Onu içeri alıp sıcak çikolata ısmarladım. Teşekkür etmek için cüzdanımdan kalın bir deste para çıkarıp uzattım. Ancak 8 yaşındaki bu minik kız kararlılıkla, “Hayır, ben ödül istemiyorum” diyerek parayı reddetti. Adı Rüya’ydı.

Az sonra karşı caddeden koşarak gelen annesi Meryem ile tanıştım. Meryem bir temizlik firmasının iş görüşmesinden geliyordu. Onları arabamla evlerine bıraktım. İki odalı mütevazı evlerinde buzdolabına tutturulmuş tahliye ihtarını ve kesilmek üzere olan elektrik faturasını gördüm.

Sohbet ederken Meryem’in eskiden büyük bir temizlik şirketinde şef olduğunu öğrendim. İşten çıkarılma sebebi ise dehşet vericiydi: Şirket yönetimi, temizlikçi kadınların mesai saatlerini sahte belgelerle düşürüp maaşlarını gasp ediyordu. Meryem bu sahtekarlığa imza atmayı reddettiği için işsiz bırakılmıştı.

O an başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Çünkü Meryem’in bahsettiği o şirket, benim holding binalarımın temizliğini yapan ana yükleniciydi! Benim her sabah yürüdüğüm o pırıl pırıl mermer zeminler, hakkı yenen emekçi kadınlar tarafından temizleniyordu ve o sözleşmenin altında benim de imzam vardı.

O gece gözüme uyku girmedi. Şirket sunucularına bağlanıp geçmiş sözleşmeleri inceledim. Yönetim kurulu başkan yardımcım Sinan’ın bu işte parmağı olduğunu ve olayın düşündüğümden çok daha büyük bir yolsuzluk ağına dayandığını fark ettim…Ertesi gün Meryem’i arayıp ona yardım teklif etmek yerine, holdingimizin denetim biriminde bir iş imkanı sundum. Ancak ona sadaka vermedim; tarafsız bir mülakattan ve zorlu bir denetim sınavından geçmesini sağladım. Meryem üstün başarısıyla işi bileğinin hakkıyla kazandı.

Şirketteki yolsuzluğun başı olan Başkan Yardımcısı Sinan, Meryem’in varlığından rahatsız oldu ve ona sahte bir fatura imzalatmaya çalıştı. Ancak Meryem bu tuzağa düşmedi; usulsüzlüğü kurumsal denetim kuruluna bildirdi. Bağımsız müfettişlerin incelemesi sonucunda Sinan işten çıkarıldı ve dosya çalışma bakanlığına devredildi. Tam 184 temizlik işçisinin gasp edilen geçmiş maaşları kuruşu kuruşuna geri ödendi.

Bu olay bana kendi hayatımı sorgulattı. Yıllardır parayla her şeyi satın alabileceğimi sanmış, kızımla arama aşılmaz duvarlar örmüştüm. Ceyda bana yıllar önce “Sen insan ilişkilerini sadece bir alışverişe dönüştürüyorsun” demişti. Haklıydı.

O akşam kızıma ilk kez parasal bir teklif ya da bahaneler içermeyen, tamamen samimi bir mesaj attım: “Sana bakmakla senin yanında olmayı birbirine karıştırdım kızım. Çok uzun süre hatalıydım. Cevap vermek zorunda değilsin ama seni çok seviyorum.”

Aylar sonra Ceyda’dan bir mesaj geldi. Görev yaptığı okulun yardım kermesi için gönüllüye ihtiyaçları vardı. “Şirket fotoğrafçıları yok, bağış çekleri yok. Sadece sen geleceksin” yazıyordu.

Cumartesi sabahı eski bir çalışma gömleği giyip okula gittim. Saatlerce ağır masaları taşıdım, sandalyeleri dizdim. Kermeste Meryem ve minik Rüya da vardı. Rüya okulun kayıp eşya masasını yönetiyordu.

Etkinlik bittiğinde Rüya yanıma koşarak geldi. Elinde yine benim cüzdanım vardı! “Ahmet Amca, yine masada unutmuşsun!” diyerek güldü. Cüzdanımı açtığımda, kızımın eski fotoğrafının yanında o gün çekilmiş yeni bir polaroid fotoğraf duruyordu. Fotoğrafta kızım Ceyda, Meryem ve Rüya gülerek sohbet ediyor, arkada ise ben masa taşıyordum.

Ceyda yanıma geldi, elimdeki fotoğrafa baktı ve hafifçe gülümsedi: “Önümüzdeki ay bir çevre temizliği etkinliğimiz daha var. Sabah 7’de.”

Gözlerinin içine baktım, “Ben 6.45’te orada olurum” dedim.

Bir yıl önce 8 yaşında küçük bir kız çocuğu sağanak yağmurun altında cüzdanımı geri vermek için beklemişti. Ama aslında bana geri verdiği şey cüzdanım değil; kaybettiğim insanlığım, vicdanım ve kızımdı.