…“Murat, hiç düşündünüz mü acaba siz de biraz kilo verseniz nasıl olurdu?” O an ne diyeceğini bilemedi. Sonra yüzüne yapmacık bir tebessüm yerleştirdi. — Erkekte bu yaşta bir dolgunluk karizmadır, dedi. Başını ayağından tırnağına kadar alaycı bir biçimde süzdüm. — Karizma mı? Kusura bakmayın, ben onu göbekle karıştırdım sandım. Sanki gömleğinizin altında can simidi var gibi. Yakın masadan biri kıkırdadı. Murat kaşlarını çattı. — Kadına kabalık yakışmaz. — Erkeğe yakışıyor mu yani? ilginçmiş dedim. Durumu kurtarmaya çalıştı. — Ben dürüst bir insanım. Kadın kendine bakmalı. — Kesinlikle katılıyorum. Ben de kendime bakıyorum. Pilates, yürüyüş, yüzme… Sizinki ne? Merdiven çıkarken nefes tutma mı? Artık herkes bizi dinliyordu. Yan masadaki genç kız, menüyü yüzüne tutarak gülmemeye çalışıyordu. Barista bile durumu izliyordu. Murat’ın yüzü kıpkırmızı oldu. — Yaşıma göre gayet iyi görünürüm, dedi. Biraz eğilip alçak sesle cevap verdim: — Murat, göbeğiniz sizden önce odaya giriyor. Buna ‘iyi görünmek’ değil, ‘geometriye meydan okumak’ denir. Kalabalıktan kahkahalar yükseldi.

Murat kıpırdandı, sandalyesi gıcırdadı. — Kadınlar artık çok kendini beğenmiş, dedi. — Eskiden erkekler en azından kendi beklentilerine uymaya çalışırdı, dedim gülümseyerek. Artık üç çene, nefessiz bir halde oturup hâlâ ‘güzellik standartları’nı anlatıyorlar. Kahkahalar yayılıyordu. Garson tepsisini zor tuttu, kahveyi saçıyordu neredeyse. — Ben başarılı bir iş adamıyım, dedi gururla.