Annem ağlayıp karımın kendisine saygısızlık ettiğini söylediği için karımı kiler odasına kilitledim

DOLAR

Alış: 47.48

Satış: 47.67

EURO

Alış: 54.73

Satış: 54.95

GBP

Alış: 63.74

Satış: 64.21

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 4.06.2026

Annem ağlayıp karımın kendisine saygısızlık ettiğini söylediği için karımı kiler odasına kilitledim

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Annem ağlayıp karımın kendisine saygısızlık ettiğini söylediği için karımı kiler odasına kilitledim. Şafakta kapıyı açtığımda, özür dilemiş hâlde bulacağımı sanıyordum. Ama gördüğüm şey dizlerimin bağını çözdü. Oda bomboştu. Yüzüğü yerde duruyordu. Eski bir kutunun üstünde ise arkasına benim soyadım yazılmış pozitif bir hamilelik testi vardı. Benim adım Andrew. Ve o gece düzgün hiçbir erkeğin yapmaması gereken şeyi yaptım. Karım yerine anneme inandım. Yine. Her şey Savannah’daki evimizde, soğumuş bir rosto tabağı, taze bisküviler ve her zamanki ağır sessizlik eşliğinde yediğimiz akşam yemeğinde başladı. Annem, Bayan Catherine, masada bir kraliçe gibi oturuyordu. Karım Sarah ise neredeyse lokmasına dokunmamıştı. Günlerdir solgundu. Yorgundu. Ellerini karnının üzerinde tutuyordu. Sanki söylemeye cesaret edemediği bir acıyı koruyormuş gibi. “Çorba soğuk,” diye çıkıştı annem. Sarah derin bir nefes aldı. “Üç kere ısıttım Catherine. Geç gelen sizdiniz.” Annem kaşığını masaya bıraktı. Sonra her zaman yaptığı şeyi yaptı. Elini göğsüne götürdü. Gözleri tam zamanında yaşlarla doldu. “Görüyor musun Andrew?” diye fısıldadı. “Beni kendi evimde küçük düşürüyor.” Öfkeyle ayağa kalktım. Sarah’yı dinlemedim bile. Yüzünün nasıl paramparça olduğunu fark etmedim bile. “Yeter artık,” dedim ona. “Annemden özür dile.” Sarah bana, sanki artık beni tanımıyormuş gibi baktı. “Annen özür istemiyor. Benim yok olmamı istiyor.” Tokat atmadım. Ama yaptığım şey daha kötüydü. Onu kolundan tuttum ve kiler odasına götürdüm. Merdivenlerin altındaki o küçük alana. Kutuları, kırık sandalyeleri, yılbaşı süslerini ve kimsenin görmek istemediği eşyaları koyduğumuz yere. “Gururun yatışınca çıkarsın,” dedim. Kapıyı kilitledim. Çığlık atmadı. Asıl bu beni korkutmalıydı. Sadece kapının öbür tarafından alçak, kırık bir sesle konuştuğunu duydum: “Andrew, beni buraya kilitleme… lütfen. Bugün yapma.” Ama annem arkamda sessizce ağlıyordu. Ve ben aptaldım. “Bırak onu,” dedi annem. “Çenesi düşük kadınlar böyle öğrenir.” Bu söz içimi rahatsız etti. Ama hiçbir şey yapmadım. Gidip uyudum. Gece yarısı bir gümleme duydum. Sonra bir tane daha. Ardından odanın içinde biri kutuları sürüklüyormuş gibi sesler geldi. Kalkmak istedim. Annem koridor kapısında elinde bir fincan çayla belirdi. “Gitme,” dedi. “Seni manipüle etmeye çalışıyor.” Çayı içtim. Işığı kapattığımı hatırlamıyorum. Ertesi sabah ağzım kupkuru, göğsüme saplanmış tuhaf bir korkuyla uyandım. Odaya koştum. Annem çoktan salondaydı. Giyinmişti, saçı yapılmıştı ve fazlasıyla sakindi. “Aç,” dedi. “Bakalım kibri kırılmış mı.” Anahtarı kilide soktum. Parmaklarım titriyordu. Kapıyı açtım. Sarah yoktu. Pencere kimsenin çıkamayacağı kadar küçüktü. Kapıda başka kilit yoktu. Kan yoktu. Çığlık yoktu. Sadece yerde duran yüzüğü vardı. Yanında pozitif bir hamilelik testi ve ortadan ikiye yırtılmış çocukluk fotoğrafım. Dünya ayaklarımın altında çöktü. “Nerede o?” diye sordum. Annem cevap vermedi. Odaya girdim, deli gibi kutuları yerinden oynatmaya başladım. Sonra eski bir dolabın arkasında, içeriden yeni çizilmiş gibi duran sahte bir duvar gördüm. İttim. Yerinden oynadı. Öbür tarafta, var olmadığına yemin edebileceğim dar bir geçit belirdi. Nem, sönmüş mum ve eski bir sır kokuyordu. Yerde bir bebek battaniyesi vardı. Yeni değildi. Üzerine benim adım işlenmişti. Andrew. Donup kaldım. Annem arkamda inledi. “Oraya girme.” Ama artık çok geçti. Çünkü koridorun sonunda, sarı bantla kapatılmış kutuların arasında Sarah’nın sesini duydum. Yardım istemiyordu. Biriyle konuşuyordu. Ve o biri, otuz yıldır ölü sandığım bir sesle ona cevap veriyordu…

: Kanım çekildi. O ses… İmkânsızdı. Koridorun sonundaki karanlığın içinden gelen erkek sesi, çocukluğum boyunca rüyalarımda duyduğum sesti. Babamın sesi. Ama babam ben sekiz yaşındayken ölmüştü. En azından bana söylenen buydu. El fenerimi kaldırıp dar geçitte ilerledim. Tahta duvarlar nemden şişmişti. Yerlerde yılların tozu vardı. Sarah’nın sesi tekrar duyuldu. “Ama ona gerçeği nasıl söyleyeceğim?” Ardından o ses cevap verdi. “Artık saklayamazsın.” Dizlerim titremeye başladı. Koridorun sonuna ulaştığımda eski bir depoya benzeyen gizli bir oda gördüm. Sarah oradaydı. Yere çökmüş haldeydi. Gözleri ağlamaktan kızarmıştı. Ama yalnız değildi. Karşısında oturan yaşlı adamı görünce dünyam durdu. Elindeki fener yere düştü. Adam yavaşça başını kaldırdı. Yüzü yaşlanmıştı. Saçları tamamen beyazlamıştı. Ama onu tanımamak mümkün değildi. Fotoğraflardan yüzlerce kez gördüğüm adamdı. Babam. “Andrew…” dedi kısık bir sesle. Geriye sendeledim. “N… nasıl?” Annemin çığlığı arkamdan yankılandı. “Hayır!” Bir anda her şey değişti. Yaşlı adam ayağa kalktı. Sarah bana baktı. Gözlerinde korkudan çok acı vardı. “Sana anlatmaya çalışmıştım,” dedi. “Neyi?” Babam derin bir nefes aldı. “Otuz yıl önce ölmedim.” Kalbim göğsümü parçalayacak gibiydi. “Yalan söylüyorsun.” “Keşke öyle olsaydı.” Annem geçidin girişinde durmuştu. Yüzü bembeyazdı. İlk kez hayatımda korktuğunu görüyordum. Babam gözlerini ondan ayırmadan konuştu. “Annen sana gerçeği hiç anlatmadı.” “Ne gerçeği?” Yaşlı adam cebinden eski bir dosya çıkardı. Dosyanın üzerinde benim doğum tarihim yazıyordu. Ve altında tek bir cümle vardı: EVLAT EDİNME KAYDI Nefesim kesildi. Dosyayı elimden düşürdüm. “Bu da ne demek?” Babamın gözleri doldu. “Çünkü Catherine senin annen değil, Andrew.” O an zaman durdu. Arkamda annemin boğuk hıçkırıkları yükseliyordu. Sarah ise karnını tutuyordu. Sanki ayakta durmakta zorlanıyordu. Ama asıl kabus henüz başlamamıştı. Çünkü babam dosyanın içinden ikinci bir belge çıkardı. Ve o belgeyi gördüğüm anda, Sarah’nın neden haftalardır korku içinde yaşadığını anladım. Belgenin üst kısmında büyük harflerle şu yazıyordu: DNA SONUÇLARI Altındaki satır ise hayatımı paramparça etti. “Andrew ve Sarah arasında biyolojik akrabalık tespit edilmiştir.” Odadaki herkes sessizliğe gömüldü. Ve ben ilk kez, annemin benden sakladığı sırrın düşündüğümden çok daha korkunç olduğunu fark ettim.

Haberin Devamı

Annem ağlayıp karımın kendisine saygısızlık ettiğini söylediği için karımı kiler odasına kilitledim

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Gece Saatlerinde Havalimanına İnerken Gerçekleşti