Mezuniyet Töreninde Herkesin Sustuğu O An: Kardeşime Söz Verdim

DOLAR

Alış: 47.68

Satış: 47.87

EURO

Alış: 55.10

Satış: 55.32

GBP

Alış: 64.36

Satış: 64.84

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 15.08.2026

Mezuniyet Töreninde Herkesin Sustuğu O An: Kardeşime Söz Verdim

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Mezuniyetten iki hafta önce oğlum Arda, arkadaşlarını, babasının desteğini ve yüzlerce insan önünde onurunu kaybetmesine neden olabilecek bir şey yapacağını söyledi. Ona yalvardım, yapmaması için dil döktüm. Sadece yüzüme baktı ve “Anne, bunu yapmak zorundayım,” dedi. Tören günü fısıltılar daha Arda kürsüye varmadan başladı. Arkamda oturanlar “Bu çocuğun nesi var?” diyerek kıkırdıyorlardı. Arda ise hiç istifini bozmadı. Üzerindeki kırmızı elbise, her adımında hafifçe sallanıyor, sahne ışıkları altında olması gerekenden çok daha dikkat çekici parlıyordu. Tam da korktuğum gibi. İki hafta önce mutfakta otururken, Merve’nin giyemediği o kırmızı elbiseyi elinde tuttuğunu gördüğümde dünya başıma yıkılmıştı. Merve, ikiz kardeşiydi. Hastalık onları ayırana kadar birbirlerinden hiç ayrılmamışlardı. Merve, mezuniyetinde bu elbiseyi giymenin hayalini kurmuş, hastanedeyken bile o elbiseyi almamız için bana yalvarmıştı. Onu kaybettikten sonra Arda sessizliğe gömüldü, babası Doğan ise öfkesine esir oldu. Doğan, “O elbiseyi giyip kendinizi rezil etmeyin, o törene gelmem,” dediğinde Arda sadece, “Gelme o zaman,” demişti. Okul yönetimi bile tören sabahı arayıp elbiseyi giymemesi için onu ikna etmeye çalıştı. Arda, “Teşekkürler ama o elbiseyi giyeceğim,” diyerek telefonu kapattı. Tören salonunda yüzlerce kişi ona bakıp gülüyor, bazıları videolarını çekiyordu. Arda’nın omuzları gergindi, çenesi sıkılıydı. Her fısıltıyı duyuyordu. Ama ben üçüncü sırada, onun bu elbiseyi neden giydiğini bilen tek kişi olarak oturuyordum. Arda sahneye çıktı, diplomasını aldı ve kalabalığın arasından doğrudan bana doğru yürümeye başladı. Salon gürültüyle doluydu. Biri dalga geçerek, “Ciddi mi bu?” dedi. Arda durmadı. Üçüncü sıraya, tam önüme geldi. O gün ilk kez gözlerindeki o sarsılmaz ifade çatladı, gözleri doldu. Cebinden dikkatlice kağıt mendile sarılmış küçük bir şey çıkardı. Salonun gülüşmeleri sürerken o, mendili açtı. İçinde ne olduğunu gördüğüm an, koca salon gözümün önünden silindi. Bu, Merve’nin hastane bahçesinden kopardığı, kurutulmuş sarı bir papatyaydı. (Arda’nın elindeki o kurumuş papatya ve Merve’nin bıraktığı o sarsıcı mektubun tamamı 2. sayfada…)

: Bu senin için anne,” dedi Arda titreyen bir sesle. “İkinizin için.” Arda, Merve’nin ölümünden üç gün önce ona verdiği notu da çıkardı. Merve, mezuniyetine yetişemeyeceğini bildiği için, bu kırmızı elbisenin bir dolapta unutulup gitmesini istememişti. “Ben oraya gidemezsem, sen beni temsil et. Herkesin, ikimizin de mezun olduğunu görmesini istiyorum,” demişti. Arda mektubu okurken, salonu kaplayan o alaycı sessizlik yerini ağır bir hüzne bıraktı. O ana kadar Arda’yı alay konusu yapan, videolarını çeken, gülüşen o gençler; şimdi telefonlarını indirmiş, gözleri dolarak dinliyorlardı. Arkadaşı Burak, arka duvara yaslanmış, yüzü bembeyaz olmuştu. Yaptığı hatayı anlamıştı. Müdür Hanım sahneden indi, yanımıza geldi ve “Sabah sizi engellemeye çalıştığım için özür dilerim,” dedi. O an, tüm salonun önünde Arda, “Kız kardeşim Merve bugün benimle mezun olacaktı. O, bu elbiseyi giymeyi hayal ediyordu. Onu unutmamamız için buradayım,” dediğinde, kimse nefes almaya cesaret edemiyordu. Dev ekrana Merve’nin fotoğrafı yansıtıldığında, salon alkış tufanına tutuldu. Artık kimse kırmızı elbiseye, Arda’nın giyim tarzına bakmıyordu. Herkes, sevdiği kardeşini onurlandırmak için toplumun yargılarına meydan okuyan o cesur kalbi görüyordu. Törenin ardından eve döndüğümüzde, uzaktan izleyen babası Doğan’dan bir mesaj geldi: “Orada olmalıydım.” Arda mesaja cevap vermedi. O akşam, Merve’nin papatyasını ve mezuniyet fotoğrafını bir çerçeveye yerleştirdik. Arda, o gün dünyayı karşısına alarak sadece bir elbise giymedi; bir sevginin, bir sözün ve bir kardeşlik bağının, tüm önyargılardan daha güçlü olduğunu dünyaya kanıtladı. Hayat bazen bize en ağır yükleri verir, ama o yükü taşırken sergilediğimiz duruş, bizi gerçek biz yapar. Arda, o gün sadece mezun olmadı; aynı zamanda bir kahraman olarak büyüdüğünü hepimize gösterdi. Peki ya siz? Sevdiklerinizi onurlandırmak için başkalarının yargılarını göze alabilir miydiniz? Gerçek sevgi, utançtan daha güçlü değil midir?

Haberin Devamı

Mezuniyet Töreninde Herkesin Sustuğu O An: Kardeşime Söz Verdim

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Kardeşim gizlice 6,3 milyon dolarlık çiftlik evimi sadece 3 milyon dolara sattı ve paranın tamamını kız arkadaşının işine harcadı