Yorgunluktan bitkin bir halde valizimi kalabalık trene sürükledim. Aylardır hayalini kurduğum, özel olarak rezerve ettiğim pencere kenarı koltuğuma oturup dinlenmek için sabırsızlanıyordum. Ancak numarama ulaştığımda adımımı atamadan donakaldım.

Şirkete yeni giren stajyerimiz Melis benim koltuğumda oturuyordu.

Bu durum tek başına bile canımı sıkmaya yeterdi ama asıl midemi bulandıran şey bu değildi. Beş yıllık nişanlım Burak, hemen onun yanında duruyordu. Kömür grisi ceketini Melis’in kucağına örtmüş, bir eliyle koltuğa dayanırken diğer eliyle genç kızın saçlarını okşuyordu.

“Her şey yoluna girecek,” diye fısıldıyordu Burak, etraftaki yolcu kargaşasına aldırış etmeden. “Defne anlayışlıdır, seni korumak benim işimin bir parçası.”

Melis gözleri yaşlı bir şekilde ona baktı.