Üvey Babamız Bizi Yıllarca Susturabileceğini Sandı… Ama Hazırladığımız Deliller Hayatımızı Değiştiren Adaletin Kapısını Açtı

DOLAR

Alış: 48.57

Satış: 48.77

EURO

Alış: 55.75

Satış: 55.98

GBP

Alış: 64.80

Satış: 65.29

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 29.07.2026

Üvey Babamız Bizi Yıllarca Susturabileceğini Sandı… Ama Hazırladığımız Deliller Hayatımızı Değiştiren Adaletin Kapısını Açtı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Benim adım Zeynep. İkiz kardeşim Leyla ile birlikte on yedi yaşındaydık. Babamız Ahmet’i kaybettikten sonra annemiz Gül kısa süre sonra Gökhan ile evlendi. İlk zamanlarda her şey normal görünüyordu. Ancak zaman geçtikçe evimizin içindeki huzur yerini korkuya bıraktı. Gökhan, evde sürekli baskı kuruyor, en küçük hatada sert davranıyor ve bizi sürekli korku içinde yaşamaya zorluyordu. Annem ise çoğu zaman sessiz kalıyor, yaşananları görmezden gelmeyi tercih ediyordu. Bir gün yaşanan olay her şeyi değiştirdi. Evde çıkan tartışmanın ardından ikimiz de ağır şekilde yaralandık. Gözlerimi hastanede açtığımda doktorlara, merdivenden düştüğümüz söyleniyordu. Ancak acil serviste görev yapan deneyimli doktor Dr. Ayşe, vücudumuzdaki yaraları dikkatle inceleyince olayın anlatıldığı gibi olmadığını hemen fark etti. Yaraların biçimi, eski kırık izleri ve aynı bölgelerde oluşan morluklar bunun sıradan bir kaza olmadığını açıkça gösteriyordu. Doktor hiç vakit kaybetmeden durumu yetkililere bildirdi. Polis ekipleri hastaneye gelirken hemşireler yaralarımızı tek tek kayıt altına aldı. Eski kırıkların tedavi edilmeden iyileştiği de tespit edildi. Buna rağmen Gökhan son derece rahat davranıyor, ertesi gün önemli bir iş toplantısı olduğunu söyleyerek bir an önce hastaneden ayrılmak istiyordu. Onun bu tavrı herkesi şaşırtıyordu. Çünkü ortada ciddi bulgular olmasına rağmen hâlâ hiçbir şey olmayacağına inanıyordu. Oysa bilmediği çok önemli bir gerçek vardı. Leyla ile ben aylar boyunca yaşadıklarımızı sessizce kayıt altına almıştık. Babamızın vefatından sonra Gökhan telefonlarımızı almış, odalarımızı düzenli olarak kontrol etmeye başlamış ve evin çeşitli yerlerine kameralar yerleştirmişti. Ancak okul çantamın gizli bölümüne sakladığım küçük ses kayıt cihazını hiçbir zaman bulamamıştı. Bu cihaz, aylar boyunca evde yaşanan konuşmaları, tehditleri ve baskıları kaydediyordu.

: Biz de kendi aramızda bir kural koymuştuk: “Önce hayatta kalacağız, sonra her şeyi hatırlayacağız.” Ben yaşanan olayların tarihlerini ders notlarımın içine özel işaretlerle yazıyor, Leyla ise okul kütüphanesindeki tablet sayesinde yaralarımızın fotoğraflarını güvenli bir dijital dosyada saklıyordu. Hastaneden sonra polis merkezinde ifadeler alınırken ilk isteğim okul çantamın getirilmesi oldu. Çantadan çıkardığım küçük kayıt cihazı masaya bırakıldı. Kayıt açıldığında odadaki herkes sessizleşti. Seslerde Gökhan’ın tehditleri, annemin bizi susturmaya çalıştığı konuşmalar ve evde yaşanan birçok olay açık şekilde duyuluyordu. Gökhan’ın avukatı kayıtların güvenilir olmadığını öne sürse de aynı dosyaların otomatik olarak güvenli dijital sisteme yüklendiği ve şifre bilgilerinin okul rehber öğretmenine emanet edildiği ortaya çıktı. Ancak asıl büyük gerçek bundan sonra öğrenildi. Babamız Ahmet, vefat etmeden önce bütün mal varlığını, aile evini, hayat sigortasını ve lojistik şirketindeki hisselerini Leyla ile bana bırakmıştı. Bu varlıklar özel bir aile vakfı tarafından korunuyordu. Annem yalnızca günlük ihtiyaçlarımız için sınırlı harcama yapabilirdi. Fakat Gökhan uzun süredir sahte şirketler üzerinden büyük miktarlarda para aktarıyor, gerçeğe aykırı sağlık giderleri düzenliyor ve aile varlıklarını kendi çıkarı için kullanıyordu. Ben aylar önce çalışma masasındaki belgelerin fotoğraflarını gizlice çekmiştim. Savcılık hem çocuklara yönelik kötü muamele hem de mali usulsüzlük iddialarını birlikte incelemeye başladı. Mahkeme kararıyla evde arama yapıldı. Yapılan incelemelerde önemli deliller, saklanan resmi belgeler ve mali kayıtlar bulundu. Ayrıca babamızdan kalan güven fonundaki işlemler ayrıntılı biçimde incelendiğinde usulsüz para hareketleri açık şekilde ortaya çıktı. Annem başlangıçta bütün suçun bana ait olduğunu söyleyerek olayların planlandığını iddia etti. Fakat Leyla ilk kez korkusunu bir kenara bırakarak sakin bir şekilde konuştu. “Biz bunu birlikte yaşadık.” Bu cümle davanın en önemli anlarından biri oldu. Haftalar sonra başlayan duruşmalarda adli bilişim uzmanları ses kayıtlarının değiştirilmediğini doğruladı. Doktor Ayşe hazırladığı raporlarla yaraların uzun süre devam eden fiziksel şiddetle uyumlu olduğunu bilimsel verilerle anlattı. Mali uzmanlar ise güven fonundan yapılan usulsüz para transferlerini tek tek mahkemeye sundu. Belgelerde hem Gökhan’ın hem de annem Gül’ün imzaları bulunuyordu. Üstelik ses kayıtlarından birinde annemin, “Parayı istediğin kadar kullan ama çocuklar fark etmesin.” dediği de açıkça duyuluyordu. Gerçekler ortaya çıktıkça yıllardır kurdukları düzen çökmeye başladı. Mahkeme sonunda Gökhan hakkında çocuklara yönelik ağır suçlar, resmi belgelerde usulsüzlük ve mali suçlar nedeniyle uzun süreli hapis cezası verildi. Annem ise soruşturmaya yardımcı olmasına rağmen ihmali ve mali işlemlerdeki sorumluluğu nedeniyle ceza aldı. Babamızın şirketindeki yönetim kurulu da Gökhan’ın görevine son verdi. Bağımsız yöneticiler, usulsüz şekilde aktarılan varlıkların büyük bölümünü yeniden aile vakfına kazandırdı. Böylece babamızın bize bırakmak istediği emanet yeniden koruma altına alındı. Aradan bir yıl geçti. Leyla sosyal hizmetler alanında eğitim almaya başladı. Ben ise mali denetim ve adli muhasebe üzerine üniversite eğitimime devam ettim. Çünkü yaşadıklarımız bana belgelerin, doğruluğun ve adaletin ne kadar önemli olduğunu öğretmişti. Babamızdan kalan mirasın bir kısmıyla yeni bir yaşam kurmak yerine farklı bir karar aldık. Şehrimizde zor durumda kalan çocuklara destek olacak güvenli bir yaşam ve danışmanlık merkezi kurduk. Merkezin yönetiminde bize en büyük desteği, o gün gerçeği fark ederek hayatımızı değiştiren Dr. Ayşe verdi. Açılış günü binanın girişine şu cümleyi yazdırdık: “Hiçbir çocuk korku içinde yaşamak zorunda değildir.” Bazıları yaşananları intikam hikâyesi olarak gördü. Oysa bizim için mesele hiçbir zaman intikam değildi. Biz sadece gerçeğin ortaya çıkmasını, hakkımızın korunmasını ve başka hiçbir çocuğun sessiz kalmak zorunda bırakılmamasını istedik. Çünkü gerçek adalet, yalnızca geçmişte yaşanan haksızlıkları ortaya çıkarmak değil; aynı zamanda gelecekte benzer acıların yaşanmaması için güvenli bir umut oluşturmaktır. İşte bizim hikâyemiz de korkuyla başlayan ama cesaret, sabır ve adalet sayesinde umutla tamamlanan bir hayat yolculuğuna dönüştü.

Haberin Devamı

Üvey Babamız Bizi Yıllarca Susturabileceğini Sandı… Ama Hazırladığımız Deliller Hayatımızı Değiştiren Adaletin Kapısını Açtı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Bunu hiç beklemiyordum