Sırtındaki 40 Yıllık Korkunç Sır: Huzurevindeki Yaşlı Kadının Kimseye Dokundurtmadığı Yarasının Arkasındaki Mucize

DOLAR

Alış: 47.95

Satış: 48.15

EURO

Alış: 55.95

Satış: 56.17

GBP

Alış: 65.26

Satış: 65.75

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 24.08.2026

Sırtındaki 40 Yıllık Korkunç Sır: Huzurevindeki Yaşlı Kadının Kimseye Dokundurtmadığı Yarasının Arkasındaki Mucize

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Sırtıma dokunma! Çek ellerini üzerimden, yoksa polis gelene kadar bağırmaya devam ederim!” 76 yaşındaki Emine Hanım’ın feryadı, Bursa yakınlarındaki Yeşim Huzurevi’nin koridorlarında yankılandığında yemekhanedeki herkes duraksadı. Üç yıldır bu huzurevinde yaşayan Emine Hanım; kendi işini kendi gören, bulmacalarını gözlüksüz çözen zeki bir kadındı. Ancak tek bir aşılmaz kuralı vardı: Kimse sırtına dokunamazdı. Banyo yaptırılmaya çalışıldığında çığlık atar, etrafındakileri uzaklaştırır, kendini banyoya kilitlerdi. Huzurevinde yeni işe başlayan 24 yaşındaki hasta bakıcı Elif, kısa sürede Emine Hanım’ın yalnızlığını fark etti. İstanbul’da yaşayan oğlu Deniz, annesini ayda yılda bir arıyor, geldiğinde ise banyo yüzünden olay çıkardığı için sürekli annesini azarlıyordu. Elif, yaşlı kadına yargılamadan yaklaştı; ona taze demlenmiş kahve götürdü, birlikte gazetelerden bulmaca çözdüler. Aylar süren bu sabırlı dostluğun ardından, dondurucu bir şubat sabahı Emine Hanım ilk kez Elif’ten banyo için yardım istedi. Ancak kıyafetini çıkarıp arkasını döndüğünde Elif’in elindeki sünger yere düştü.

: Emine Hanım’ın omuzlarından beline kadar tüm sırtı, adeta erimiş ve büzüşmüş devasa, korkunç bir yangın iziyle kaplıydı. Elif boğazının düğümlendiğini hissetti: “Size bunu kim yaptı?” Emine Hanım yavaşça başını çevirdi. “Bunu bana kimse yapmadı. Ben kendim alevlerin içine yürümeyi seçtim.” Yaşlı kadın hikâyesini anlatmaya başladı: 1986 yılında, Çamlıdere’deki eski köylerinde yaşarken karşı komşularının ahşap evi alevler içinde kalmıştı. İçeride 3 yaşındaki küçük kızları Hülya tek başına mahsur kalmıştı. Emine Hanım, itfaiyeyi beklemeden pencereden içeri dalmış, küçük kızı kucağına alıp göğsüne bastırmıştı. Çıkış yolu alevlerle kaplanınca, alevler küçük kıza değmesin diye kendi sırtını siper ederek yangının içinden geri geri yürüyerek çıkmıştı. Sırtına düşen kalaslar yüzünden aylarca hastanede yatan Emine Hanım, küçük Hülya’yı kurtarmıştı ama sırtı ömür boyu tanınmaz hale gelmişti. “Bana kahraman denmesinden nefret ettim,” dedi Emine Hanım. “Çünkü insanlar size kahraman dediğinde artık insan olarak bakmıyorlar; yaralarınıza acıyarak bakıyorlar. Ben sadece acınmadan yaşamak istedim.” 40 yıl boyunca bu izleri merhum kocasından bile saklamıştı. O öğleden sonra Elif, diğer bakıcı arkadaşı Rüya ile kahve içerken Emine Hanım’ın eskiden Çamlıdere’de yaşadığından bahsetti. Rüya elindeki fincanla kalakaldı. Yüzü kireç gibi olan Rüya, “Benim annem Çamlıdere doğumlu… Annem üç yaşındayken komşuları olan bir kadın onu yangından kurtarmış. Annem yıllardır o kadını arıyordu!” dedi. Rüya titreyen elleriyle hemen annesini aradı. Ertesi sabah Hülya, 40 yıldır hayatını borçlu olduğu kadını bulmak üzere huzurevine doğru yola çıktı. Ancak bu buluşmanın, Emine Hanım’ın hayırsız oğlu Deniz için de büyük bir yüzleşmeye dönüşeceğinden kimsenin haberi yoktu…Ertesi sabah saat dokuzda Hülya huzurevinin kapısından içeri girdi. 43 yaşındaki kadın, elinde göğsüne bastırdığı eski bir paketle doğrudan 7 numaralı odaya ilerledi. Elif kapıyı açıp “Çamlıdere’den bir ziyaretçiniz var” dediğinde Emine Hanım’ın elindeki kalem yere düştü. Kapıda duran Hülya gözyaşları içinde, “Beni kucağında taşıdın… Alevler bana ulaşmasın diye yangının içinden geri geri yürüdün,” diye fısıldadı. Emine Hanım elleriyle yüzünü kapattı: “Aman Allah’ım… Küçük Hülya…” Hülya, Emine Hanım’ın önünde diz çöktü. Paketinden çıkardığı sararmış bir fotoğrafı uzattı. Arkasında “Kızımızı bize geri getiren Emine’ye…” yazıyordu. Hülya, “Bütün hayatımı, evlenmemi, çocuklarımı, yaşadığım her mutlu günü sana borçluyum,” dedi ve saygıyla yaşlı kadının ellerini öptü. Ardından yavaşça rica etti: “Lütfen… O yaraları görmeme izin ver.” Emine Hanım ilk kez utanmadı. Sırtını döndü ve Bluzunu yukarı kaldırdı. Hülya, o derin ve sert dokulara parmak uçlarıyla hafifçe dokundu. “Burada çirkin bir yara görmüyorum,” dedi ağlayarak. “Ben burada kendi yaşamımı, 40 yıllık mutlu hayatımı görüyorum.” Tam o sırada kapıda bir gölge belirdi. Huzurevi yönetiminin haber vermesiyle acil bir durum var sanıp öfkeyle içeri giren oğlu Deniz durakaldı. Yıllardır annesini “huysuzluk yapıyor, banyo yapmamak için olay çıkarıyor” diye azarlayan Deniz, annesinin sırtındaki Dehşet verici yangın izlerini ve Hülya’nın anlattığı kahramanlık hikâyesini ilk kez duyuyordu. Deniz’in elindeki evraklar yere saçıldı. Yüzü bembeyaz oldu. Yıllardır annesini bir yük olarak görmüş, onu arayıp sormamıştı. “Anne… Ben bilmiyordum…” diye kekeledi. Emine Hanım sakince yanıtladı: “Çünkü hiç sormadın oğlum.” O odada kimse bir anda mucizevi şekilde değişmedi belki ama büyük bir kırılma yaşandı. Deniz diz çöküp annesinden gözyaşlarıyla özür diledi. O günden sonra her hafta sonu annesini ziyarete geldi; çikolata değil, taze kahve ve bulmaca getirdi. Hülya ve kızı Rüya da Emine Hanım’ı manevi aileleri kabul ederek onu hiç yalnız bırakmadılar. Yıllar sonra Emine Hanım ilk kez odasından çıkıp huzurevinin bahçesindeki bingo oyunlarına, sohbetlere katılmaya başladı. 40 yıl boyunca sırtında taşıdığı ve utandığı o yangın izlerinin aslında bir zayıflık değil, bir insanı yaşatmak için gösterdiği yüce cesaretin nişanesi olduğunu anladı. O gece Emine Hanım, 36 yaşından beri ilk kez ışığı kapatıp sırtını örtmeden, içinin ve ruhunun huzuruyla derin bir uykuya daldı. Çünkü kendisini gizlemekten vazgeçmiş, sevginin ve vefanın iyileştirici gücüne teslim olmuştu.

Haberin Devamı

Sırtındaki 40 Yıllık Korkunç Sır: Huzurevindeki Yaşlı Kadının Kimseye Dokundurtmadığı Yarasının Arkasındaki Mucize

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

İlk okulu tam 7 yılda bitirmiştim