-
- Eski kocam Binbaşı Hakan, beni Bolu Abant’taki aile çiftliğinde düzenlenen görkemli yılbaşı yemeğine davet ettiğinde amacını çok iyi biliyordum. Yeni nişanlısı Nihan ile gövde gösterisi yapacak, ardında bıraktığı “çaresiz ve çocuksuz” kadını herkese izletecekti. Soydan ailesi; madalyalarla, askeri başarılarla ve katı disiplinle övünen köklü bir aileydi. Hakan, boşanmamızdan hemen önce ona hamile olduğumu söylediğimde çevresindeki herkesi benim yalan söylediğime inandırmıştı. Daveti reddetmeyi düşündüm. Ancak 8 yaşındaki oğlum Kerem ekrana bakıp, “Anne, o adamın ailesi bizden haberdar mı?” diye sorduğunda duraksadım. O an hakikatin ortaya çıkma vaktinin geldiğini anladım. Karlı bir kış akşamı çiftliğe vardığımızda kapıda Hakan’ın annesi Sevim Hanım belirdi. Beni yalnız beklerken arkamdan sırayla çıkan dört küçük çocuğu görünce donakaldı: Kerem, Mert, Rüzgar ve Onur. Dört çocuk da Hakan’ın o meşhur gri gözlerine sahipti.
-
- Şık üniformasıyla salondan çıkan Hakan ve nişanlısı Nihan’ın gülücükleri, çocukların yüzlerini görünce bir anda dondu. Kerem öne doğru bir adım attı ve sakin bir sesle sordu: “Sen bizim gerçek olmadığımızı herkese söyleyen adam mısın?” Salonda derin bir sessizlik hâkim oldu. Hakan kendisini toplamaya çalışarak bana çıkıştı. Evlilik bittiğinde öz soyadıma dönüp Lale Yılmaz olmuşum; şimdi ise el çantamı masaya koyup resmi doğum belgelerini, DNA raporlarını ve yıllardır gönderip geri dönen “REDDEDİLDİ” damgalı 17 resmi mektubu çıkardım. Sevim Hanım titreyen elleriyle mektupları incelerken salonda şok rüzgarları esti. Tam o sırada Sevim Hanım, merhum Paşa eşinin çalışma odasındaki gizli posta kayıt defterini getirip masaya vurdu. Yıllardır saklanan büyük aile sırrı ve Hakan’ın gözlerden sakladığı karanlık gerçek tek tek dökülmeye başladı…Sevim Hanım’ın getirdiği eski defterde, merhum General Harun Bey’in mektupları Sevim Hanım’dan gizlediği yazılıydı. Ancak Hakan’ın kaçacak yeri kalmamıştı. Gece ilerlediğinde kütüphanede Hakan ile baş başa kaldım. Gözlerinin içine bakarak sordum: “Onların fotoğraflarını hiç gördün mü?” Hakan başını öne eğdi ve kısık bir sesle itiraf etti: “Bebekler doğduktan iki ay sonra babam hastane evraklarını gösterdi. Ama o dönem yeni terfi alacaktım. Velayet davalarıyla kariyerimi ve itibarımı riske atamazdım.” Kendi yükselişi uğruna dört öz evladını yok saymayı seçmişti. Bu soğuk itiraf, geçmişteki tüm şüphelerimi ve içimdeki son kırgınlığı da bitirdi. Mutfakta Sevim Hanım çocuklara kurabiyeler ikram ediyor, gözyaşları içinde torunlarını tanımaya çalışıyordu. Dört küçük çocuk Sevim Hanım’ı babaanne olarak kabul etse de Hakan’a mesafe koydular. Kerem, Hakan’ın yüzüne bakarak, “Sana henüz güvenmiyorum” dedi. Hakan ilk kez rütbenin ve makamın babalık getirmeyeceğini anladı. Zamanla Sevim Hanım Ankara’daki evimize sık sık gelmeye, çocukların hayatına girmeye başladı. Hakan ise hatalarıyla yüzleşmek için psikolojik destek almaya başladı ve çocuklar adına şartsız bir birikim fonu oluşturdu. İki yıl sonra hayatımıza Çocuk Doktoru Murathan girdi. Murathan bana geçmişimi unutturmaya çalışmadı; sabırla ve sevgiyle çocuklarımın güvenini kazandı. Mert’in bilim yarışmasına gitti, Rüzgar’ın maketlerine yardım etti, Kerem’in güven testlerinin hepsinden başarıyla geçti. Üç yıl sonra Bolu’daki çiftlikte yeniden toplandığımızda ortam bambaşkaydı. Duvarlardaki sert paşa portrelerinin yerini, dört torununun ortasında gülen Sevim Hanım’ın resmi almıştı. Doktor Murathan arka terasta elimi tutarak evlilik teklif ettiğinde çocuklarım neşeyle bağırdı. Hakan ise uzaktan buruk ama kabullenmiş gözlerle bizi izliyordu. Hayattaki en büyük zaferim, eski kocama ne kaybettiğini izletmek değildi; dört erkek çocuğun kendi değerlerini hiçbir yalanın gölgeleyemeyeceğini bilerek, sevgi dolu, dürüst ve güvenli bir yuvada büyüdüklerini görmekti.