— Evet fark ettim, dedim. Özellikle gömlek düğmelerinizle verdiğiniz mücadele gerçekten etkileyici. Artık kafedeki herkes gülüyordu. Murat çaresiz kalmıştı. — Siz nasıl konuşuyorsunuz benimle?! Bir yudum su içtim. — Beş dakika önce siz de aynısını yapıyordunuz. Rahatsız etti, değil mi? Söyleyecek kelime bulamadı. — Sorun kilonuzda değil, dedim. Herkesin bedeni kendine özgü. Ama koca bir göbekle kadın bedeni hakkında uzmanlık taslamak… işte sorun orada.

Masalar alkışlamaya başladı. Barista kahkahayı tutamıyordu. Birden kendimi hafiflemiş hissettim. Ne öfke ne de kırgınlık vardı. Çünkü bu tip adamların özgüveni tokadı görünce hemen dağılıyor. Murat titreyen sesiyle, “Siz sorunlusunuz!” diyebildi sadece. — Hayır dedim gülerek. Sorunlu kadın şu anda susup içten içe üzülüyor olurdu. Ben kahvemi içiyorum ve bir erkeğin kendi kabalığına utandığını izliyorum. Kafe kahkahalarla doldu. Murat aniden kalktı, sandalyeyi zor dengede tuttu. Birkaç banknot bıraktı, montunu kaptı, dışarı yöneldi. Garson arkasından seslendi: — Beyefendi, dikkat edin… göbeğiniz kapıya takılacak! Bu, final darbesiydi. Kafe alkışlarla yankılandı. Murat öfkeyle dışarı çıktı, sanki onur nişanını kaybetmişti. Ben ise soğuyan kahvemi yudumlarken düşündüm: yaş almak gerçekten harika bir şey. Gençken hoş görünmeye çalışırsın; kırktan sonra ise haddini bilmeyenleri öyle bir yerine oturtursun ki, akşamın en iyi şovu sen olursun.