Öz saygımdan ödün vererek güvenli bir geleceği seçtiğimi sanarak, en yakın arkadaşımın zengin dedesiyle evlendim. Düğün gecemizde bana her şeyi değiştiren bir gerçek söyledi; utanç verici bir pazarlık olarak başlayan bu durum; onur, sadakat ve açgözlülüğü aşkla karıştıranlara karşı verilen bir haysiyet savaşına dönüştü.

İnsanların gülüp gülmemeye karar vermek dışında fark ettiği bir kız değildim.

On altı yaşıma geldiğimde üç beceri edinmiştim:

Herkesten yarım saniye sonra gülmek.

Acınmayı görmezden gelmek.

Yalnızlığı bir tercihmiş gibi göstermek.

Sonra Menekşe, kimya dersinde yanıma oturdu ve bilerek nazik davranarak tüm bu düzenimi bozdu.

O, insanların dönüp bakacağı türden bir güzelliğe sahipti. Bense öğretmenlerin görmezden geldiği o kızdım.

İnsanların fark ettiği bir kız asla olmamıştım.

Ama Menekşe bana hiçbir zaman bir “sosyal sorumluluk projesi” gibi davranmadı.

“Ne kadar özel olduğunu görmüyorsun Leyla. Cidden. Beni her zaman güldürüyorsun.”

Lise ve üniversite boyunca yanımda kaldı. Her yıl; çok beceriksiz, çok fakir ve çok zahmetli olduğumu fark edip gitmesini bekledim.

Aramızdaki bir diğer fark ise Menekşe’nin dönebileceği bir evi olmasıydı.

Benim elimdeki tek şey ise abimden gelen bir mesajdı:

“Buraya sakın dönme Leyla. Eve gelip de sanki birileri sana borçluymuş gibi davranma.”

Menekşe’nin dönecek bir evi vardı.

Bu yüzden ben de onun peşinden şehre gittim.