Murat’ın içinde bir şey yeniden uyandı. Dün bomboş olan bakışları şimdi keskinleşmişti. Başını salladı. Üç gün sonra, Ren Nehri kıyısında ayakta duruyordu. Rüzgâr paltosunun eteklerini savuruyordu. Karşısında, saçları ağarmış, pişmanlıkla başını öne eğmiş Deniz oturuyordu.

Kısa bir görüşme oldu: rakamlar, belgeler, imzalar. Parçalar yeniden yerli yerine oturdu. Veda ettiklerinde, Murat göğsündeki ağırlığın kalktığını hissetti. Her şey yerine dönmüştü. İstanbul’a döndüğünde, kahve kokulu eve girdi. Elif salonun ortasında onu bekliyordu. Masada belgeler vardı — bir plan. Düzgün el yazısıyla: “Kaya Vakfı. Eski mahalledeki evlerin yenilenmesi için.” Murat kâğıdı eline aldı, ona baktı. — Yani bu çöküşten yeni bir hikâye mi yapmak istiyorsun? — Hayır, — dedi Elif sakinlikle. — Siz sadece her zamanki gibi yapacaksınız — inşa edeceksiniz. Bu defa, şöhret için değil. Murat gülümsedi. Aylar sonra ilk kez nefes aldığını hissetti. Rahat, özgür. Pencereden sabah ışığı süzülüyordu. Ev yine seslerle doluydu — kaynayan çaydanlık, açıklanan kapılar. O seslerin arasında, Murat Kaya sonunda anladı: Kaybettiğini sandığı her şey, aslında hayata yeniden dönmesini bekliyormuş.