—“Yazabiliyor,” dedi Elif.

—“Risk alamam.”

Öğleye doğru, Noter Selin Aras ev ziyareti yapmayı kabul etti.

—“Eğer irade yazıyla netse işlem yaparım. Ama baskı hissedersem giderim.”

Elif utançla konuştu:

—“Paramız yetmeyebilir.”

—“Sonra hallederiz,” dedi noter. “Önce adalet var mı ona bakalım.”

Bu sırada Murat, Kadıköy’de sabah mahmurluğuyla uyandı. Derya hâlâ uyuyordu. Kahvesini doldurup kendini dünyanın sahibi sanıyordu.

Banka uygulamasına girdi: şirket transferi, bakım masrafları ve Derya’nın “spa günü” için ödeme yapacaktı.

Ekranda hata yazdı:

“Yetki süresi doldu. Güncelleme gerekli.”

Murat bankayı aradı.

—“Bu ne saçmalık?”

—“Sayın Kaya, vekâlet bugün sona eriyor. Güncelleme için Ayşe Hanım’ın onayı gerekir.”

—“Annem hasta!”

—“O zaman noter çağırmanız gerekir.”

Murat telefonu kapattı.

İlk kez korktu.

Annesi artık kontrolünde değildi.

Elif’i aradı. Engellendi.

Marisol’u aradı. Marisol sadece şunu söyledi:

—“Neredeler bilmiyorum. Bilsem de söylemem.”

Murat çılgına döndü. Hastane, ambulans şirketi, eski bağlantılar… herkese para teklif etti. Öğleden sonra 13:30’da adresi buldu.

Üsküdar’daki küçük odada Noter Selin, Ayşe Hanım’ın karşısında oturuyordu.

—“Beni tanıyor musunuz?”

Yaşlı kadın yazdı:

“Noter.”

—“Ne yapmak istiyorsunuz?”

“Yetkiyi iptal et. Murat’tan al. Elif’e geçici ver.”

Elif soldu.

—“Ben şirket yönetemem…”

Ayşe Hanım yazdı:

“Ben düşünüyorum. Sen imzala. O çalıyor.”

Noter başını kaldırdı.

—“İrade açık.”

Belgeleri hazırladı. Ayşe Hanım titreyerek imza attı. Her çizgi sanki hem bedeninden hem hayatından kopuyordu.

Noter sisteme girerken kapı aniden yumruklandı.

—“Elif! Aç kapıyı! Orada olduğunu biliyorum!”

Murat’tı.

Kapı sarsılıyordu.

—“Anne! İmzalama! Seni kandırıyorlar!”

Ayşe Hanım kalemi düşürdü. Yüzünde korku belirdi.

Noter sert konuştu:

—“Hanımefendi, bana bakın. Karar verdiniz.”

Elif kapıya bir masa dayadı.

—“Kıracağım!” diye bağırdı Murat.

Noter hızlıca yazdı:

—“İşlem tamamlandı. Saat 13:58.”

Kapı kırıldı.

Murat içeri girdi. Yüzü öfkeden kıpkırmızıydı.

—“Ne yaptınız siz?”

—“Vekâlet iptal edildi,” dedi noter. “Lütfen müvekkilimden uzak durun.”

Murat yatağa yöneldi.

—“Anne, tekrar imzala. Hemen. Yoksa ben biterim.”

Ayşe Hanım Murat’a, sanki ilk kez görüyormuş gibi baktı. Elindeki deftere tek bir kelime yazdı.

Elif okudu:

—“Hırsız.”

Murat, Elif’e el kaldırdı ama tam o sırada gürültüyü duyan bir komşu içeri girdi ve onu durdurdu. Noter Selin çoktan polisi aramıştı.

O öğleden sonra Murat gerçeği bankadan öğrendi: artık tek bir kuruş bile hareket ettiremiyordu. Ayşe Hanım’ın geçici temsilcisi Elif olmuştu.

Derya, hava kararmadan onu terk etti.

—“Ben bu dram için sana gelmedim, Murat. Paran geri gelince beni ararsın.”

Murat Kadıköy’deki evde tek başına kaldı. Sarhoş, aşağılanmış halde Elif’i nasıl yok edeceğini düşünmeye başladı.

Sonra annesinin dolabın arkasındaki gizli kasayı hatırladı.

Aile mücevherleri oradaydı.

Gülümsedi.

Ertesi gün polisi aradı.

—“Soyuldum,” dedi rol yaparak. “Mücevherler, belgeler, antik eşyalar çalındı. Eşimden şüpheleniyorum. Annemi kaçırdı ve her şeyi almak istiyor.”

Ama önce planını kurmuştu. Kasa açılmış, mücevherler saklanmış, ev dağıtılmış, koltuk bile bıçakla kesilmişti.

Sonra Elif’i aradı:

—“Oyun bitti. Seni hapse attıracağım, hemşire.”

Elif telefonu kapatırken titriyordu.

Ayşe Hanım, küçük Üsküdar’daki güvenli evde yatarken defteri istedi.

“Üzülme. Eve gidiyoruz. Avukatla.”

Eve geldiklerinde salon polislerle doluydu. Murat savcıya karşı kendini mağdur gibi gösteriyordu.

—“Annem manipüle edildi! Eşim onu kaçırdı!”

Elif, Noter Selin’in önerdiği avukatla içeri girdi. Arkalarında iki sağlık görevlisi Ayşe Hanım’ın tekerlekli sandalyesini itiyordu.

Murat bağırdı:

—“İşte hırsız!”

Polis elini kaldırdı.

—“Sakin olun.”

O sırada Ayşe Hanım televizyona işaret etti.

Avukat telefonunu açtı, “Ev Güvenliği” adlı uygulamayı çalıştırdı.

—“Müvekkilim delil sunacak.”

Murat’ın yüzü bembeyaz oldu.

Televizyonda, Ayşe Hanım’ın odası görünüyordu. Gizli kamerada Murat dolabı açıyor, kasayı çıkarıyor, mücevherleri alıyor ve cebine koyuyordu.

Sonra odayı dağıtıyordu.

Ve sesi duyuluyordu:

—“Seni bitireceğim Elif. Bunun bedelini ödeyeceksin.”

Oda sessizliğe gömüldü.

—“Cebini kontrol edin,” dedi polis.

Kısa süre sonra mücevher kutusu bulundu. Murat terlemeye başladı.

—“Ben sadece koruyordum…”

—“Sahte beyan, dolandırıcılık girişimi ve diğer suçlardan gözaltındasınız.”

Murat annesine baktı.

—“Anne… ben senin oğlunum.”

Ayşe Hanım defteri istedi. Yavaşça yazdı:

“Beni yük dediği gün, oğlum öldü.”

6 ay sonra dava sosyal medyada yayılmıştı:

“Annesini ve eşini dolandırmaya çalışan adam.”

Mahkeme salonunda Murat artık eski güçlü iş adamı değildi. Zayıflamış, yorgun, başı önde duruyordu.

Kapı açıldı.

Ayşe Hanım içeri girdi.

Artık tekerlekli sandalyede değildi. Bastonla yavaş yavaş yürüyordu. Elif yanında duruyordu.

Hakim sordu:

—“Suçlamaları kabul ediyor musunuz?”

Murat ağlayarak kalktı:

—“Anne… beni affet.”

Ayşe Hanım mikrofona yaklaştı.

—“Bir oğul annesini sokağa atmaz. Ona ‘yük’ demez. Onu yok saymaz.”

Durdu.

—“Ben adalet istiyorum. Affetmek değil.”

Karar aynı gün çıktı: sahte suçlama, dolandırıcılık ve mali suçlardan hapis.

Murat her şeyini kaybetti.

2 yıl sonra “San Ángel Oto Parçaları” şirketi tamamen değişmişti. Elif ve Ayşe Hanım’ın yönetiminde İstanbul, Bursa ve Ankara’da dürüst bir işletme ağına dönüşmüştü.

Elif boşanma evraklarını sessizce imzaladı.

Bir sabah cezaevinden mektup geldi. Murat özür diliyor, para ve af diliyordu.

Ayşe Hanım mektubu okudu ve yırttı.

—“Bir şey gönderelim mi?” diye sordu Elif.

—“Evet,” dedi Ayşe Hanım. “Bir kitap, çorap ve bir defter. Kaybettiklerini yazsın.”

Elif onu sarıldı.

Çünkü bazen kan bağından daha güçlü olan şey, ihaneti görüp yine de ayakta kalabilmektir.

Ve Murat, her şeyini kaybettiği o hücrede, en büyük cezasının para kaybı değil… yalnızlık olduğunu çok geç anladı.