DOLAR
Alış: 50.34
Satış: 50.54
EURO
Alış: 55.31
Satış: 55.54
GBP
Alış: 66.10
Satış: 66.60
Kocam bir gece eve genç bir kadın getirdi, ona yatak odamızı verdi; beni misafir odasına yolladı ve sabah onun kahvaltısını hazırlamamı istedi. Bütün apartman ‘metres’ dedi.
Bölüm 2
Gri arabanın içindeki adam başını kaldırıp bizim pencereye baktığında Nesrin’in elimi daha sıkı tuttuğunu hissettim.
“Perdeyi kapat, yenge,” diye fısıldadı. “Ne olur, beni görmesin.”
Elimde hâlâ ona uzattığım mont vardı. Birkaç dakika önce bu kadını evimden kovmaya kararlıydım. Şimdi ise kapının önündeki çantaya, bileğindeki morluklara ve arka odadan gelen kayınpederimin sesine bakıyordum.
“Nesrin,” diye tekrarladı Hüsnü Bey. “Kızım… Gel…”
Nesrin’in gözlerinden yaşlar süzüldü. Elimi bıraktı, koridorun sonundaki odaya doğru yürüdü. Ben arkasından gittim.
Hüsnü Bey yatağında doğrulmaya çalışıyordu. İki yıldır sol tarafı tutmuyordu. Sağ eliyle çarşafı kavramış, gözlerini kapıdan ayırmadan bekliyordu.
Nesrin yatağın yanına diz çöktü.
“Baba,” dedi.
O tek kelimeyi duyunca içimde bir şey koptu.
Hüsnü Bey titreyen elini kızın yüzüne uzattı. Parmakları yanağına değdiğinde ağlamaya başladı. Onu felç geçirdiği gün bile böyle ağlarken görmemiştim.
“Ben… seni…” dedi, fakat gerisini getiremedi.
Nesrin onun elini iki avucunun arasına aldı.
“Biliyorum baba. Biliyorum. Geldim işte.”
Kapının eşiğinde öylece duruyordum.
Yirmi iki yıldır bu ailenin geliniydim. Kayınvalidem Münevver Hanım’ın son nefesinde başucundaydım. Hüsnü Bey’in felcinden sonra altını temizlemiş, ilaçlarını vermiş, geceleri nefesini kontrol etmek için uyanmıştım.
Ve bütün bu yıllar boyunca bana bu adamın bir kızı olduğunu kimse söylememişti.
“Sen kimsin?” diye sordum.
Nesrin başını çevirdi.
“Tahsin’in kız kardeşiyim.”
O anda apartmanın önündeki arabadan bir korna sesi yükseldi.
Nesrin irkildi.
“Erdal,” dedi. “Beni bulmuş.”
Perdeyi biraz aralayıp aşağı baktım. Gri arabanın kapısı açılmıştı. Kırklı yaşlarında, iri yapılı bir adam inmişti. Elinde telefon vardı. Binanın girişine bakıyor, birilerini arıyordu.
“Erdal kim?”
“Kocam.”
“Peki kocandan neden kaçıyorsun?”
Nesrin cevap vermedi. Sadece kolunu sıvadı.
Bileğinde gördüğüm morlukların devamı dirseğine kadar uzanıyordu. Kolunun iç tarafında sararmaya başlamış eski izler vardı. Sonra kazağının yakasını hafifçe aşağı çekti. Köprücük kemiğinin üzerinde de koyu bir leke duruyordu.
“Bunlar son haftadan,” dedi.
Mideme bir yumruk yemiş gibi oldum.
“Polise gittin mi?”
“Gittim.”
“Ne dediler?”
“Şikâyetimi aldılar. Hastaneye gittim, rapor verdiler. Ama Erdal eve döneceğimi söyledi. Dönmeyince de beni aramaya başladı.”
“Neden buraya geldin?”
Nesrin babasına baktı.
“Çünkü gidecek başka yerim kalmadı.”
Tam o sırada kapı zili çaldı.
Bir kez.
Sonra iki kez daha.
Nesrin’in yüzündeki bütün renk çekildi.
Ben koridora çıktım. Dürbünden baktım.
Kapıda apartman yöneticimizin karısı Saadet Hanım duruyordu. Yanında gri arabadaki adam vardı.
“Semra Hanım!” diye seslendi Saadet. “Kapıyı aç, misafir var!”
Bir an bütün vücudumun buz kestiğini hissettim.
Sonra çantayı kapının önünden aldım, misafir odasına bıraktım. Nesrin’e işaret ettim.
“Babanın yanında kal. Kapıyı da kapat.”
Kapıyı zinciri takılı halde araladım.
Saadet Hanım her zamanki gibi meraklı gözlerle içeri bakmaya çalıştı.
“Semra, bu bey bir hanım arıyormuş. Sizin eve geldiğini söylemişler.”
Adam gülümsedi.
“Nesrin benim eşim,” dedi. “Biraz rahatsız. İlaçlarını da almamış. Aile arasında küçük bir mesele yaşadık.”
Sesindeki sakinlik beni ürküttü.
“Burada öyle biri yok,” dedim.
Saadet Hanım hemen atıldı.
“Ay Semra, ne demek yok? Geçen gece kocanın getirdiği kadın değil mi? Hepimiz gördük.”
Adamın gülümsemesi büyüdü.
“Demek burada.”
Zincire baktı.
“Kapıyı açın hanımefendi. Eşimi alıp gideyim.”
“Gitmeyecek.”
İlk kez o anda ne söylediğimi tam olarak anladım.
Adamın yüzündeki gülümseme silindi.
“Siz kimsiniz?”
“Bu evin sahibiyim.”
“Elimde evlilik cüzdanım var.”
“Benim de telefonum var. Bir adım daha atarsanız polisi arayacağım.”
Saadet Hanım’ın ağzı açık kaldı.
Adam bir süre bana baktı. Sonra sesini alçalttı.
“Bakın, siz meseleyi bilmiyorsunuz. Bu kadın size de zarar verir. Aklı pek yerinde değil.”
“Öyleyse bununla polis ilgilenir.”
Telefonumu çıkardım.
Adam merdivenlere doğru bir adım geriledi.
“Pişman olursunuz,” dedi.
“Belki,” dedim. “Ama bugün kapıyı açmayacağım.”
Asansöre doğru yürüdü. Saadet Hanım arkasından şaşkın şaşkın baktı.
Kapıyı kapatınca dizlerimin titrediğini fark ettim.
Nesrin koridorda bekliyordu.
“Gitti mi?”
“Şimdilik.”
Ağlamaya başladı.
Ona sarılmak istedim ama yapamadım. Çünkü içimde merhamet kadar büyük bir öfke de vardı.
“Şimdi oturup bana her şeyi anlatacaksın,” dedim. “En başından.”
Mutfaktaki masaya oturduk. İki bardak çay koydum. Nesrin bardağa dokunmadı.
“Ben bu evde doğmadım,” diye başladı. “Ama çocukluğumun ilk beş yılı burada geçti. Sonra annem beni götürdü.”
“Hangi annen?”
“Münevver annem.”
Kayınvalidemin adını duyunca başımı kaldırdım.
Nesrin gözlerini masadan ayırmadı.
“Ben Tahsin’in öz kardeşiyim, yenge. Ama babam aynı değil.”
Bir süre konuşamadım.
“Münevver Hanım’ın başka bir evliliği mi vardı?”
“Evlilik değil. Tahsin doğmadan önce bir adamla nişanlanmış. Adam askere gitmiş. Döndüğünde annemi hamile bulmuş ama çocuk kendisinden değilmiş. Annem de kimseye söylememiş.”
Anlatırken sesi iyice kısıldı.
“Annemin anlattığına göre benim gerçek babam, evleneceğine söz veren ama sonra ortadan kaybolan bir adammış. Dedem bunu öğrenince annemi evden kovmuş. Hüsnü Baba onunla o zaman evlenmiş.”
“Peki Tahsin?”
“Hüsnü Baba’nın oğlu. Benden dört yaş küçük.”
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
“Yani Hüsnü Bey seni kendi kızı gibi büyüttü?”
Nesrin başını salladı.
“Benim için babam oydu. Hâlâ da o.”
Birden kayınvalidemin yıllar önce söylediği bir söz aklıma geldi.
Benim bir kızım olsaydı, saçını her sabah kendim tarardım.
O zaman bunu duyunca içim burkulmuştu. Çünkü onun hiç kızı olmadığını sanıyordum.
“Peki sana ne oldu?”
Nesrin uzun süre sustu.
“Ben beş yaşındayken, babamın ailesi evliliği öğrendi. Annemin geçmişini mesele ettiler. Büyük kavga çıktı. Hüsnü Baba beni bırakmak istemedi. Ama annem korktu. Bir gece beni alıp Uşak’taki teyzesinin yanına götürdü.”
“Sonra?”
“Annem iki ay sonra eve döndü. Beni götürmedi.”
“Neden?”
“Çünkü Hüsnü Baba’nın ailesi beni kabul etmemiş. Annem de evliliğini kurtarmak için beni orada bırakmış.”
Bu cümleyi söylerken ağlamadı.
Sanki o acıyı öyle çok yaşamıştı ki artık gözyaşı kalmamıştı.
“Annem beni görmeye gelirdi,” diye devam etti. “Önce her ay. Sonra yılda birkaç kez. Tahsin büyüyünce öğrendi. Ama annem herkese benim uzak bir akrabanın kızı olduğumu söylemiş.”
“Tahsin seni biliyordu yani.”
“Evet.”
“Benimle evlendiğinde de biliyordu.”
Nesrin başını eğdi.
“Evet.”
İçimdeki öfke yeniden kabardı.
“Peki neden bana söylemedi?”
“Bunu ona sorman gerek.”
O akşam Tahsin eve geldiğinde kendimi tutmadım.
Kapıyı açtığı anda karşısına dikildim.
“Yirmi iki yıldır bana yalan söyledin.”
Tahsin elindeki anahtarı konsola bıraktı.
Nesrin mutfakta oturuyordu. Kardeşini görünce ayağa kalktı.
Tahsin bana baktı.
“Öğrendin demek.”
“Öğrendim. Ama senden değil.”
Başını öne eğdi.
“Nesrin anlattı mı?”
“Hepsini. Annenin kızını, babanın onu nasıl büyüttüğünü, sonra nasıl uzaklaştırıldığını… Hepsini.”
Tahsin derin bir nefes aldı.
“Semra, ben sana söylemek istedim.”
“Ne zaman? Elli yıl sonra mı?”
“Annem istemedi.”
“Annen beş yıl önce öldü, Tahsin!”
Sesim koridorda yankılandı.
“Beş yıldır kim engelledi sana?”
Cevap vermedi.
“Beni aptal yerine koydun. Eve bir kadın getirdin, yatak odamı verdin, kahvaltısını hazırlamamı söyledin. Bir tek açıklama bile yapmadın. Apartmanda herkes beni konuşuyor. Kızımız bile yüzüne bakmıyor!”
Tahsin oturdu.
“Seni korumaya çalıştım.”
O cümleyi duyunca acı acı güldüm.
“Beni neden koruyorsun? Gerçekten mi, yoksa kendi korkaklığından mı?”
Tahsin başını kaldırdı.
Gözleri dolmuştu.
“Erdal tehlikeli biri, Semra.”
“Biliyorum.”
“Sen bilmiyorsun. Ben de birkaç gün öncesine kadar ne kadar tehlikeli olduğunu bilmiyordum.”
Nesrin ağabeyine döndü.
“Tahsin, artık saklama.”
Tahsin ceketinin iç cebinden katlanmış bir zarf çıkardı.
Masaya koydu.
“Bunu görmen gerekiyor,” dedi.
Zarfın içinde fotokopi edilmiş belgeler vardı. Bir tapu kaydı, birkaç banka dekontu ve bir de imza sirküleri.
Hiçbir şey anlamadım.
“Bunlar ne?”
Tahsin belgeyi önüme çevirdi.
“Babamın Denizli’deki eski arsası.”
“Hangi arsa?”
“Çamlık tarafındaki. Annem ölmeden önce Nesrin’in hakkı olduğunu söylemişti.”
“Nesrin’in mi?”
Tahsin başını salladı.
“Babam o arsayı yıllar önce Nesrin’e bırakmaya karar vermiş. Ama resmî işlemleri tamamlayamadan felç geçirdi.”
Nesrin araya girdi.
“Erdal bunu öğrendiğinde her şey değişti.”
“Nasıl yani?”
“Önce arsayı satmamı istedi. Satamayacağımı söyledim, çünkü tapu benim üzerime değildi. Sonra babama vekâlet çıkartmam gerektiğini söyledi. Ben kabul etmedim.”
Tahsin belgelerin arasından başka bir kâğıt çıkardı.
“Geçen ay babamın adına düzenlenmiş bir vekâletname ortaya çıktı.”
Kâğıdın altındaki imzaya baktım.
Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.
Diğer Galeriler
-
İsrail sorusuna Erdoğan’dan olay yanıt! Bakın neler söyledi
-
Babaannem ağlıyordu, elleriyle yüzünü kapatmaya çalışıyordu. Selin bir adım daha yaklaştı, elini havaya kaldırdı.
-
Beni istemeye gelen ailenin önünde ağabeyim kahvesini bırakıp ‘Kardeşim sara hastası, sonra duymadık demeyin’ dedi
-
Kilitli Kilerdeki Sessizlik Neydi
-
Kırk Yıllık Çeyiz Sandığının Sırrı
-
Çeyiz Sandığındaki Üç Burma Bilezik: On Beş Yıllık Suskunluğun Ardındaki Gerçek
