DOLAR
Alış: 50.26
Satış: 50.46
EURO
Alış: 55.35
Satış: 55.58
GBP
Alış: 66.23
Satış: 66.72
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
16.11.2026
Sessizliğin Bedeli ve Dört Karar
- Erdal adımlarını yavaşlattı. Tam önümde durdu. Yüzünde o alaycı, küçümseyici gülümseme vardı. “Demek meraktan çatladın, he?” dedi sesini alçaltarak. “Gördün mü nasıl işliyor bu çark? Annen seve seve öder Şerife. Çünkü başka çaresi yok.” İçimdeki o korkak, sinik kadın o saniye öldü. Yerine ne geldiğini bilmiyordum ama gözümün önündeki sis perdesi tamamen kalkmıştı. Elimi çantamın cebine attım; telefonum açıktı ve sabah başladığımdan beri ses kaydındaydı. “Ne biliyorsun Erdal?” dedim. Sesim titremiyordu, aksine demir gibi sert çıkmıştı. “Annemi neyle tehdit ediyorsun? Hangi pisliği biliyorsun da kadını kuruşuna kadar soyuyorsun?” Erdal’ın gülüşü soldu. Gözlerinde anlık bir şaşkınlık belirdi ama hemen toparlanıp maskesini taktı. “Karı koca arasına girme, evine dön. Akıllı ol,” dedi ve arkasını dönüp yürüdü. O an eve değil, doğrudan annemin kapısına yürüdüm. Kapıyı çaldım, açmadı. “Anne biliyorum içeridesin, aç şu kapıyı yoksa kırarım!” diye bağırdım. Komşular pencerelere çıktı ama umurumda değildi. Kilitli kapı nihayet yavaşça açıldı. Annem karşımdaydı; saçları dağılmış, gözleri ferini yitirmişti. İçeri girdim, kolundan tutup sandalyeye oturttum. “Anlatacaksın anne,” dedim. “Bugün her şeyi anlatacaksın. O adam seni neyle tehdit ediyor? Babamdan kalan son hatırayı, o makineyi, altınlarını neden verdin? Yoksa…” Yüreğim sıkıştı. “…yoksa benim yüzümden mi?” Annem yüzünü ellerinin arasına aldı ve o demirden kadının içinden, yıllardır bastırdığı hıçkırıklar koptu. O ağladıkça içimdeki o öfke devleşti. “Dokuz yıl önce…” diye başladı annem, sesi fısıltıdan da zayıftı. “Seninle evlendiği ilk yıl… Erdal’ın kumar borçları yüzünden tefecilerin eline düştüğünü öğrendim. Seni dövüyordu, biliyordum ama ses edemiyordun. Bir gün evime geldi, elinde bıçakla… Eğer borcunu ödemezsem hem seni hem küçük Batuhan’ı mahvedeceğini, canınıza kıyacağını söyledi. O gün bugündür… sizi korumak için, o canavarın susması için her şeyimi verdim. Zannettim ki para verirsem size dokunmaz.” Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülüyordu ama öfkem gözyaşlarımı yakıyordu. “Anne! Bir canavarı besleyerek onu evcilleştiremezsin! O sadece daha çok acıktı!” Annemin ellerini tuttum. Ellerciği buz gibiydi. “Şimdi bitti anne. Bitti.” Eve döndüğümde saat öğleden sonraydı. Erdal televizyon karşısında yayılmış, bira içiyordu. Beni görünce keyifle sırıtarak kumandayı sehpaya bıraktı.
- “Neredesin lan sen? Yemek nerede?” dedi. Yüzüne bile bakmadım. Odaya geçtim, Batuhan’ın ve kendi bavulumu kapının önüne çıkardım. Telefonumu çıkardım, sabah Erdal’la sokakta yaptığımız konuşmanın ses kaydını kontrol ettim. Sonra polisteki tanıdık bir komiser arkadaşımın numarasını tuşladım. Aslında bu dördüncü kararımdı ve hayatımın en doğru kararıydı. Erdal ayağa kalktı, üstüme yürüdü. “Sen kaşındın Şerife!” diye kükredi ve elini kaldırdı. Ama bu defa o el havada kaldı. Kapı çalındı. Kapıyı açtığımda karşımda iki polis memuru duruyordu. “Şerife Hanım siz miydiniz şikayette bulunan?” dedi başkomiser. “Evet memur bey,” dedim, sesim kararlıydı. “Bu adam hem bana yıllardır şiddet uyguluyor hem de yaşlı anneme şantaj yaparak yıllardır haraç topluyor. Elimde ses kayıtları ve deliller var.” Erdal’ın rengi kireç gibi oldu. “Ne saçmalıyor bu deli? Evimin içinden defolun!” diye bağırmaya başladı ama polisler çoktan bileğine kelepçeyi vurmuştu bile. Komiser, Erdal’ın cebindeki lastik bağlı o tomar parayı delil olarak masanın üstünden aldı. Erdal kelepçeli elleriyle bana doğru atılmak istedi ama polisler onu hızla kapıdan dışarı çıkardılar. Koridordan yankılanan küfürleri sokağa karışırken, içimdeki o dokuz yıllık karanlık odanın pencereleri sonuna kadar açılmış gibi hissettim. Ertesi gün annemi de yanıma alıp bizim eve (artık gerçekten bizim olan evimize) döndük. Annem Singer makinesini geri alamamıştı belki ama kaybettiği huzurunu, gururunu ve en önemlisi kızının sevgisini yeniden kazanmıştı. Batuhan annemin dizine yattı, annem de kırk yıl sonra ilk kez bu kadar rahat bir nefes aldı. Ayna karşısına geçtim, saçlarımı düzelttim. Aynadaki kadına baktım; yıllardır ezilen, sinen o korkak kadın gitmiş, yerine ayağa kalkmayı öğrenmiş güçlü bir anne gelmişti. Ben kocamdan kaçıp sığınacak bir kapı aramamıştım; kendi kapımı, kendi ellerimle açmıştım. Ve o kapıdan içeri sadece adalet, huzur ve özgürlük girmişti.


