Komiser Reyhan, Gökhan’ın elindeki telefona ve Dilek’in evinde arama yapılmasına izin veren mahkeme kararını çıkardı. Banka zaten sahte vekaletnamenin, taklit imzanın ve şubedeki kamera kayıtlarının kopyalarını emniyete teslim etmişti.

Dilek hırsla bağırdı: “Bu saçmalık! Benim oğlum o eve yıllarını verdi!”

Masanın arkasından çıkan avukatım Ceyda sakince araya girdi: “Mutfak dolaplarını değiştirmek bir evi sizin yapmaz Dilek Hanım.”

Polis ekipleri olayın detaylarını tek tek aktardı. Evimin üzerinden çekilen 186.000 doların 94.000 doları Dilek’in hesabına aktarılmış, geri kalanı ise Gökhan’ın batan tadilat şirketinin borçlarına ve kredi kartlarına yatırılmıştı.

Avukatım Ceyda boşanma dosyasını açtı. Gökhan ve annesi işi daha da ileri götürüp güya 18 ay önce imzalanmış sahte bir “evlilik sözleşmesi” hazırlamışlardı. Sözleşmede miras kalan evi ortak mal kabul ettiğim yazıyordu. İmzayı onaylayan noter ise Dilek’in kız kardeşi, yani Gökhan’ın teyzesi Emel’di.

Komiser Reyhan masaya bir fotoğraf koydu. Fotoğraf, sözleşmenin imzalandığı iddia edilen tarihte noter bürosunun dışındaki güvenlik kamerasından alınmıştı. O tarihte ben Isparta’da görevdeydim; görüntüde ise Gökhan ve elinde dosyayla Dilek görünüyordu.

En çarpıcı kanıt ise belgenin dijital verilerinde ortaya çıktı: Dosya henüz dün oluşturulmuştu! Dilek panikle fısıldadı: “Ama bunun izinin sürülemeyeceğini söylemiştin!”

Bu tek cümle her şeyi bitirdi. Dilek kendi ağzıyla suçunu itiraf etmişti.

4 ay süren derin soruşturma sonunda adalet tecelli etti. Gökhan; evrakta sahtecilik, kimlik hırsızlığı ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından 18 ay hapis cezasına çarptırıldı. Dilek, usulsüz parayla aldığı aracı iade edip suça iştirakten tecil edilmiş ceza ve kamu hizmeti cezası aldı. Noterlik yapan teyze Emel ise lisansını kaybetti ve hakkında adli işlem başlatıldı.

Mahkeme, miras kalan İzmir’deki müstakil evin tamamen bana ait olduğunu tescilledi. Gökhan kurduğu kumpasla evimi ve servetimi ele geçirmeye çalışırken elindeki her şeyi, itibarını ve özgürlüğünü kaybetti.

bir yıl sonra, 32. yaş günümde şatolu balolar yoktu. Kendi evimin mutfağında Birlik Komutanım ve görev arkadaşımla kağıt tabaklarda pasta yiyorduk. Komutanım plastik bardağını kaldırdı:

“Sakinliği teslim olmakla karıştırmamayı bize öğreten Neslihan’a!” dedi.

Gülüştük. Misafirler gittikten sonra ev sessizdi. Tamamen bana aitti. Boşanma evraklarındaki imzam bana artık hezimeti değil, kendi hayatıma ve haklarıma sahip çıktığım o güçlü günü hatırlatıyordu.