DOLAR
Alış: 50.26
Satış: 50.46
EURO
Alış: 55.35
Satış: 55.58
GBP
Alış: 66.23
Satış: 66.72
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
16.11.2026
On yıl boyunca çocuk sahibi olmaya çalıştıktan sonra sonunda ikiz kızlarımı dünyaya getirdim
- ‘Ne söyledi?’ Doktorun cevap vermesini beklerken kucağımdaki kızları biraz daha sıkı tuttum. İkisi de uyuyordu. Birinin minicik eli hastane önlüğümün kenarına takılmıştı. Hayatımın en güzel anında neden bu kadar korktuğumu anlayamıyordum. Doktor derin bir nefes aldı. ‘Sarp Bey, çocukların babası olmadığını düşündüğünü söyledi. Ve buradan ayrılacağını…’ Önce sözcüklerin anlamını kavrayamadım. Sonra boğazım düğümlendi. ‘Bu imkânsız. Sarp böyle bir şey söylemez. On yıldır birlikte uğraştık biz!’ ‘Daha fazlasını onunla konuşmanız gerekiyor,’ dedi doktor. ‘Ben kendisine, böyle bir sonuca varsayımlarla ulaşamayacağını anlattım. Ama çok sarsılmıştı.’ ‘Peki neden böyle düşündü?’ Doktor tereddüt etti. ‘Bana eski bir tetkik sonucundan söz etti. Sizin bilmediğinizi söylediği bir sonuçtan. Bunun ayrıntısını eşinizin açıklaması doğru olur.’ Kapı kapanınca odadaki bütün sesler uzaklaştı. On yıl boyunca iğnelerden korkmuş, başarısız denemelerden sonra banyoda gizlice ağlamıştım. Sarp her seferinde beni yerden kaldırmıştı. Şimdi ise iki kızımız doğmuştu ve o, beni en savunmasız anımda yalnız bırakmıştı. Telefonumu yeniden elime aldım. Bu kez mesaj yazdım. ‘Kızlarımız iyi. Ben de hayattayım. Ne düşündüğünü bilmiyorum ama bunu bana söylemeden gidemezdin. Lütfen ara.’ Mesaj iletildi. Cevap gelmedi. Akşama doğru ablam Ferda geldi. Yüzümü görünce elindeki çantayı yere bıraktı. ‘Sarp nerede?’ Her şeyi anlattım. Önce inanmadı. Sonra öfkeyle telefonunu çıkardı…
- ‘Ben arayacağım.’ ‘Hayır,’ dedim. ‘Önce beni dinlesin istiyorum.’ Ferda yatağın kenarına oturdu, elimi tuttu. O an ağlamaya başladım. Ameliyat yerim sızlıyor, nefes aldıkça içim acıyordu. Ferda hemşireyi çağırdı. Bebekleri güvenle beşiklerine yatırdılar. Bana dinlenmem gerektiğini söylediler. Ama gözlerimi her kapattığımda Sarp’ın kapıdan çıkıp gidişini hayal ediyordum. Ertesi sabah telefonum çaldı. Sarp değildi. Kayınvalidemdi. ‘Sarp dün gece bize geldi,’ dedi. ‘Çok kötü durumdaydı.’ ‘Neden beni aramadı?’ ‘Bir şey öğrendiğini söylüyor. Çocukların kendisinden olamayacağını…’ ‘Siz de buna inandınız mı?’ Karşı tarafta sessizlik oldu. O sessizlik, cevaptan daha ağırdı. ‘Sarp’ı telefona verin,’ dedim. ‘Evden çıktı. Nereye gittiğini bilmiyorum.’ Telefonu kapattım. Tam o sırada yıllar önceki bir akşam gözümün önüne geldi. İlk tedavi merkezinden döndüğümüz gün, Sarp elindeki dosyayı hızla çekmeceye koymuştu. ‘Bunları artık düşünmeyelim,’ demişti. O gün ikimizin de yorgun olduğunu sanmıştım. Ferda’dan evdeki çalışma masasının çekmecesine bakmasını istedim. Bir saat sonra beni görüntülü aradı. Elinde sararmış bir zarf vardı. ‘Üzerinde eski kliniğin adı yazıyor.’ ‘İçini aç.’ Zarfın içinde birkaç tetkik vardı. Bir raporda, Sarp’ın sperm örneğinde sperm hücresi görülmediği yazıyordu. Altında ileri inceleme ve tekrar değerlendirme öneriliyordu. Tarih, hamileliğimden sekiz yıl öncesine aitti. Ekrana uzun süre baktım. Sarp bu sonucu benden saklamıştı. Ama bu tek rapor, yıllar sonra ne olduğunu tek başına açıklamıyordu. Üstelik sonraki tedavilerimizde farklı sonuçlar almış, en sonunda kendiliğimden hamile kalmıştım. ‘Ferda, diğer dosyaları da getir. Hepsini.’ O gün öğleden sonra doktoruma raporu gösterdim. Dikkatle inceledi. ‘Bu, belirli bir tarihte alınmış örneğin sonucu,’ dedi. ‘Kalıcı ve kesin bir yargı olarak yorumlanamaz. Eşinizin sonraki değerlendirmeleriyle birlikte bir üroloji uzmanının incelemesi gerekir. Çocukların babalığına ilişkin soruyu ise ancak uygun bir genetik test yanıtlayabilir.’ ‘Yani Sarp yanılıyor olabilir mi?’ ‘Evet. Ama şu anda asıl sorun, onun sizinle konuşmadan karar vermiş olması.’ Doktor gittikten sonra ilk kez içimde korkunun yanında öfke de hissettim. Sarp’ın şüphe duyması değil, beni suçlu ilan edip kaçması canımı yakıyordu. On yıl boyunca bana güvenmesini beklemiştim. Meğer o, kendi korkusunu benden bile saklamıştı. Üçüncü gün taburcu olacağım sırada kapı açıldı. Sarp içeri girdi. Üzerinde doğum sabahı giydiği lacivert kazak vardı. Sakalları uzamış, gözleri kızarmıştı. Bebek beşiklerine baktı ama yaklaşamadı. ‘Geldin demek,’ dedim. ‘Özür dilerim.’ ‘Bana bak. Neden gittin?’ Sandalyeye çöktü. ‘Sekiz yıl önce doktor bana çocuk sahibi olamayabileceğimi söyledi. Sana söyleyemedim. Beni bırakmandan korktum.’ ‘Ben seninle çocuk sahibi olmak için değil, sen olduğun için evlendim.’ ‘Biliyorum. Şimdi biliyorum.’ ‘Hayır, bilmiyorsun. Bilseydin beni yıllarca bu yükün altında tek başıma bırakmazdın.’ Başını eğdi. ‘Sonra sen hamile kalınca o raporu hatırladım. Sevinmek istedim. Her gün kendime, belki de yanılmışlardır, dedim. Ama doğumda kızları görünce korkum geri geldi. Sana soracak cesaretim olmadı.’ ‘Sormak yerine doktoruma gidip onların babası olmadığını söyledin.’ Gözlerinden yaşlar süzüldü. ‘Kendimden utandım. Senden değil. Ama yaptığım şey seni suçlamak oldu. Bunun farkındayım.’ Ona beşikteki kızları gösterdim. ‘Bunlar bizim çocuklarımız, Sarp. Sen onların doğduğu gün ortadan kayboldun. Ben uyandığımda seni aradım. Telefonuma bile cevap vermedin. Bunu hiçbir test sonucu değiştirmeyecek.’ Bir süre konuşmadı. Sonra kısık sesle sordu: ‘Babalık testi yaptırabilir miyiz?’ Bu soru içimi yeniden yaraladı. Yine de gerçeğin belirsiz kalmasını istemiyordum. ‘Yaptırabiliriz,’ dedim. ‘Ama sonuç ne olursa olsun, bugün yaptıklarını ayrıca konuşacağız.’ Sarp başını salladı. İlk kez savunmaya geçmedi. Eve Ferda’yla döndüm. Sarp eşyalarımı taşımaya yardım etti, sonra benim isteğimle annesinin evine gitti. Bebeklerin bakımı için Ferda birkaç hafta yanımda kaldı. Geceleri bir kızım uyanınca diğeri de ağlamaya başlıyor, bazen sabaha kadar uyuyamıyorduk. Yorgunluktan gözlerim yanıyordu. Ama her beslemeden sonra yüzlerine baktığımda ayakta kalacak gücü buluyordum. Kızlarıma Duru ve Nehir adlarını verdim. Sarp’a haber verdim. ‘Çok güzel isimler,’ diye yazdı. Bu kez cevap vermekte acele etmedim. Sarp, uzman değerlendirmesi için randevu aldı. Eski tetkikin tek başına kesin sonuç vermediği açıklandı. Ardından ikimizin de onayıyla, uygun kimlik doğrulaması yapılan bir merkezde babalık testi süreci başlatıldı. Sonucu beklediğimiz günler boyunca Sarp, çocukların ihtiyaçlarını karşılamak için düzenli olarak aradı. Eve gelmek istediğinde önce izin istedi. Bazen kabul ettim, bazen etmedim. Bir öğleden sonra kapıda küçük bir poşetle belirdi. İçinde bebek bezleri ve marketten aldığım karamelli çikolatalar vardı. ‘Bunlarla hiçbir şeyi düzeltemeyeceğimi biliyorum,’ dedi. ‘Sadece ihtiyacınız olabilir diye düşündüm.’ ‘İhtiyacımız olan şey çikolata değildi, Sarp.’ ‘Biliyorum.’ Poşeti mutfağa bıraktı. Nehir ağlamaya başlayınca bana baktı. ‘Kucağıma alabilir miyim?’ İzin verdim. Kızını öyle dikkatli tuttu ki sanki bir cam eşyaya dokunuyordu. Nehir birkaç saniye sonra sustu. Sarp ağlamaya başladı. Ben de gözlerimi kaçırdım. Çünkü onun pişmanlığı gerçek olsa bile benim kırgınlığım da gerçekti. Sonuçlar geldiğinde Duru kırk günlük olmuştu. Zarfı birlikte açtık. Genetik inceleme, Sarp’ın iki kızın da biyolojik babası olduğunu doğruluyordu. Sarp kâğıda uzun süre baktı. Sonra yüzünü elleriyle kapattı. ‘Ben ne yaptım?’ diye fısıldadı. ‘Beni yalnız bıraktın,’ dedim. ‘Ve kızlarımızı tanımadan onlardan şüphelendin.’ ‘Beni affedebilir misin?’ ‘Bugün değil.’ Bu iki kelimeyi söylemek zordu. Ama ilk kez kendime karşı dürüsttüm. Sonraki aylarda Sarp gerçekten çaba gösterdi. Bir psikologla görüşmeye başladı. Yıllardır taşıdığı yetersizlik korkusunu ve bunu gizlemek için söylediği yalanları konuştu. Bebeklerin kontrollerine, benim kabul ettiğim zamanlarda katıldı. Altlarını değiştirmeyi, gazlarını çıkarmayı, gece ağladıklarında sakin kalmayı öğrendi. Bir daha benden hemen affetmemi istemedi. Altı ay sonra bir akşam, kızlarımız salondaki oyun minderinde yan yana yatarken Sarp’la mutfakta konuştuk. ‘Bize yeniden bir şans verir misin?’ diye sordu. Pencereden içeri akşam ışığı vuruyordu. Bir zamanlar bu soruyu duymak için her şeyimi verebilirdim. Şimdi cevabımın aceleye gelmemesi gerektiğini biliyordum. ‘Birlikte aile danışmanlığına gidebiliriz,’ dedim. ‘Ama eve dönmen, her şeyin eskisi gibi olduğu anlamına gelmeyecek. Güveni yeniden kurman gerekiyor.’ ‘Ne kadar sürerse sürsün,’ dedi. Bir yıl sonra Duru ile Nehir’in ilk doğum gününü evimizde kutladık. Sarp o gün pastanın mumlarını yakarken elleri titriyordu. Kızlarımız kahkahalar atıyor, Ferda fotoğraf çekiyordu. Bizim için kolay bir yıl olmamıştı. Ayrı kaldığımız, tartıştığımız, yeniden konuşmayı öğrendiğimiz günler olmuştu. Ama Sarp sözünü davranışlarıyla desteklemiş, ben de zamanla ona yeniden güvenebileceğimi görmüştüm. Misafirler gittikten sonra bebeklerin odasına girdik. Sarp, kendi elleriyle kurduğu beşiklerin yanında durdu. ‘Onların doğduğu günü değiştirebilsem…’ dedi. ‘Değiştiremezsin,’ diye karşılık verdim. ‘Ama bundan sonraki günlerinde nasıl bir baba olacağını seçebilirsin.’ İki kızımızı uyurken izledik. On yıl boyunca bir mucize beklemiştim. Sonunda mucizenin yalnızca çocuk sahibi olmak olmadığını anlamıştım. Mucize, bütün korkularımıza rağmen gerçeği söyleyebilmeyi, hatalarımızın sorumluluğunu alabilmeyi ve sevgiyi her gün yeniden seçebilmeyi öğrenmekti. Sarp elimi tuttu. Bu kez elimi çekmedim. Çünkü onu affetmek, yaşadıklarımı unutmak değildi. İkimiz de bunu artık biliyorduk. Kızlarımızın odasının ışığını söndürürken içimde ilk kez korkudan daha güçlü bir duygu vardı: huzur.


