-
- BÖLÜM 1 “Baba… o kadın benim annem.” Oğlumun sesi o kadar kısıktı ki, Konya şehir merkezindeki korna seslerinin, sokakta mısır satan satıcıların bağırışlarının ve uzaktan gelen sokak çalgıcısının ezgisinin arasında neredeyse kaybolacaktı. Ama o beş kelime hayatımı ikiye böldü. Olduğum yerde çakılı kaldım, Mete’nin elini sıkıca tutuyordum. Çünkü eşim Selin, üç yıl önce ölmüştü. Onu ben toprağa vermiştim. Kapalı tabutunun başında ben durmuştum. O zaman henüz üç yaşında olan oğlumun, gömleğime sarılıp “Annem neden uyanmıyor?” diye ağlayışını ben görmüştüm. Bu yüzden Mete, eski bir eczanenin dökülen duvarının dibinde oturan, dilenen bir kadını işaret edip onun annesi olduğunu söylediğinde öfkelendim. “Böyle şeyler söyleme,” dedim, istemediğim kadar sert bir sesle. “Annen cennette.” Ama Mete elini indirmedi. Gözleri doldu. “O baba… o annem. Biliyorum.” Ben Emre Yılmaz’dım. İç Anadolu’da, Konya ovasında en büyük hayvancılık çiftliklerinden birinin sahibiydim. Adım hayır işlerinde, cami bağışlarında, belediye etkinliklerinde ve bölgedeki ticaret listelerinde geçerdi. İnsanlar bana saygıyla, bazıları korkuyla, bazıları ise çıkar için yaklaşırdı. Sokakta kolay kolay çökecek bir adam değildim. Ama o kadın başını kaldırdı. Önce tozu gördüm. Dağınık saçları. Çatlamış dudakları. Güneşten yanmış teni. Eski morluklarla dolu kolları. Titreyen bir teneke kutu. Sonra gözlerini gördüm. Ve dünya sustu. O gözler Selin’in gözleriydi. Çiftliğe geç saatlerde döndüğümde beni koridorda karşılayan aynı kahverengi gözler. Mete koşup ona sarıldığında yumuşayan bakışlar. Kaybettiğimi sandığım o bakışlar. Kadın beni görünce kalkmaya çalıştı. Bir anlığına korkmuş gibiydi, sanki benden kaçmak ister gibi. İki adım attı ve kaldırıma dizlerinin üzerine çöktü. Teneke kutu devrildi. Bozuk paralar etrafa saçıldı. Mete elimi bıraktı ve ona doğru koştu. “Anne!” Bu çığlık içimi paramparça etti. Kadının yanına diz çöktüm ve onu kucağıma aldım. Neredeyse hiçbir ağırlığı yoktu. Kemik, ateş ve korku. “Ambulans çağırın!” diye bağırdım. Etrafta bir kalabalık oluştu. Bir kadın dua etti. Bir adam beni tanıyıp ismimi fısıldadı. Bir başkası “Ama Emre Bey’in eşi ölmüştü…” dedi. Mete titreyen elleriyle kadının yüzüne dokunuyordu. “Anne, benim. Mete…” Kadın gözlerini araladı. Bir damla yaş yanağından süzüldü. “Yavrum…” İçim parçalandı. Çünkü onu sadece Selin böyle çağırırdı. Onu özel bir kliniğe götürdüm. Doktor ciddi bir yüzle dışarı çıktı. “Şiddetli yetersiz beslenme, susuzluk, eski kırıklar ve kötü tedavi edilmiş travmalar var. Çok ağır şeyler yaşamış.” “Yaşıyor mu?” diye sordum. Doktor bana baktı. “Evet. Yaşıyor.” O kelime beni daha önceki cenazeden bile daha derinden yıktı. Saatler sonra, beyaz ve ilaç kokan odada gözlerini açtı. Mete sandalyede uyuyakalmış, montuma sarılmıştı. Yatağa yaklaştım. “Sen kimsin?” dedim, kalbim cevabı bilse de. Dudakları titredi. “Emre… benim.” “Hayır.” “Ben Selin’im.” Sandalye geriye devrildi. “Ben Selin’i gömdüm.” Gözlerini kapadı ve ağladı. “Hayır… sen Selin’i değil, ikiz kardeşimi gömdün.” O an oda döndü. “Deniz?” Zorla başını salladı. İkiz kardeşi Deniz. Sorunlu olan. Aylarca ortadan kaybolan. Selin’in hep kurtarmaya çalıştığı, borçlarla ve yanlış insanlarla boğuşan kardeş. Yüzleri aynıydı ama ben asla karıştırmam sanmıştım. “Bunu kim yaptı?” diye sordum. Selin kapıya bakarak korkuyla fısıldadı. “Benim yaşadığımı kimse bilmemeli.” “Kim?” Sesi kırıldı. “Rıza.” Ortağım. Dostum. Cenazede yanımda duran adam. O hafta yeni araziler için imzamı bekleyen adam. Ve o anda anladım ki, üç yıldır bir yalanın yasını tutuyordum. Ama asıl felaket daha yeni başlıyordu. BÖLÜM 2 Rıza Demir sadece ortağım değildi. O, neredeyse kardeşim gibiydi. Birlikte Konya Ovası’nda büyük bir hayvancılık ve et ihracatı işi kurmuştuk. Çiftliğime kapıyı çalmadan girerdi. Mete ona “Rıza amca” derdi. Selin “öldü” dendiğinde, beni tabutun başında tutan, noter işlerini halleden, belgeleri düzenleyen, “onu görmeye hazır değilsin” diyen oydu. Ve ben ona inanmıştım. O gece, Selin biraz daha konuşabilecek hale geldiğinde, Mete’yi yıllardır bizimle çalışan hizmetçimiz Ayşe ile dışarı çıkardım. Selin’i görünce Ayşe neredeyse bayılacaktı. “Allah’ım… kızım…” Ayşe tereddüt etmedi. Tanımadığı birine bakmadı. Selin’i gördü. Kapıyı kapattığımızda, eşim gerçeği anlatmaya başladı. Üç yıl önce Deniz, çiftliğe perişan halde gelmişti. Tarsus tarafında tehlikeli adamlara borcu vardı ve iki günlüğüne saklanmak istemişti. Selin evin içine sorun sokmak istemedi ama Deniz ağlayıp değiştiğine yemin edince onu çiftliğin arkasındaki eski bir depoya sakladı. Sonra Selin, benim çalışma odamda bazı belgeler buldu. Sahte sözleşmeler. Taklit imzalar. Hayali şirketler üzerinden alınmış araziler. Rıza beni yıllarca dolandırmıştı. Sadece para değil; Konya’ya yapılacak yeni otoyol güzergâhının geçtiği, değeri katlanacak aile arazilerini de ele geçirmek istiyordu. Selin beni şehir dışındayken onunla yüzleşti. “Bana 24 saat verdiğini söylemiştim sana anlatman için,” diye fısıldadı. “Bunu bana söylemeliydin.” “Biliyorum.” Gözleri doldu. “O gece çiftliğe geldi. Konuşmak istediğini söyledi. Deniz de oradaydı ve tartışmayı duydu. Rıza bana vurdu. Uyandığımda bir kamyonetin içindeydim, ellerim bağlıydı. Deniz çığlık atıyordu. Her yer kan içindeydi.” Ellerim istemsizce yumruk oldu. “Rıza beni öldürmek istedi,” dedi Selin. “Ama Deniz üstüne atladı. Kamyonet yoldan çıktı. Benzin vardı. Alev…” Kazayı hatırladım. Yanmış araç. Tanımlanamayan bir beden. Acele hazırlanmış rapor. Ve Rıza’nın sesi: “Kendini yıpratma Emre, bırak huzur bulsun.” Selin çarşafı sıktı. “Deniz araçta sıkıştı. Rıza beni çıkardı ama kurtarmak için değil. Bana, bağırırsam Mete’nin de yok olacağını söyledi.” Nefesim kesildi. “Sonra herkesin Deniz’i sen sanmasını sağladı.” Selin başını salladı. “Beni bir depoya kilitledi. Önce Tarsus yakınlarında bir antrepoda. Sonra bir atölyenin arkasındaki küçük bir odada. Adamlar gönderdi, kontrol ettirdi. Aç bırakmadı ama hayatta kalacak kadar verdi.” “Üç yıl mı?” “Üç yıl.” Çıkıp Rıza’yı kendi ellerimle öldürmek istedim. Ama Selin bileğimi tuttu. “Ona dönüşme,” dedi yalvararak. “Mete sana ihtiyaç duyuyor. Ben sana ihtiyaç duyuyorum.” Bu yüzden yalnızca tek bir kişiyi aradım: İl Emniyet’ten Komiser Lale Yılmaz. Yıllar önce çiftliğimdeki bir hayvan hırsızlığı soruşturmasında tanışmıştık. Bana o gün şu cümleyi söylemişti: “Güçlü insanlar, kimsenin ayaklarının altına bakmaya cesaret edemeyeceğini sanır.” Lale gece yarısından önce geldi. Selin’i sözünü kesmeden dinledi. Sonra tek cümle söyledi: “Rıza sizi öldü sanıyorsa, elimizdeki tek avantaj bu.” Sonraki günler sessiz bir savaş gibiydi. Selin koruma altına alındı, adı değiştirildi. Mete sadece annesinin çok hasta olduğunu ve dinlenmesi gerektiğini biliyordu. Ben ise hiçbir şey olmamış gibi çiftliğe döndüm. Ama her oda bana saldırıyordu. Selin’in kahvesi. Kitapları. Elbiseleri. Salonda asılı fotoğrafı… Önünde gecelerce özür dilediğim fotoğraf. Sonra telefonum çaldı.
-
- Rıza. “Dostum,” dedi o her zamanki sakin sesiyle. Şimdi midemi bulandırıyordu. “Yarın imza hazır mı?” Selin’in fotoğrafına baktım. “Evet.” “Bir gariplik var sende.” “Mete, şehirde bir kadını annesine benzetmiş.” Kısa bir sessizlik oldu. Çok kısa. Ama fazlasıyla anlamlı. “Yazık çocuğa,” dedi Rıza. “Peki sen gördün mü?” “Bir sokak kadınıydı.” “Emin misin?” Telefonu sıktım. “Selin yaşasaydı, sence seninle konuşur muydum?” Rıza güldü. “Doğru diyorsun.” Ama o gece biri kliniğe girdi. Korunan odaya değil. Kayıt altına alındığı ilk odaya. Hemşire kıyafeti giymiş bir adam, çantasında gizlenmiş bir şırınga taşıyordu. Güvenlik onu koridorda yakaladı. Adı İvan Larios’tu. Rıza için çalışıyordu. Komiser Lale sorguladığında her şeyi anlattı. Rıza, Selin’i öldürmemişti çünkü imzasına ihtiyacı vardı. Selin’in büyükannesinden kalan, Konya yakınlarında sanayi bölgesine dönüşecek bir arazisi vardı. O imzayla Rıza milyonlar kazanacaktı. Bu yüzden onu öldürmedi. Zayıf bıraktı. Gizledi. Parçaladı. Ama yaşattı. Lale bana para transferlerini, şirketleri, sahte hesapları gösterdi. “Yaklaştık,” dedi. Ama yetmedi. Çünkü ertesi gün Rıza çiftliğe habersiz geldi. Siyah arabasından indi. Ütülü gömlek, pahalı çizmeler ve sakin bir gülümseme… “Benden mi kaçıyorsun, Emre?” Yaklaştığını hissettim. Ve artık dost kılığındaki zehirli bir hayvanın karşısındaydım. Sonra öyle bir şey söyledi ki, içim buz kesti: “Umarım merkezdeki o kadın oğluna garip şeyler anlatmamıştır…” BÖLÜM 3 O gün Rıza’nın yüzüne yumruk atmadım. Ve hayatımda yaptığım en zor şey buydu. Sadece ona baktım ve dedim ki: “Oğlum kafası karışık. Annesini özlüyor.” Rıza beni, yalan söyleyip söylemediğimi anlamak ister gibi uzun uzun süzdü. Sonra gülümsedi. “Tabii… zavallı Mete.” On dakika sonra gitti. Sanki sadece iş konuşmaya gelmiş gibi. Kamyoneti gözden kaybolur kaybolmaz Lale’yi aradım. “Şüphelenmeye başladı.” “O zaman bugün bitiriyoruz,” dedi. Tuzağı, sözde yeni arazi alım sözleşmesini imzalayacağımız noterlikte kurduk. Rıza koyu lacivert takım elbisesi, gümüş saati ve paranın gerçeği bile satın alabileceğine inanan insanların rahatlığıyla geldi. Ama içeride onu sözleşmeler beklemiyordu. İl Emniyet’ten ekipler, savcılık görevlileri ve Komiser Lale, dosyalar dolusu delille hazırdı. Rıza kapıda durdu. “Bu ne?” Lale net bir sesle konuştu: “Rıza Demir, adam kaçırma, kasten öldürmeye teşebbüs, dolandırıcılık, evrakta sahtecilik, örgüt kurma ve çeşitli mali suçlardan gözaltına alınıyorsunuz.” Yıllar sonra ilk kez yüzünde korku gördüm. Sonra bana baktı. “Buna inandır onları, Emre.” Ayağa kalktım. “Dün eşimi gördüm.” Rengi tamamen kaçtı. “Bu imkânsız.” “Hayır. İmkânsız olan, gerçeği sonsuza kadar gömebileceğini sanman.” Kelepçelenirken bana doğru eğildi ve fısıldadı: “Sonuçta yanlış kadını gömdün.” Darbenin etkisini hissettim. Deniz’i düşündüm. Kırılmış hayatını. Son cesaret anını. Ona yaklaştım ve sadece Rıza’nın duyacağı şekilde dedim ki: “Ve sen hayatının geri kalanını yaptıklarının altında gömülü yaşayacaksın.” Olay Konya’da patladı. “Hayvancılık iş insanının eşi üç yıl sonra sağ bulundu.” “Mezardaki kadının ikiz kardeşi olduğu ortaya çıktı.” “Yakın ortak milyonluk dolandırıcılık ve adam kaçırma suçlamasıyla tutuklandı.” Daha önce Rıza ile kadeh kaldıranlar şimdi hep şüphelendiklerini söylüyordu. Beni güçlü diye tanımlayanlar artık acıyan gözlerle bakıyordu. Ama hiçbir şey önemli değildi. Önemli olan Selin’i eve götürmekti. Hastaneden çıktığında zayıf, solgun ve titriyordu ama yaşıyordu. Çiftliğe geldiğimizde kapıya uzun uzun baktı. Ağaçlara, beyaz çite, küçük mescide ve yıllarca mutlu olduğu eve… “İçeri girmek zorunda değilsin,” dedim. Derin bir nefes aldı. “Burası hakkında çok kez rüya gördüm. Bazen beni yaşattı, bazen yok etti.” Arka koltuktan Mete seslendi: “Anne, odan aynı. Baba hiçbir şeyini kaldırmadı.” Selin ağzını kapattı. Doğruydu. Elbiselerine, kitaplarına, küpelerine, kapının arkasında asılı duran sabahlığına dokunamamıştım. Belki de içimde bir yer hâlâ onun gittiğini kabul etmemişti. Ayşe kapıda onu bekliyordu. Ağlamaktan çekinmiyordu. Selin’i görünce, sanki geri dönen bir mucizeyi sarar gibi sarıldı. O gece Selin on dört saat uyudu. Ben hiç uyumadım. Kapının önünde oturup nefesini dinledim. Saat üçte çığlık atarak uyandı. “İmzalamayacağım… imzalamayacağım…” Koşarak içeri girdim. “Selin, benim.” Beni tanıması birkaç saniye sürdü. Sonra elimi tuttu ve ağladı. “Ben eskisi değilim.” Parmaklarını dikkatle okşadım. “Senden eskisi olmanı istemiyorum. Sadece kim olduğunu yeniden bulana kadar benimle kal.” İyileşme filmlerdeki gibi olmadı. Selin, yanına yaklaşan bir arabanın sesine bile dayanamıyordu. Yiyecekleri çekmecelere saklıyordu. Kapısı kapalı uyuyamıyordu. Mete, uzun süre banyoda kaldığında onun tekrar kaybolacağını sanıp ağlıyordu. Yavaş yavaş öğrendik. Terapi. Sabır. Sessizlik. Gerçek. Bir gün yanlış ismin yazılı olduğu mezara çiçek götürdük. Mezar taşını değiştirdim. Deniz Yılmaz Sevgiyle anılan. Sonuna kadar cesur. Selin dizlerinin üzerine çöktü. “Beni affet.” Mete yanına küçük bir tahta at bıraktı. “Mamamı kurtardığın için teşekkür ederim,” diye fısıldadı. Ve hepimiz orada kırıldık. Aylar sonra Selin mahkemede ifade verdi. Rıza’nın avukatları onu deli, karışık, çıkarcı göstermeye çalıştı. Ama konuştuğunda tüm salon sustu. Kapanmayı, dayakları, imzalamayı reddettiği belgeleri, Mete’ye yönelik tehditleri, kaçış gecesini, sokakta geçirdiği korku dolu günleri anlattı. Sonra Mete’yi kaldırımda gördüğü anı anlattı. “Rüya sandım,” dedi. “Ama ‘anne’ dediğini duyduğumda, ölsem bile oğlumun beni tanıdığını biliyordum.” Jüri ağladı. Ben de ağladım. Rıza uzun yıllar hapse mahkûm edildi. İki yıl sonra Selin mutfakta tekrar gülmeye başladı. Mete koşarak yanıma geldi: “Baba! Anne güldü!” Ayşe soğan doğuruyormuş gibi yaparak gözyaşlarını sakladı. Zamanla kadın şiddeti mağdurları için bir ev kurduk. Selin oraya “Deniz Evi” adını verdi. Açılışta dedi ki: “Kardeşim hak ettiği gibi hatırlanmadı. Bugün onun adı, görülmesi gereken kadınlar için bir kapı olacak.” O gün şunu anladım. Herkesin anlattığı hikâye, zengin bir adamın, yanlış gömülmüş bir eşin ve canavar bir ortağın hikâyesiydi. Ama benim için başka bir şeydi. Bir çocuğun, kirin, acının, korkunun ve yanlış yazılmış bir mezarın ötesini görebilme hikâyesi. Dünya onu ölü sanırken annesini tanıyan bir çocuğun hikâyesi. Çünkü yalanlar ne kadar derine gömülürse gömülsün… Gerçek aşk, her zaman bir yol bulur ve der ki: “İşte orada.”