-
- Milyarder, yeni kabin memurunu gördüğünde donakaldı… O, çocukluk aşkıydı; hafızasından sonsuza dek silmeye yemin ettiği kadındı… BÖLÜM 1: UÇUŞUN ORTASINDA BUZ KESİLEN MİLYARDER “Sayın Aras, lütfen emniyet kemerinizi bağlayın… Ve bana sanki bir hayalet görmüşsünüz gibi bakmayın.” Ali Aras cevap veremedi. İstanbul’da yirmi milyar liralık bir anlaşmayı yeni bağlamış olan, dergi kapaklarında “teknolojinin Türk köpekbalığı” olarak boy gösteren adam, Madrid uçağının birinci sınıf koridorunda kıpırtısız kalmıştı. Çünkü karşısında, lacivert üniforması, kusursuzca bağlanmış fuları ve onu tanır tanımaz sönen profesyonel gülümsemesiyle duran kişi Bahar Yılmaz’dı. On iki yaşındayken Ankara’da bir gecekondunun damında birlikte oturup, bir gün fakirlikten kurtulacaklarına dair yeminler ederek taze simit ve çay paylaştığı o küçük kız. Elini asla bırakmayacağına dair söz veren o genç kız. And on beş yıl önce, veda bile etmeden ortadan kaybolan o aynı kadın. Ali, elindeki şampanya kadehine doğru bakışlarını yavaşça indirdi. Eli titriyordu. “Bahar…” diye mırıldandı. Genç kadın yutkunsa da hemen soğukkanlılığını geri kazandı. “Beyefendi, koltuğunuz 1A. Kalkış birkaç dakika içinde gerçekleşecek.” Beyefendi. Bu kelime Ali’ye her türlü hakaretten daha fazla acı verdi. Yıllar boyunca Ali, Bahar’ın onu utanç duyduğu için terk ettiğine inanmıştı. O zamanlar hiçbir şeyi yoktu: Annesi mahalle başında gözleme satıyordu, babası borç içinde ölmüştü ve kendisi de okuldan sonra bir markette kasa taşıyarak çalışıyordu. Bahar, hayatındaki tek güzel şeydi. Ta ki bir sabaha karşı ortadan kaybolana dek. Kapının altına buruşturulmuş tek bir not bırakmıştı: “Beni arama. Beni unut.” Ali haftalarca onu aradı. Evine gitti, komşulara sordu, öğretmenlerle konuştu; onun belireceğini umarak yağmur altında sokak sokak yürüdü. Ama herkes aynı şeyi tekrarlıyordu: “O kız gitti. Artık seni bilmek istemiyor.” O gün, Ali’nin içinde bir şeyler koptu. Yıllar sonra bu acı öfkeye dönüştü. Öfke disipline; disiplin ise onu otuz beşinden önce milyarder yapan bir teknoloji şirketine dönüştü. Ama şimdi, birinci sınıfta otururken; lüks saati, İtalyan takımı ve bir ömürde harcanması imkansız servetiyle Ali, Bahar’ın geride bıraktığı o fakir çocuk gibi hissetti. Uçuş boyunca Bahar ondan kaçtı. Diğer yolcularla ilgilendi, içecek servisi yaptı, valizleri düzeltti; yıllardır yorgunluğunu gizleyenlerin o ezberlenmiş nezaketiyle gülümsedi. Fakat Ali, başkasının fark edemeyeceği detayları yakalıyordu: Ali’nin sırasına yaklaşırken parmaklarının titremesi, kızarmış gözleri, ona akşam yemeği servisi yapmamak için bölüm değiştirmesi… Sekiz saat sonra, herkes uyurken ve kabin loş ışıklarla aydınlanmışken Ali, mutfak bölümünün yanında onu durdurdu. “Yani her şey bu kadar mıydı?” diye sordu alçak sesle. “Beni sildin ve hayatına devam mı ettin?” Bahar buz kesti. “Bunu burada yapma.” “On beş yıl, Bahar. Seni özlememek için senden nefret ederek geçen on beş yıl.” Bahar dudaklarını ısırdı. İlk kez gözleri yaşlarla doldu. “Gerçekten isteyerek gittiğimi mi sanıyorsun?” Ali acı bir kahkaha attı. “Bana iki satırlık bir not bıraktın.” “Çünkü yazmama izin verdikleri tek şey buydu.” Ali nefes almayı bıraktı. Bahar uyuyan yolculara baktı ve sesini daha da alçalttı. “Üvey babamın borcu vardı. Çok borcu. Tehlikeli adamlara… Seninle olduğumu anladıklarında, eğer o gece ortadan kaybolmazsak annene zarar vereceklerini söylediler.” Ali, uçağın tabanının ayaklarının altından kaydığını hissetti. “Ne?” “Bizi Ankara’dan çıkardılar. Annemle bir süre sahte isimlerle yaşadık. Şehir değiştirdik, okul değiştirdik, her şeyi değiştirdik.” Sesi titredi. “Eğer uzaklaşırsam, seni kurtarırım diye düşündüm.” Ali hareket edemiyordu. Tüm yetişkin hayatı, tüm soğukluğu, nefretle inşa ettiği tüm o servet… Belki de bir yalan üzerine kurulmuştu. Ali bir şey diyemeden, başka bir kabin memuru koridordan Bahar’a seslendi. “Gitmem lazım,” diye fısıldadı Bahar. Ve gitti. Uçak Madrid’e indiğinde Ali, kalbi paramparça bir halde çıkışa doğru yürüdü. Bahar kapıda kusursuz bir gülümsemeyle yolcuları uğurluyordu. Yanından geçerken Ali durmadı. Sadece önlüğünün cebine bir kartvizit iliştirdi. Arkasına el yazısıyla şunlar yazılmıştı: “Seni bir kez daha kaybetmeyeceğim. Aşağıda beni bekle.” Bir saat sonra, havalimanındaki bir kafede Ali, Bahar’ın küçük bir valizle ve gözlerinde korku dolu bir ifadeyle belirdiğini gördü. Ve o an korkunç bir şeyi anladı. En acı verici olan, on beş yıl önce yaşananlar değildi. Başına ne geleceğine inanamıyordu… BÖLÜM 2: ON BEŞ YILLIK NEFRETİ YIKAN GERÇEK Bahar, masanın yanında dikildi, oturmaya cesaret edemedi. Üniforma fuları olmadan ve saçları açıkken başka birine benziyordu. Daha yorgun. Daha gerçek. Ali’nin, dünyaya güvenmemeyi öğrenmeden önce sevdiği o kız çocuğuna daha çok benziyordu. “Gelmemeliydim,” dedi Bahar. “Ekip otele gidiyor.” “Gitsinler.” “Ali, sen artık o mahalledeki çocuk değilsin. İstanbul’un yarısının sahibisin. Ben ise sadece hayatından kaybolan bir kabin memuruyum.” Ali ona dikkatle baktı. “Benim için hâlâ Bahar’sın.” Genç kadın, bu sözler canını acıtıyormuş gibi gözlerini kaçırdı.
-
- Kafenin dışında yolcular valizleriyle koşturuyor, aileler kucaklaşıyor, turistler uçuş ekranlarının önünde tartışıyordu. Ama onlar için dünya, küçük bir masaya ve iki el sürülmemiş kahveye sığmıştı. “Bana her şeyi anlat,” diye rica etti Ali. Bahar derin bir nefes aldı. Üvey babası Ramazan’ın, kumar borçları yüzünden annesini batağa sürüklediğini anlattı. Bir gece eve para arayan adamların geldiğini. Onlardan birinin Ali’nin ismini ve annesinin gözleme tezgahını zikrettiğini. “Eğer seninle görüşmeye devam edersem, Ramazan’ın borcunu senin ailenden tahsil edeceklerini söylediler.” Ali yumruklarını sıktı. “Bir şeyler yapabilirdim.” “On yedi yaşındaydın,” diye cevap verdi Bahar gözyaşları içinde. “O adamlara karşı ne yapabilirdin ki?” Ali cevap vermedi. Bahar devam etti. Önce Eskişehir’e, sonra Kayseri’ye, ardından İzmir’e gitmişlerdi. Annesi stresten kalp hastası olmuştu. Bahar, muayenehane temizleyerek, çocuk bakarak, semt pazarlarında eski kıyafetler satarak çalışmak için bir süre okulu bırakmıştı. “Nihayet Ramazan hapse girdiğinde her şey bitecek sandım,” dedi. “Ama annemin durumu çok kötüydü. Üç yıl önce öldü.” Ali’nin öfkesi vicdan azabına dönüştü. “Neden sonra beni aramadın?” Bahar hüzünlü bir kahkaha attı. “Çünkü seni televizyonda gördüm.” Ali kaşlarını çattı. “Röportajlarını gördüm. Ödüllerini, binalarını. Herkes zengin olan o fakir çocuğu konuşuyordu.” Gözleri Ali’nin gözlerine kenetlendi. “Ama o kadar soğuk görünüyordun ki… her şeye o kadar uzaktın ki. Eğer dönersem, sana sadece hayatının unutmak istediğin kısmını hatırlatacağımı düşündüm.” Ali birden ayağa kalktı. “Seni sevmeyi bıraktığım için mi zengin olduğumu sanıyorsun?” Bahar sessiz kaldı. “Zengin oldum çünkü öfkeliydim. Bir gün adımı duyup beni bıraktığın için pişman olmanı istedim.” Sesi titredi. “Senin bıraktığın boşluğu doldurmak için koskoca bir şirket kurdum.” Bahar ağlamamak için eliyle ağzını kapattı. Ali bakışlarını indirdi. “Ve şimdi bana tüm bu zaman boyunca senin de acı çektiğini söylüyorsun.” Elini tuttu. Bahar elini geri çekmedi. Birkaç saniye boyunca ikisi de hiçbir şey söylemedi. Harabeler arasında birbirini bulan iki sağ kalan gibi bakıştılar. Sonra Bahar her şeyi değiştiren o şeyi söyledi: “Sana hiç anlatmadığım bir şey daha var.” Ali sırtından aşağı bir ürpertinin geçtiğini hissetti. Bahar çantasından dörde katlanmış, eski bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta Ankara’daki bir damda duran iki genç görünüyordu. Ali’nin üzerinde eski bir okul gömleği vardı. Bahar’ın ise saçları toplanmıştı ve kocaman gülümsüyordu. Arkasında mavi mürekkeple bir cümle yazılıydı: “Senin için geri döndüğümde, birlikte gideceğiz.” Ali kendi el yazısını tanıdı. “Bunu sakladın mı?” “Bunca yıl boyunca.” Ancak Ali cevap veremeden, masanın üzerindeki telefonu titredi. Ekranda bilinmeyen bir numaradan gelen bir mesaj belirdi. Bahar mesajı okudu ve yüzü kireç gibi oldu. Ali telefonu eline aldı. Mesajda şöyle yazıyordu: “Aras ile birlikte olduğunu biliyoruz. Sessizliğinin bedelini ödeyen tek kişi annen değildi.” Bahar titremeye başladı. “Bunun bittiğini sanmıştım…” Ali, sertleşmiş bir yüz ifadesiyle ona baktı. “Sana bunu kim gönderdi?” Bahar dehşet dolu gözlerini kaldırdı. Ve tam cevap verecekken, kafenin camının arkasında koridordan onları izleyen bir gölge belirdi. Gerçeğin tamamı henüz gün yüzüne çıkmamıştı… ve birileri buna engel olmaya kararlıydı. BÖLÜM 3: İNECEK YERİNİ BULAN AŞK Bahar onu durduramadan Ali kafeden dışarı fırladı. Camın arkasındaki karaltı kalabalığın arasında uzaklaşmaya çalıştı ama havalimanının iki güvenlik görevlisi koridoru kapattı. Ali bağırmadı. Olay çıkarmadı. Sadece ürkütücü bir sakinlikle ona doğru yürüdü. Bu; kır bıyıklı, siyah ceketli ve gözleri çukurlaşmış yaşlıca bir adamdı. Bahar onu tanıdı ve elini göğsüne götürdü. “Ernesto Amca…” (Not: Orijinaldeki Ernesto ismi, üvey babanın eski çevresinden biri olduğu için bırakılmış veya isteğe göre Emin Bey olarak değiştirilebilir, ancak bu bağlamda ‘Emin Bey’ yerelleştirme için daha uygundur). Ali ona döndü. “Kim bu?” Bahar zar zor konuşabildi. “Üvey babamın arkadaşıydı.” Adam arsızca gülümsedi. “Sadece bazı hikayelerin deşilmemesinin daha iyi olacağını hatırlatmaya geldim.” Ali yaklaştı. “Tehdit etmek için yanlış adamı seçtin.” Bir telefonla avukatlarını, özel güvenliğini ve Türkiye’deki bağlantılarını harekete geçirdi. Yirmi dört saatten kısa bir sürede Bahar’ın hiç bilmediği bir şeyi öğrendi: Ramazan sadece para borçlanmamıştı. Bahar’ın annesinin mülklerini teminat göstermek için sahte belgeler kullanmıştı. Annesi öldüğünde, Ankara’da hâlâ bu adamların el koymak istediği mütevazı bir arsa kalmıştı. Ve daha kötüsü vardı. Bahar’ın o gece bıraktığı not, yazdığı tek mektup değildi. Ali’ye her şeyi açıklayan ikinci bir mektup daha yazmıştı. Ramazan, mektup Ali’nin eline ulaşmadan onu parçalayıp atmıştı. On beş yıllık nefret, çalınmış bir mektup yüzünden doğmuştu. Bahar bunu duyunca ağladı. “En azından seni sevdiğimi bildiğini sanıyordum.” Ali ona sıkıca sarıldı. “Artık biliyorum.” Birlikte Türkiye’ye döndüler. Basın önce onları yerden yere vurdu. “Milyarder ve gizemli kabin memuru.” “Aşk mı yoksa skandal mı?” “Ali Aras, geçmişinden gelen bir kadın için aklını yitirdi.” Yatırımcılar endişelendi. Ortakları ondan sağduyulu olmasını istedi. Bir halası, böyle bir geçmişi olan bir kadının onun seviyesindeki biri için uygun olmadığını yazdı. Ancak yıllarca gücünü kanıtlama derdiyle yaşayan Ali, kimsenin beklemediği bir şey yaptı: saklanmayı bıraktı. Kameralar karşısındaki bir konferansta Bahar’ın elini tuttu ve gerçeği anlattı. Müstehcen detayları değil, acıyı bir gösteriye dönüştürmeden anlattı. Herkesin, yanındaki kadının bir fırsatçı olmadığını anlamasına yetecek kadarını söyledi. O, ikisinin de hiçbir şeyi yokken onu korumak için kendi hayatını feda eden kişiydi. Ali gazetecilerin önünde, “On beş yıl boyunca başarının herkesten daha yükseğe çıkmak olduğunu sandım,” dedi. “Bugün anlıyorum ki, kiminle iniş yapmak istediğini bilmiyorsan bu kadar yüksekten uçmanın hiçbir anlamı yok.” Video tüm Türkiye’de viral oldu. Binlerce kişi yorum yaptı. Kimisi ağlıyor, kimisi eleştiriyordu. Birçoğu fakirlik, baskıcı aileler, korku veya gurur yüzünden yarım kalan aşk hikayelerini paylaştı. Bahar kabin memurluğunu bırakmadı. Ali de ondan bunu istemedi. Aksine, bazen onun uçuşlarından bilet alıyor ve inşa etmek için çok uğraştığı o güvenli adımlarla koridorda yürüyüşünü izlemek için sıradan bir yolcu gibi birinci sınıfta oturuyordu. İki yıl sonra evlendiler. Lüks bir konakta veya dergi sayfalarına layık bir plajda değil. Ankara’da, büyüdükleri mahallede, Ali’nin yasal yollarla geri alıp risk altındaki gençler için bir toplum merkezine dönüştürdüğü o arsada evlendiler. Bahar, üzerinde sade bir gelinlik, abartısız takılar ve gözlerinde yaşlarla ona doğru yürüdü. Ali beyaz bir çadırın altında onu bekliyordu; Bahar daha gelmeden ağladığını gizleyemiyordu. Davetliler arasında komşular, öğretmenler, eski uçuş arkadaşları, market çalışanları ve yeni toplum merkezinin çocukları vardı. Kimsenin bunun sadece bir düğün olmadığını anlaması için dergi kapaklarına ihtiyacı yoktu. Bu bir telafiydi. Akşam çökerken Bahar, Ali’yi çocukken hayal kurdukları o dama benzemesi için inşa edilen küçük bir terasa çıkardı. Bir elinde pasta, diğer elinde ise tereyağlı bir simit vardı. Ali gözyaşları içinde güldü. “İnanmıyorum.” “Nereden geldiğimizi unutma diye,” dedi Bahar. Ali onun elini tuttu. “Asla unutmadım. Sadece hatırlamak canımı acıtıyordu.” Ankara gökyüzü turuncuya boyanırken Bahar başını onun omzuna yasladı. On beş yıl boyunca korku onların gerçeğini çaldı. Fakirlik zamanlarını çaldı. Şiddet vedalarını çaldı. Ama aşklarını çalamadı. Ve herkes milyarderin bir uçuşta basit bir kabin memuru bulduğunu düşünürken, gerçek çok daha büyüktü: Ali onu gökyüzünde bulmamıştı. Sonunda, eve dönüş yolunu bulmuştu.