DOLAR
Alış: 49.09
Satış: 49.28
EURO
Alış: 54.91
Satış: 55.13
GBP
Alış: 64.67
Satış: 65.15
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
12.05.2026
Murat dizlerinin bağı çözülmüş gibi duruyordu.
-
- Murat dizlerinin bağı çözülmüş gibi duruyordu. Aklında tek bir soru dönüp duruyordu: “Nasıl? Neden?” Gözlerinin gördüklerine inanası gelmiyordu. Paraların parıltısına bakakalarak bir sandalyeye oturdu. — Baştan al, — dedi sessizce. — Bu paranın benim olduğunu nasıl söylüyorsun? Elif hâlâ titreyerek yere oturdu, dizlerinde dikkatle bağlanmış birkaç deste para vardı. — Bu paralar hep buradaydı, beyim. Bu evde. Murat kaşlarını çattı. — Ne demek istiyorsun? — Şirketiniz dağılmaya başladığında… Lüksemburg’daki şirket hesabınızı hatırlıyor musunuz? — dedi, sanki onun hafızasını yokluyordu. Murat gerildi. — Evet, ama banka o hesabı kapattı. Tüm para borçları kapatmak için gitti… — Hepsi değil, — diye sözünü kesti yumuşak bir sesle. — Mali işler müdürünüz, sayın Deniz Arman… denetimden saklamak için bazı fonları başka yere aktardı. Siz o zaman, acil durum rezervi olarak bu paraları geçici hesaplara taşımasını söylemiştiniz, hatırlıyor musunuz? Panik başlayınca kimse nereye gittiğini kontrol etmedi. Arman panikledi, suçlanmaktan korktu ve kayboldu. Ama hesaplar… bana kaldı. — Sana mı?! — Murat’ın sesi kırıldı. — Evet. Benim adıma. Benim isteğimle değil. Bunu varlıkları korumak, adımı paravan olarak kullanmak için yaptı. O dönem bana güvenirdiniz, ev idaresine dair erişimlerim vardı. Sahte bir imzayla talimat verdi. Ben her şey çöktükten ancak bir ay sonra fark ettim. Murat şaşkınlıkla ona baktı. — Neden o zaman söylemedin? Elif gözlerini kapadı, derin bir nefes aldı. — Çünkü siz o zaman çok kötü durumdaydınız. Yatağınızdan bile kalkamıyordunuz. Eğer erken söyleseydim, her şey daha kötü olurdu diye düşündüm. Bekledim. Ne zaman dayanabileceğinizi bilmek istedim. Murat karmaşık duygularla sarsılıyordu — öfke, rahatlama, güvensizlik… — Yani bütün bu zaman… — dedi. — Evet, bütün bu zaman yavaş yavaş hesabı boşalttım, dikkat çekmeyecek şekilde. Elden nakde çevirdim. Yavaş, temkinli. Burada biriktirdim. Bankayla ilgili tüm soruşturmalar kapandı. Hesaplar temizlendi. Bunlar gerçekten sizin paranız. Belgeler, parolalar, erişim bilgileri — hepsi bende. Sessizlik bastı odayı, sis gibi yoğun bir şekilde. Pencereden süzülen ışık paraların üzerinden yansıyarak sanki odayı altınla dolduruyordu. Murat ayağa kalktı, yanına yürüdü. — Elif… beni kurtardın. Kadın uzun süredir ilk kez gülümsedi, ama gülümsemesinde buruk bir tat vardı. — Sadece yapmam gerekeni yaptım, beyim. Sizi kırılmanıza seyirci kalamazdım. Bu evin mezarınız olmasına dayanamazdım. Söz söylemeye çalıştı, ama boğazına düğümlendi. Bunun yerine, sadece yanına oturdu ve onun nasırlı, sıcak elini tuttu. — Neden şimdi? Neden daha önce değil? Elif paraların olduğu yığına baktı. — Sizin bir adım atmanızı bekledim. Karanlıktan çıkmaya başladığınızı gördüm. Ahmet’in yanına gittiğinizde, zamanın geldiğini anladım. Artık başınızı kaldırmaya hazırdınız. Murat derin bir nefes aldı. — Peki şimdi ne olacak? Elif hafifçe gülümsedi. — Şimdi ne yapacağınıza siz karar vereceksiniz. Ama bir kişiyle konuşmanız gerekiyor. — Kimle? — Deniz Arman’la. Onu buldum. İsviçre’nin Basel kentinde yaşıyor. Sizinle görüşmek istiyor. Düşman değil, beyim. Sadece korkmuş, çok uzun süre susmuş bir adam.
-
- Murat’ın içinde bir şey yeniden uyandı. Dün bomboş olan bakışları şimdi keskinleşmişti. Başını salladı. Üç gün sonra, Ren Nehri kıyısında ayakta duruyordu. Rüzgâr paltosunun eteklerini savuruyordu. Karşısında, saçları ağarmış, pişmanlıkla başını öne eğmiş Deniz oturuyordu. Kısa bir görüşme oldu: rakamlar, belgeler, imzalar. Parçalar yeniden yerli yerine oturdu. Veda ettiklerinde, Murat göğsündeki ağırlığın kalktığını hissetti. Her şey yerine dönmüştü. İstanbul’a döndüğünde, kahve kokulu eve girdi. Elif salonun ortasında onu bekliyordu. Masada belgeler vardı — bir plan. Düzgün el yazısıyla: “Kaya Vakfı. Eski mahalledeki evlerin yenilenmesi için.” Murat kâğıdı eline aldı, ona baktı. — Yani bu çöküşten yeni bir hikâye mi yapmak istiyorsun? — Hayır, — dedi Elif sakinlikle. — Siz sadece her zamanki gibi yapacaksınız — inşa edeceksiniz. Bu defa, şöhret için değil. Murat gülümsedi. Aylar sonra ilk kez nefes aldığını hissetti. Rahat, özgür. Pencereden sabah ışığı süzülüyordu. Ev yine seslerle doluydu — kaynayan çaydanlık, açıklanan kapılar. O seslerin arasında, Murat Kaya sonunda anladı: Kaybettiğini sandığı her şey, aslında hayata yeniden dönmesini bekliyormuş.
