Miras İçin Yapılan Evlilik

DOLAR

Alış: 46.36

Satış: 46.54

EURO

Alış: 52.88

Satış: 53.09

GBP

Alış: 61.19

Satış: 61.65

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 29.04.2026

Miras İçin Yapılan Evlilik

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Öz saygımdan ödün vererek güvenli bir geleceği seçtiğimi sanarak, en yakın arkadaşımın zengin dedesiyle evlendim. Düğün gecemizde bana her şeyi değiştiren bir gerçek söyledi; utanç verici bir pazarlık olarak başlayan bu durum; onur, sadakat ve açgözlülüğü aşkla karıştıranlara karşı verilen bir haysiyet savaşına dönüştü. İnsanların gülüp gülmemeye karar vermek dışında fark ettiği bir kız değildim. On altı yaşıma geldiğimde üç beceri edinmiştim: Herkesten yarım saniye sonra gülmek. Acınmayı görmezden gelmek. Yalnızlığı bir tercihmiş gibi göstermek. Sonra Menekşe, kimya dersinde yanıma oturdu ve bilerek nazik davranarak tüm bu düzenimi bozdu. O, insanların dönüp bakacağı türden bir güzelliğe sahipti. Bense öğretmenlerin görmezden geldiği o kızdım. İnsanların fark ettiği bir kız asla olmamıştım. Ama Menekşe bana hiçbir zaman bir “sosyal sorumluluk projesi” gibi davranmadı. “Ne kadar özel olduğunu görmüyorsun Leyla. Cidden. Beni her zaman güldürüyorsun.” Lise ve üniversite boyunca yanımda kaldı. Her yıl; çok beceriksiz, çok fakir ve çok zahmetli olduğumu fark edip gitmesini bekledim. Aramızdaki bir diğer fark ise Menekşe’nin dönebileceği bir evi olmasıydı. Benim elimdeki tek şey ise abimden gelen bir mesajdı: “Buraya sakın dönme Leyla. Eve gelip de sanki birileri sana borçluymuş gibi davranma.” Menekşe’nin dönecek bir evi vardı. Bu yüzden ben de onun peşinden şehre gittim.

: Öz saygımdan ödün vererek güvenli bir geleceği seçtiğimi sanarak, en yakın arkadaşımın zengin dedesiyle evlendim. Düğün gecemizde bana her şeyi değiştiren bir gerçek söyledi; utanç verici bir pazarlık olarak başlayan bu durum; onur, sadakat ve açgözlülüğü aşkla karıştıranlara karşı verilen bir haysiyet savaşına dönüştü. İnsanların gülüp gülmemeye karar vermek dışında fark ettiği bir kız değildim. On altı yaşıma geldiğimde üç beceri edinmiştim: Herkesten yarım saniye sonra gülmek. Acınmayı görmezden gelmek. Yalnızlığı bir tercihmiş gibi göstermek. Sonra Menekşe, kimya dersinde yanıma oturdu ve bilerek nazik davranarak tüm bu düzenimi bozdu. O, insanların dönüp bakacağı türden bir güzelliğe sahipti. Bense öğretmenlerin görmezden geldiği o kızdım. İnsanların fark ettiği bir kız asla olmamıştım. Ama Menekşe bana hiçbir zaman bir “sosyal sorumluluk projesi” gibi davranmadı. “Ne kadar özel olduğunu görmüyorsun Leyla. Cidden. Beni her zaman güldürüyorsun.” Lise ve üniversite boyunca yanımda kaldı. Her yıl; çok beceriksiz, çok fakir ve çok zahmetli olduğumu fark edip gitmesini bekledim. Aramızdaki bir diğer fark ise Menekşe’nin dönebileceği bir evi olmasıydı. Benim elimdeki tek şey ise abimden gelen bir mesajdı: “Buraya sakın dönme Leyla. Eve gelip de sanki birileri sana borçluymuş gibi davranma.” Menekşe’nin dönecek bir evi vardı. Bu yüzden ben de onun peşinden şehre gittim. Tuhaf bir takipçi gibi değil; planı olmayan, parasız bir yirmi beş yaşındaki genç kadın çaresizliğiyle. Evim küçüktü. Her sabah borular inliyor, mutfak penceresi kapanmıyordu ama benimdi. Menekşe ilk hafta elinde erzakla ve dokuz gün sonra kurutacağım bir çiçekle geldi. “Perdeye ihtiyacın var,” dedi. “Belki bir de halıya.” “Benim kira parasına ihtiyacım var, Menekşe.” “Senin ev yemeğine ihtiyacın var. O her şeyi çözer.” Menekşe’nin dedesi Rıza Bey ile işte böyle tanıştım. Menekşe beni ilk pazar günü dedesinin konağına götürdüğünde, yemek odasında durmuş sanattan anlıyormuş gibi yapıyordum. Tabağımın yanındaki gümüş çatal bıçaklara, sanki ameliyata girecekmişim gibi bakıp iltifat ettim. Menekşe eğilip fısıldadı: “Dışarıdan içeriye doğru kullanmaya başla.” “Şu an senden nefret ediyorum.” “Bensiz mahvolurdun.” Rıza Bey çorbasından başını kaldırdı. “Siz ikinizin çatal bıçaklar üzerine gizli planlar yapmanızın bir sebebi var mı?” Rıza Bey ile tanışmam işte böyle oldu. Menekşe tatlı bir gülümsemeyle, “Leyla, gümüşlerinizin onu yargıladığını düşünüyor,” dedi. Rıza Bey doğrudan gözlerimin içine baktı. “Onlar herkesi yargılıyor kızım. Üstüne alınma.” Güldüm. Ve her şey böyle başladı. Ondan sonra Rıza Bey benimle hep konuştu. Sorular sordu, cevapları unutmadı ve her şeyin güzelliğinden önce fiyatını fark ettiğimi anladı. Bir keresinde, “Çünkü neyin güzel kalacağına fiyat karar verir,” dedim. Rıza Bey koltuğuna yaslandı. “Bu ya çok bilgece ya da çok üzücü bir söz, Leyla.” “Muhtemelen ikisi de.” Hafifçe gülümsedi. “Sanki özür diliyormuşsun gibi ağır şeyler söylüyorsun.” Tabağıma baktım. “Alışkanlık.” Daha önce kimse ismimi sanki bir anlamı varmış gibi söylememişti. Menekşe, Rıza Bey ile aramızdaki bağı çabuk fark etti. Bir gece, “Dedem seni hepimizden çok seviyor,” dedi. “Bunun sebebi patatesleri uzattığında teşekkür etmemdir.” “Hayır. Onunla tartıştığın için.” “Sadece haksız olduğunda tartışıyorum.” Güldü. “İşte tam olarak bu yüzden.” Sonra bir gece, Menekşe yukarıda annesine yardım ederken Rıza Bey, “Hiç mantık çerçevesinde evlenmeyi düşündün mü?” diye sordu. Çayımdan başımı kaldırdım. “Sağlık sigortası için mi?” “Daha çok güvence için.” Şaka yapmasını bekledim ama yapmadı. “Ciddisin.” “Ciddiyim.” Bardağımı bıraktım. “Rıza Bey, siz bana… evlenme mi teklif ediyorsunuz?” “Evet, Leyla.” O an çekip gitmem gerekirdi. Bunun yerine, “Neden ben?” diye sordum. “Çünkü zekisin ve gözlemcisin. Çünkü paranın büyüsüne, sandığından çok daha az kapılıyorsun.” Kuru bir kahkaha attım. “O son dediğin doğru değil.” Sonra içimde bir şeylerin kırılmasına sebep olan o cümleyi kurdu. “Bir daha asla endişelenmene gerek kalmaz, Leyla. Hiçbir şey için.” Oysa benim yaptığım tek şey endişelenmekti. Kira, faturalar, görmezden geldiğim diş ağrısı ve şampuan almadan önce banka hesabımı kontrol etmek… Sadece “hayır” demeliydim. Bunun yerine sordum: “Neden gerçekten ben?” Gözleri gözlerimdeydi. “Çünkü sana, kendi kanımdan olan çoğu kişiden daha çok güveniyorum.” O gece Menekşe’ye anlattım. Menekşe çilekleri yıkıyordu; bir aptal anlığına güleceğini sandım ama gülmedi. “Bana evlenme teklif etti,” dedim. Su akmaya devam ediyordu. “Ne?” “Nasıl duyulduğunu biliyorum.” “Biliyor musun gerçekten?” Musluğu kapattı. “Lütfen hayır dediğini söyle.” Hemen cevap veremedim. Menekşe’nin yüzü değişti. “Senin böyle biri olduğunu düşünmemiştim, Leyla. Cidden,” dedi sessizce. Bazı cümleler, insanın ağzından zorla sökülüp alınmış gibi geldiği için daha çok acıtır. “Benim nasıl biri olduğumu sanıyordun bilmiyorum,” dedim. Menekşe kollarını kavuşturdu. “Daha fazla gururun olduğunu sanıyordum. Ama sen de herkes gibisin, değil mi? Paranın peşindesin. Mirasın peşindesin. Beni tiksindiriyorsun, Leyla.” Olduğum yerde kaldım. “Gurur pahalı bir şey Menekşe. Senin bilmen gerekir. Sen gururunu koruma lüksüne her zaman sahiptin.” Sanki tokat atmışım gibi irkildi. “Çık git, Leyla.” Ben de gittim. Eve gidiş yolunu hatırlamıyorum. Hatırladığım tek şey, apartmanımın önünde arabada otururken onun sesini defalarca duymaktı: Öyle biri. “Güvenceye ihtiyacım var,” diye mırıldandım. Üç hafta sonra Menekşe’nin dedesiyle evlendim. Düğün küçük, özel ve tenimi kaşındıracak kadar pahalıydı. Çiçekler muhtemelen kiramdan daha pahalıya patlamıştı. Rıza Bey’in yanında durdum ve omuzlarımı dik tuttum. Aramızda elli yaş fark vardı ve bu evlilik aşk için değildi. İkinci sırada oturan Menekşe, kucağındaki davetiyeye bakıyordu. Bana hiç bakmadı. Benim için kimse gelmemişti. Soracak kimsem kalmamıştı zaten. Törende şampanya kadehine uzanırken, soluk mavi elbiseli bir kadın yolumu kesti. Rıza Bey’in kızı Ayten’di. İki parmağıyla dirseğime dokundu ve hiç de samimi olmayan bir şekilde gülümsedi. “Çok hızlı hareket ettin,” dedi. “Babam sahipsiz sokak hayvanlarını kurtarmayı her zaman sevmiştir.” Şampanyamdan bir yudum aldım. “O zaman umarım bu aile artık evcilleşmiştir.” Şoke olmuş göründü. “Efendim?” Ben cevap vermeden Rıza Bey yanımızda bitti. “Ayten, eğer bir akşamlığına olsun terbiyeni takınamayacaksan, lütfen sus.” Kadının yüzü gerildi. “Sadece ona ‘hoş geldin’ diyordum.” “Hayır,” dedi Rıza Bey. “Yine her zamanki gibi hayal kırıklığım olmaya çalışıyordun.” Burnundan sert bir nefes verip uzaklaştı. Hava karardıktan sonra konağa gittik. Neredeyse hiç konuşmadım. Rıza Bey de beni zorlamadı. Yatak odasında aynanın karşısına geçip o elbisenin içindeki halime baktım. Güzel görünmüyordum. Ayarlanmış, pahalı ve… geçici görünüyordum. Arkandaki kapı açıldı. Rıza Bey içeri girdi, kapıyı yumuşakça kapattı ve oda sessizliğe büründü. Sonra dedi ki: “Leyla, artık karım olduğuna göre… Nihayet sana gerçeği söyleyebilirim. Vazgeçmek için artık çok geç.” Ellerim buz kesti. “Rıza Bey, bu ne demek?” Bana baktı. “Neden teklif ettiğim konusunda yanıldığın anlamına geliyor.” Tamamen ona döndüm. “O zaman anlatın.” Yaklaşmadı. “Ölüyorum, Leyla.” “Ne?” “Kalbim,” dedi. “Belki birkaç ay. Eğer Tanrı biraz daha gösteriş meraklısıysa bir yıl.” Bir sandalyenin arkalığına tutundum. “Bunu bana neden şimdi söylüyorsunuz?” “Çünkü,” dedi sessizce, “ailem yıllardır bir mağazanın önündeki müşteriler gibi ölümümün etrafında dönüp duruyor. Geçen bahar, kendi oğlum benim akli dengemin yerinde olmadığına dair rapor aldırmaya çalıştı.” Ona bakakaldım. “Kendi oğlunuz mu?” “Evet. Davut.” “Bunun benimle ne ilgisi var?” “Her şeyle.” Rıza Bey komodinin üzerindeki dosyayı işaret etti. “Aç onu.” Açtım. İçinde transferler, yasal taslaklar ve onun el yazısıyla alınmış notlar vardı. Söz verilmiş ama hiç gönderilmemiş bağışlar vardı. Sessizce işten çıkarılan çalışanlar… Ve Ayten ile Davut payeyi kendilerine alırken, aslında Rıza Bey tarafından ödenen Menekşe’nin annesinin hastane masrafları… Sonra miras planına ulaştım. Ağzım kurudu. “Rıza Bey…” “Ben öldükten sonra,” dedi, “şirketin bir kısmı ve hayır vakfı sana geçecek.” Dosyayı yatağın üzerine bıraktım. “Hayır.” “Evet Leyla. Tek yol bu.” “Hayır. Ailen zaten benim servet avcısı olduğumu düşünüyor Rıza Bey. Bir de bunu öğrendiklerinde ne olacağını hayal et.” “Onlar bunu sen parmağına yüzüğü takmadan önce de düşünüyorlardı.” “Beni mahvederler.” Bakışlarını benden ayırmadı. “Sadece sen izin verirsen mahvedebilirler.” Keskin ve sarsıntılı bir kahkaha attım. “Neden ben?” “Çünkü sen başkalarının üstüne basıp geçtiği şeyleri fark ediyorsun. Kimin görmezden gelindiğini, kimin kullanıldığını… İstenmeyen insanlar genellikle bunu fark eder.” “Bu evlilikte çaresiz olanın ben olduğumu sanıyordum.” Rıza Bey şöminenin yanındaki koltuğa oturdu. “Hayır. Sadece dürüst olan sendin.” “Bana söylemeliydiniz.” “Kaçardın,” dedi. “Ve sana bir kafes teklif etmediğimi kanıtlamak için zamana ihtiyacım vardı.” “Peki şimdi ne olacak?” “Şimdi seni haddine bildirmeye çalışacaklar. Bu evlilik aynı zamanda sana o güvenceyi vermekle ilgiliydi. Onu alacaksın.” Birkaç gün sonra Menekşe beni terasta sıkıştırdı. “Dedemin vasiyetini değiştirdiğini duydum.” Ona döndüm. “Haftalardır benimle tek kelime konuşmadın, konuya böyle mi giriyorsun?” “Onunla para için mi evlendin yoksa değil mi?” “Onunla evlendim çünkü sonsuza dek fakir kalmaktan ölesiye korkuyordum.” “Peki ya şimdi?” “Şimdi, ailene dair tahmin ettiğimden çok daha kötü şeyler düşünüyorum.” Ertesi pazar, Ayten beni kilise çıkışında (dernekte) “Babamın cesur küçük sürprizi” diye tanıştırdı. Gülümsedim. “Sen de onun uzun vadeli hayal kırıklığısın, Ayten.” Yanımızdaki bir kadın gülmemek için kendini zor tuttu. Ayten yaklaştı: “Gerçekten buraya ait olduğunu mu sanıyorsun?” “Evet. Zalimliği asaletle karıştıranlardan çok daha fazla aidim,” dedim. Eve vardığımızda Davut çoktan avukatıyla antreye gelmişti. Rıza Bey içeri adımını atar atmaz durdu ve elini göğsüne bastırdı. “Rıza Bey?” Kolunu yakaladım. Menekşe koridordan koşarak geldi. “Dede?” “Ambulans çağırın!” diye bağırdım. Ayten döndü. “Muhtemelen sadece strestendir…” Rıza Bey’i yavaşça yere yatırdım. Nefesi daralmış ve yüzeyselleşmişti. Menekşe o kadar titriyordu ki telefonu neredeyse elinden düşürecekti. “Menekşe. Bana bak. Yaşını ve adresi söyle.” Başını salladı ve kelimeleri zorla ağzından çıkardı. Rıza Bey’in parmakları bileğime kilitlendi. “Seni susturmalarına izin verme.” “Vermeyeceğim.” Hafifçe onaylarcasına bir işaret verdi. Üç gün sonra tüm aileyi topladı. Sanki onu zengin edecek versiyonunun yasını tutuyormuş gibi hepsi siyahlar içinde geldi. Rıza Bey, kağıt gibi solgun bir yüzle, bastonu dizinde şöminenin başında oturuyordu. “Vaktinizi almayacağım,” dedi. “Leyla eşim olarak kalacak. Ölümümden sonra vakfı o yönetecek ve şirkette hisse sahibi olacak.” Ayten keskin bir ses çıkardı. Davut yerinden fırlayacak gibi oldu. Rıza Bey elini kaldırdı. “Oturun.” “Ondan nefret ediyorsunuz çünkü paramı istediğini sanıyorsunuz,” dedi. “Eğer hayatlarınız bu paranın üzerine kurulu olmasaydı bu dediğinizin bir anlamı olurdu.” Sonra Menekşe’ye baktı. “Annenin hastane masrafları üç yıl boyunca benim tarafımdan ödendi. Halan ya da amcan tarafından değil.” “Ne?” “Kayıtlar çalışma odamda. Diğer her şeyle birlikte; Davut’un benden nasıl çaldığı ve Ayten’in personellerimi nasıl kovduğu da dahil.” Ayten ağzını açtı. “Konuşma.” Sonra gözleri benimkileri buldu. “Leyla, bu odada benimle bir para kasası gibi değil de bir insan gibi konuşan tek kişi. O korunacak. Evliliğimiz romantik değil ama saygı ve dürüstlük üzerine kurulu.” Onlar gittikten sonra Menekşe beni koridorda ağlarken buldu. “Kendini sattığını sanmıştım,” diye fısıldadı. Yüzümü sildim. “Benim hakkımda en kötüsünü düşünmen çok kolay oldu.” Dudağı titredi. “Biliyorum.” “Sen benim can dostumdun. Ve hayatta kalmaya çalıştığım için beni ucuz hissettirdin.” Menekşe yere baktı. “Özür dilerim Leyla.” Ona inandım. Ama onu rahatlatmaya henüz hazır değildim. Rıza Bey dört ay sonra vefat etti. Davut yıl bitmeden şirketten uzaklaştırıldı. Kayıtlar, sessiz kalmalarını imkansız kılmıştı. Ayten, iki kıdemli personelin Rıza Bey’in belgelerini doğrulamasıyla vakıf yönetimindeki koltuğunu kaybetti. Artık her yerin sahibiymiş gibi davranmayı bıraktı. Menekşe bir hafta sonra gözleri kan çanağı içinde ve hiçbir bahane üretmeden yanıma geldi. Rıza Bey’in el yazısıyla tuttuğu her faturayı, transferi ve notu okumuştu. “Senin hakkında yanılmışım,” dedi. “Evet.” O ağladı ama ben ağlamadım. İnsanlara bana nazik davranmaları için yalvarmayı bırakmıştım. Bir ay sonra, kendi anahtarımla vakıf ofisine girdim. Kimse bıyık altından gülmedi ya da neden burada olduğumu sormadı. İçeri girdiğimde hepsi ayağa kalktı. Ve hayatımda ilk kez kendimi birinin sadakası gibi hissetmedim. Güvenilen biri gibi hissettim.

Haberin Devamı

Miras İçin Yapılan Evlilik

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Böyle Rezil Oldu