61 yaşındayım. Maslak’taki holding binamın 38. katındaki yönetim kurulu toplantısından çıktığımda aklımda tek bir düşünce vardı: Bir an önce eve dönmek. İstanbul’da dört büyük gökdelenin sahibiydim, yüzlerce insanı yönetiyordum ama üç yıldır telefonlarıma bile çıkmayan bir kızım vardı.

O yağmurlu salı öğleden sonrasında, güvenlik müdürüm cam kapıdan dışarıyı işaret etti: “Efendim, şu küçük kız yaklaşık iki saattir sağanak yağmurun altında bekliyor. İçeri almak istedik ama elindeki poşeti kimseye teslim etmiyor, sadece size vereceğini söylüyor.”

Ceketimin iç cebine uzandım. Cüzdanım yoktu. İçinde binlerce lira, kredi kartlarım ve hepsinden önemlisi, kızım Ceyda’nın 17 yaşındayken Bodrum sahilinde çekilmiş tek bir fotoğrafı vardı.

Dışarı çıktım. Sırılsıklam olmuş 8 yaşındaki kız çocuğu, poşetten kahverengi deri cüzdanımı çıkardı. Kimliğime bakıp yüzümü doğruladıktan sonra ulaştırdı: “Parktaki bankın yanında buldum. Siz Ahmet Yılmaz mısınız?”

Cüzdanı açtım, her şey eksiksizdi. Kızın soğuktan morarmış ellerini görünce içim cız etti. Parayı güvenlik görevlisine bırakmak yerine neden yağmurda beklediğini sordum. “Annem, önemli bir şey bulursan onu sahibine kendin teslim etmelisin, başkasına değil der” yanıtını verdi.