefil olmaktan vazgeçtim. İpotekleri çöktü ve 55.000 dolarlık depozitolarını kaybettiler—ama bu, silmeyi planladığım ilk imzaydı sadece.
-
Ablam 120 düğün davetlisinin önünde gülerek bana “Sadece bir hemşire” dedi; ama damadın babası bana bakmayı bırakmadı ve sonunda baş masadan kalktığında, kimse ne söyleyeceğini anlamadan önce tüm salon sessizliğe büründü.
-
Oğlum için oyuncaklarla dolu bir bavulla geri döndüm, ama onu dört ayak üzerinde emeklerken buldum, kayınvalidem ise metresinin bebeğini tutuyordu ve “İşte bizim gururumuz ve neşemiz bu” dedi. Kocam başını öne eğdi. Gülümsedim, su istedim… ve kimsenin beklemediği avukatı aradım.
-
Kızımın cenazesinden iki saat sonra telefonum çaldı. Doktoru fısıldayarak, “Hemen ofisime gelin. Size bir şey göstermem gerekiyor ve kimseye, özellikle de damadınıza söylemeyin,” dedi. Vardığımda kapıyı kilitledi ve kızımın yardım için yalvarırken kocasının onu tehdit ettiği bir kaydı oynattı. Ağlamadım. Dosyayı kopyaladım, bir kişiyi aradım ve gülümsedim. Gün doğana kadar damadım, onu gömmenin neden en büyük hatası olduğunu öğrenecekti.
