DOLAR
Alış: 47.48
Satış: 47.67
EURO
Alış: 54.73
Satış: 54.95
GBP
Alış: 63.74
Satış: 64.21
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
28.07.2026
Oğlunun Odasından Gelen Fısıltıyı Duyunca Kapıyı Açtı… Yıllardır Kayıp Olan Babası ve Duvarın İçindeki Mektuplar Hayatını Değiştirdi!
-
- İnci, dört günlük iş seyahatinden planlanandan erken dönmüştü. Tek amacı, yedi yaşındaki oğlu Berat’a sürpriz yapmaktı. Berat, annesinin iş nedeniyle şehir dışına çıkmasına hiçbir zaman kolay alışamamıştı. Her gece onu aramış, evin pencerelerinin kontrol edilip edilmediğini sormuş ve annesinden karanlıktan korkan ejderhanın hikâyesini anlatmasını istemişti. İnci, son toplantısının iptal edildiğini öğrenince ilk uçağa binerek İstanbul’daki evine döndü. Kimseye haber vermedi. Berat’ın onu görünce sevinçle koşacağını hayal ediyordu. Taksi evin önünde durduğunda, kız kardeşi Leyla’nın otomobilini bahçede gördü. Leyla, seyahat boyunca Berat’la ilgilenmek için evde kalmıştı. İnci kapıyı anahtarıyla açmaya hazırlanırken Berat dışarı fırladı ve annesine sıkıca sarıldı. İlk birkaç saniye her şey normal görünüyordu. Ancak Berat’ın yüzündeki sevinç kısa sürede korkuya dönüştü. “Lütfen odama girme.” dedi titreyen bir sesle. İnci, oğlunun odasını dağıttığını düşündü. Daha önce Berat, odasının duvarını gökyüzü yapmak için maviye boyamıştı. Fakat bu defaki korkusu farklıydı. Gözleri doldu ve annesinin koluna daha sıkı tutundu. “İçeri kimseyi sokmayacağıma söz verdim.” dedi.
-
- İnci, kime söz verdiğini sorduğunda Berat cevap vermedi. Evde olağan dışı bir sessizlik vardı. Mutfaktan müzik gelmiyor, televizyon çalışmıyor ve üst kattan hiçbir ayak sesi duyulmuyordu. İnci, Leyla’nın adını seslendi ancak cevap alamadı. Mutfakta iki çay bardağı vardı. Birinin içinde çay poşeti duruyor, diğerine ise dokunulmamış görünüyordu. Bahçede de kimse yoktu. Berat, teyzesinin nerede olduğunu bilmediğini söyledi. Bu cevap İnci’yi daha çok endişelendirdi. Leyla, yeğenini tek başına bırakacak biri değildi. Tam o sırada Berat’ın odasının kapısının altından sızan ışığı fark etti. Ardından içeriden zayıf bir fısıltı ve ağır bir eşyanın zeminde sürüklenme sesi geldi. Berat korkuyla annesine baktı. “Öğrenirsen kızacağını söylediler.” dedi. İnci, “onlar” kelimesini duyunca daha fazla bekleyemedi. Kapının kolunu tuttu ve odayı yavaşça açtı. İlk gördüğü kişi Leyla’ydı. Kardeşi yatağın yanında çömelmiş, eliyle ağzını kapatmıştı. Odadaki ikinci kişi ise İnci’nin sekiz yıldır görmediği babası Kemal’di. Kemal yaşlanmış, saçları beyazlamış ve omuzları çökmüştü. Ayaklarının yanında açık bir karton kutu duruyordu. Berat’ın oyuncak sandığı duvardan uzağa çekilmişti. Az önce duyulan sürüklenme sesi de bundan kaynaklanmıştı. İnci, babasının evinde ne yaptığını sordu. Leyla, açıklama yapmasına izin vermesini istedi. Kemal ise İnci eve gelmeden ayrılmayı planladıklarını söyledi. Berat’ın odasında bir şey arıyorlardı. Kemal, duvarın kenarındaki gevşek ahşap parçayı kaldırdı. Dar boşluğun içinden eski bir mutfak havlusuna sarılmış küçük metal bir kutu çıkardı. İnci kutuyu hemen tanıdı. Bu, annesi Meral’in tarif kutusuydu. Meral, İnci on dokuz yaşındayken uzun süren bir hastalığın ardından hayatını kaybetmişti. Kemal ise eşinin durumunun kötüleşmesine dayanamadığını söyleyerek ölümünden önce ortadan kaybolmuştu. Meral’in son zamanlarında onunla İnci ve Leyla ilgilenmişti. Babaları cenazeye bile gelmemişti. İnci, tarif kutusunun duvarın içinde ne yaptığını sordu. Leyla, annelerinin bu kutuyu evin eski sahibi olduğu dönemde odaya sakladığını söyledi. Kutunun içinde tarifler değil, onlarca mektup vardı. Her bir zarfın üzerinde bir tarih bulunuyor ve mektuplar İnci veya Leyla’ya hitaben yazılıyordu. Kemal, Meral’in yaşamının son aylarında kızları için bu mektupları hazırladığını anlattı. Eşi, onları kızlarına hazır oldukları zaman vermesi için kendisinden söz almıştı. Fakat Kemal korkmuş, geri dönmeye cesaret edememişti. Her geçen yıl yüzleşmek daha da zorlaşmıştı. İnci öfkeyle babasına annesini, cenazeyi, Leyla’nın düğününü ve Berat’ın doğumunu kaçırdığını hatırlattı. Kemal, hiçbir mazeret sunmadan korkaklık yaptığını kabul etti. Ardından Leyla, babalarının ağır hasta olduğunu açıkladı. Kemal’e ileri evrede kanser teşhisi konulmuştu. Hastalık yayılmıştı ve fazla zamanı kalmamış olabilirdi. Bu nedenle yıllardır sakladığı gerçeği daha fazla ertelemek istememişti. Berat, karşısındaki adamın dedesi olup olmadığını sordu. İnci kısa bir tereddütten sonra gerçeği söyledi. Berat, dedesine neden annesini terk ettiğini sordu. Kemal, büyük bir hata yaptığını kabul etti. “Özür diledin mi?” diye sordu Berat. Kemal, bunu gerektiği gibi yapmadığını söyledi. Ardından İnci’ye dönerek yalnız kalmaktan korktuğu için değil, kızlarına ihtiyaç duydukları dönemde sırtını döndüğü için özür diledi. Kaybolan yılları geri getiremeyeceğini ancak gerçeği söylemek istediğini anlattı. İnci’nin öfkesi dinmemişti. Yine de yıllardır zihninde taşıdığı bir sorunun cevabını bulmuştu. Babasının onları terk etmesi kolay olmamıştı. Yaptığı davranış bencilce, korkakça ve yanlıştı; fakat kızlarını değersiz gördüğü için gitmemişti. İnci, üzerinde kendi adı bulunan zarflardan birini açtı. Mektupta annesi, kızının öfkeli olmasının doğal olduğunu ancak öfkenin yaşadığı bir eve dönüşmesine izin vermemesi gerektiğini yazmıştı. Öfkenin bir süre insanı koruyabileceğini, ardından onu içeride kilitleyebileceğini söylüyordu. Meral ayrıca sevginin her zaman hak edilen biçimde geri dönmediğini ancak bunun insanın sevgiyi kabul edemez hâle gelmesi gerektiği anlamına gelmediğini yazmıştı. Bu sözler İnci’nin yıllardır bastırdığı duyguları ortaya çıkardı. Kardeşine sarılarak ağladı. Berat annesinin kucağına oturdu. Kemal ise yaklaşmaya hakkı olup olmadığını bilmeden uzakta bekledi. İnci babasını hemen affedemedi. Yılların kırgınlığı tek bir özürle silinemezdi. Ancak o akşam Kemal’in yemek için kalmasına izin verdi. Berat dedesine en sevdiği yemekten hayatında ayı görüp görmediğine kadar pek çok soru sordu. Kemal evden ayrılırken ertesi gün arayıp arayamayacağını sordu. İnci kesin bir cevap vermedi ancak onu tamamen reddetmedi. O gece Berat’la birlikte Meral’in başka bir mektubunu daha okudular. İnci oğlunu, annesinin sözlerini yaklaşık yirmi yıl boyunca koruyan duvarın yanında uyuttu. İnci sonunda şunu anladı: Bazen açmaktan korktuğumuz kapının ardında bizi yıkacak bir sır değil, yıllardır duymayı beklediğimiz gerçek bulunur. Affetmek geçmişi unutmak değildir. İnsanın kendisini yeniden incitmelerine izin vermesi de değildir. Bazen affetmek, kapıyı tamamen açmadan önce küçük bir aralık bırakmak ve kurtarılabilecek bir şey kalıp kalmadığına bakmaktır. İnci babasını hemen hayatına kabul etmedi. Ancak annesinin mektupları sayesinde öfkesinin ardında kaybolan huzuru yeniden aramaya başladı. Çünkü bazı yaralar unutularak değil, gerçekle yüzleşilerek iyileşirdi.
