“Bu belgeleri imzalarsan oğlun artık sana ait olmayacak.”

Otobüsteki yabancının fısıltısını duyduğumda, dokuz yaşındaki oğlum Tuna omzumda uyuyordu. İstanbul’dan Karadeniz kıyısındaki küçük bir kasaba olan Çamlıdere’ye gidiyorduk. Yaklaşık üç saattir önümde oturan adam ayakkabısıyla ayağıma dokunuyor, beni rahatsız ediyordu. Tam ona tepki gösterecekken avucuma buruşturulmuş gri bir mendil bıraktı.

“Başın dönüyormuş gibi davran ve hemen otobüsten in,” dedi gözlerime bakmadan.

Ben Jale Lawson, otuz dokuz yaşında bir muhasebeciydim. Eşim Baran, birkaç ay önce trafik kazası olduğu söylenen şüpheli bir olayda hayatını kaybetmişti. Onun ardından yalnızca oğlum Tuna’yla kalmıştım.

Mendilin içindeki notta şu yazıyordu:

“Hiçbir belgeyi imzalama. Vedat Lawson’ın evinde yaşayan hiç kimseye güvenme.”

Vedat, kayınpederimdi. Bir gece önce kayınvalidem Meral Hanım, ağlayarak aramış ve eşinin son günlerini yaşadığını, tek torununu görmek istediğini söylemişti. Bu yüzden sabahın ilk otobüsüne binmiştim.

Otobüsten inmeyi düşündüğüm sırada, şoförün yakınında oturan takım elbiseli bir adamın telefonda konuştuğunu duydum.

“Evet, Cem Bey. İkisi de otobüste.”

Cem, Baran’ın küçük kardeşiydi.

Çamlıdere’ye vardığımızda bizi siyah bir araçla karşıladı. Tuna’ya sarıldı, bana sıcak davrandı ve hiçbir şey olmamış gibi valizlerimizi aldı.

Ancak aile konağına girdiğimde ilk yalanı hemen gördüm.

Vedat ölüm döşeğinde değildi. Salonda oturmuş kahve içiyor, çevresindeki akrabalarla konuşuyordu. Herkes Tuna’ya sevgiyle karışık tuhaf bir dikkatle bakıyordu.

“İşte ailenin gerçek mirasçısı,” dedi yaşlı akrabalardan biri.

Akşam yemeğinde sürekli aile servetinden, Baran’ın şirket hisselerinden ve genç bir dulun ileride yeniden evlenebileceğinden söz ettiler. Baran’ın hisselerinin aile yönetiminde kalması gerektiğini ima ediyorlardı.

Gece Tuna’yı yatırdıktan sonra çalışma odasından gelen sesleri duydum.

“Yarın belgeleri imzalamak zorunda,” diyordu Cem. “Onun imzası olmadan hisselere dokunamayız.”

Vedat sertçe karşı çıktı:

“Çocuğu pazarlık konusu yapmanıza izin vermeyeceğim.”

Meral Hanım ağlayarak ailenin yirmi yıldır büyük bir sırrı sakladığını söyledi.

Ertesi sabah Cem, Tuna’nın mirasının ortak yönetimiyle ilgili bir sözleşmeyi önüme koydu.

“İmzala Jale. Her şey oğlunun iyiliği için.”

Tam reddedecekken Vedat sarı bir zarf çıkardı. İçinde Baran’ın resmi vasiyeti vardı. Belgede, Tuna on sekiz yaşına gelene kadar bütün hisselerin tek yöneticisinin ben olduğum açıkça yazıyordu.