Rıza’nın elinden düşen gazete yere tamamen kaydı.

DOLAR

Alış: 47.48

Satış: 47.67

EURO

Alış: 54.73

Satış: 54.95

GBP

Alış: 63.74

Satış: 64.21

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 28.05.2026

Rıza’nın elinden düşen gazete yere tamamen kaydı.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Bölüm 2 Rıza’nın elinden düşen gazete yere tamamen kaydı. O ses, evin yıllardır üstüne çöken sessizliği ikiye böldü. Ben bir adım geri çekildim. — Söyle… — dedim titreyen bir sesle — Bana ne yapıldı? Rıza uzun süre konuşmadı. Sanki ilk kez nefes almayı unutmuş gibiydi. Sonra başını kaldırdı. Gözlerinde yıllardır görmediğim bir şey vardı: korku değil… suçluluk. — Elif… — dedi yavaşça — Sana bir şey yapılmadı. Sana… bir şey kurtarıldı. Kaşlarımı çattım. — Ne diyorsun sen? Rıza ayağa kalkmadı. Sadece sandalyede daha da küçüldü sanki. — 2008’de… Sapanca’ya gittiğin gün… sen dönerken fenalaştın. Eve gelmeden önce hastaneye kaldırıldın. Kalbim hızlandı. — Hayır… ben sadece Emre’nin bizi gördüğünü… — O anı hatırlıyorsun — diye sözümü kesti — Ama öncesini değil. Bir an durdu. Sanki her kelime boğazında kesiliyordu. — İç kanama geçirdin, Elif. Çok ciddi. Rahmin yırtılmıştı. Hayatın tehlikedeydi. Dünya bir anlığına sessizleşti. — İmkânsız… ben hiçbir şey hatırlamıyorum… — Çünkü baygındın. Acildeydin. Ve ameliyatı Murat yaptı. O ismi duyunca içimde bir şey çatladı. — Murat mı? Rıza başını salladı. — O gece seni o kurtardı. Ama sana gerçeği söylemedik. Ben söylemedim. Boğazım kurudu. — Hangi gerçeği? Rıza gözlerini kapattı. — Rahmini almak zorunda kaldılar. Seni yaşatmak için. Bir adım geriledim. Dizlerim titredi ama düşmedim. — Yani… Söyleyemedim. O tamamladı. — Artık çocuk sahibi olamayacaktın. O an, Murat’ın Sapanca’daki bakışı gözümün önüne geldi. O sıcaklık… o “ışık var sende” cümlesi… Hepsi birden anlam değiştirdi. Rıza devam etti: — Ben sana bunu söyleyemezdim. O an… seni kaybetmekten korkuyordum. Emre küçükken… seni tamamen kaybetmekten. Sesim ince bir çizgi gibi çıktı: — Peki neden… on sekiz yıl? Rıza’nın gözleri doldu. — Çünkü ben sana dokunursam… sana hatırlatırım sandım. Kadınlığını, kaybını… acını. Seni koruduğumu düşündüm. Acı bir gülüş attım. — Korumak mı? — Evet… yanlış yaptım. Biliyorum. O an içimdeki öfke patlamadı. Garip bir şekilde… boşaldı. Çünkü gerçek, ihanetten daha ağırdı. Bir süre sessizlik oldu. Sonra Rıza çok daha yavaş konuştu: — Murat’ı da o yüzden hayatımızdan çıkardım. Seni ondan uzak tutmadım… kendimden uzak tuttum. Bir an durdu. — Ama o seni hiç kötü kullanmadı Elif. O sadece… seni gördü. Ben ise seni kaybetmemek için seni dondurdum. O an gözlerim doldu ama ağlamadım. Çünkü artık ağlayacak kişi eski Elif’ti. Ben değil. Kapıya yürüdüm. Rıza arkamdan seslenmedi. Sanki artık bunun geri dönüşü olmadığını biliyordu. — Ertesi gün Kadıköy sahilindeydim. Deniz griydi. İstanbul her zamanki gibi gürültülüydü ama içim sessizdi. Telefonum çaldı. Emre’ydi. — Anne… babam anlattı mı? — Evet — dedim. Uzun bir sessizlik oldu. — O zaman… artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. — Zaten uzun zamandır öyleydi, Emre. O da sustu. Sonra çok kısık bir sesle: — Pişman mısın? Gökyüzüne baktım. İlk kez gerçekten düşündüm. Pişmanlık… Bir hayat için mi? Yoksa yıllarca susmuş bir beden için mi? — Hayır — dedim sonunda — Sadece geç kalmış hissediyorum. Telefon kapandı. — Bir hafta sonra eve döndüm. Rıza salonda oturuyordu. Bu kez gazete okumuyordu. Sanki beni bekliyordu.

: — Ne yapacaksın? — dedi. Sandalyeye oturdum, ilk kez karşısına değil, yanına. — Gitmek istiyorum. Gözlerini kapatmadı. Kaçmadı da. Sadece başını salladı. — Haklısın. O an anladım. Bu evdeki en büyük ihanet, yalan değilmiş. Susmakmış. — Bir ay sonra İzmir’e taşındım. Denize yakın küçük bir ev tuttum. Eski öğrencilerimden biri bana bir kurs açmamı önerdi: edebiyat atölyesi. İlk dersimde tahtaya tek bir cümle yazdım: “Bazı gerçekler insanı yıkmaz… sadece yeniden başlatır.” Arka sırada bir kadın ağlıyordu. Onu izledim. Ve ilk kez içim acımadı. Çünkü artık biliyordum: Hayat, saklanan sırlarla değil… söylenen gerçeklerle devam ediyordu.

Haberin Devamı

Rıza’nın elinden düşen gazete yere tamamen kaydı.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Üvey kızımın beni huzurevine bırakacağını sandım