“Kocam bana evi onun üzerine yapmamı ‘aşk için’ istedi…

DOLAR

Alış: 48.39

Satış: 48.59

EURO

Alış: 56.13

Satış: 56.36

GBP

Alış: 65.27

Satış: 65.76

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 27.05.2026

“Kocam bana evi onun üzerine yapmamı ‘aşk için’ istedi…

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Kocam bana evi onun üzerine yapmamı ‘aşk için’ istedi… ama gizlice duyduğum bir telefon konuşması, on bir yıllık evliliğin ardındaki en acımasız planı ortaya çıkardı.” BÖLÜM 1 “Şu saf şişmandan midem bulanıyor… ama evi, bütün evliliğimden daha değerli.” Koridordan o cümleyi duyduğum anda, kendi evimin zemini ayaklarımın altından çekilmiş gibi hissettim. Benim adım Lucia değil artık… Türkiye’de bana herkes Leyla Yılmaz derdi. Otuz altı yaşındaydım ve neredeyse on bir yıl boyunca kocam Emre’nin, birlikte yaşlanacağım adam olduğuna inanmıştım. Kadıköy’de eski bir köşkte yaşıyorduk. Yüksek tavanlı, ahşap merdivenli, avlusunda yasemin kokusu dolaşan eski İstanbul evlerinden biri… Sabahları mutfaktan yükselen taze çay kokusu bütün evi sarardı. O ev sadece bir mülk değildi. Anne ve babamdan bana kalan son şeydi. Babam yıllarca Kapalıçarşı’da kuyumculuk yaptı. Annem ise evin her köşesine sevgisini işledi. Annem hep şöyle derdi: “Bir evin değeri duvarlarında değil, içinde sakladığı anılardadır.” Babam ise daha sert konuşurdu: “Leyla, bu ev senin güvencen. Kimsenin seni suçlu hissettirip elinden almasına izin verme.” O zamanlar neden böyle söylediğini anlamazdım. Ta ki o güne kadar. Emre bu evi çok sevdiğini söylerdi. Sürekli tadilattan bahsederdi. Mutfağı büyütmekten… Alt kattaki boş odayı ofise çevirmekten… “Bizim geleceğimiz” için plan yaptığını anlatırdı. Ben her seferinde heyecanlanırdım. Meğer benimle hayal kurmuyor… bana karşı plan yapıyormuş. Kayınvalidem Neriman Hanım hiçbir zaman beni gerçekten sevmedi. Emre’nin yanında bana “kızım” der, hafta sonları poğaça getirir, sağlığımla ilgileniyormuş gibi davranırdı. Ama oğlunun olmadığı anlarda sesi değişirdi. “Bir kadın kendine biraz bakmalı.” “Erkekler durup dururken başka kadınlara gitmez.” “Emre aslında çok daha iyisini hak ediyordu.” Ben hep sustum. Aşk için. Sorun çıkmasın diye. Kocamı annesiyle arada bırakmamak için. Ne kadar aptalmışım. O öğleden sonra işten erken dönmüştüm. Başım çok ağrıyordu. Sessizce içeri girdim. Çantamı salondaki koltuğa bıraktım ve mutfağa su almaya giderken Emre’nin sesini duydum. Benimle konuştuğu gibi konuşmuyordu. Sertti. Sabırsızdı. Neredeyse nefret doluydu. Duvarın arkasında durdum. — Hayır anne, hâlâ hiçbir şeyi imzalamadı, dedi Emre. — Ortak tapu meselesinin güvence için olduğuna inanıyor. Boğazım kurudu. Telefon hoparlördeydi. Neriman Hanım’ın sesi net şekilde duyuluyordu. — Çabuk ol Emre. O ev yalnız bir kadın için fazla değerli. Aşk masalı anlat, kandır onu. Sonra da nasıl olsa başından atarsın. Kapının kenarına tutundum. İçeri girip bağırmak istedim. Ama sonra Emre o cümleyi söyledi. Hayatımı ikiye bölen o cümleyi. — Şu saf şişmandan midem bulanıyor… ama evi bütün evliliğimden daha değerli. Ağlamadım. Ağlayamadım. Olduğum yerde donup kaldım. Sanki bedenim hissetmeyi bırakıp sadece hayatta kalmaya karar vermişti. Emre güldü. Benim Emre’m. Her gece alnımdan öpen adam. Bir şey istediğinde bana “hayatım” diyen adam. Her evlilik yıldönümümüzde bensiz yaşayamayacağını söyleyen adam. — Bırak biraz daha uğraşayım, dedi. — Leyla hâlâ beni mükemmel koca sanıyor. İki romantik akşam yemeği, biraz güzel söz… imzayı attırırım. Neriman Hanım’ın sesi zehir gibi sakindi. — Umarım. O kadın için zaten fazla zaman harcadın. İşte o an bunun sıradan bir evlilik krizi olmadığını anladım. Bu planlı bir ihanetti. Kocam ve annesi, ailemden kalan evi, paramı, geçmişimi elimden almak istiyorlardı. Sonra da beni hiçbir değerim yokmuş gibi hayatlarından atacaklardı. Sessizce yatak odasına çıktım. Kapıyı yavaşça kapattım. Yatağın kenarına oturup titreyen ellerime baktım. Aşağıda Emre hâlâ benim hakkımda konuşuyordu. Sanki ben bir insan değil… çözülmesi gereken bir meseleydim. O gece yatağa geldiğinde hiçbir şey olmamış gibi davrandı.

: Arkamdan sarıldı. Boynuma dudaklarını değdirip fısıldadı: — Sen başıma gelen en güzel şeysin. İlk kez o sözler kalbimi kırmadı. Midemi bulandırdı. Kıpırdamadan yattım. Uyuyormuş gibi yaptım. Ama içimde bir şey sonsuza kadar öldü. Ve onun yerinde başka bir şey doğdu. Soğuk. Sessiz. Kararlı. Ertesi sabah Emre duşa girdiğinde çalışma odasındaki kasayı açtım. Tapular… Banka belgeleri… Miras evrakları… Her şey yalnızca benim adıma kayıtlıydı. Babam beni, bir gün buna ihtiyaç duyacağımı bilmeden korumuştu. Belgeleri çantama koydum ve derin bir nefes aldım. Bu savaşı gözyaşıyla vermeyecektim. Aklımla verecektim. Banyodan gelen su sesi evde yankılanırken şunu fark ettim: Emre, “saf” dediği kadının artık uyandığından habersizdi. Ve başına gelecekleri asla tahmin edemezdi… BÖLÜM 2 O günden sonra Emre’ye tek bir şey bile belli etmedim. Sabah kahvaltısını hazırladım. Çayını her zamanki gibi ince belli bardakta verdim. Hatta işe giderken kravatını düzeltip yanağına küçük bir öpücük bile kondurdum. O ise kendinden emindi. Beni kandırdığına… Hâlâ onu deliler gibi sevdiğime… Ve yakında babamın evinin yarısının onun olacağına inanıyordu. Ama artık ben de başka birine dönüşüyordum. İlk iş olarak aile avukatımız Murat Bey’i aradım. Babam öldüğünde bütün hukuki işlemleri o yürütmüştü. Telefonda sesimi duyunca hemen anladı bir şeylerin ters gittiğini. O akşam Nişantaşı’ndaki ofisinde buluştuk. Her şeyi anlattım. Duyduğum konuşmayı… Tapu planını… Hakaretleri… Murat Bey uzun süre sessiz kaldı. Sonra dosyaları inceledi ve gözlüğünü çıkarıp bana baktı. — Leyla Hanım… iyi haber şu ki ev tamamen sizin kişisel mirasınız. Emre’nin üzerinde hiçbir hakkı yok. İlk kez derin nefes alabildim. Ama Murat Bey devam etti: — Kötü haber ise… eşiniz belli ki uzun zamandır plan yapıyor. Eğer onu küçümserseniz, daha tehlikeli hamleler yapabilir. Ben çoktan karar vermiştim. Artık korkmayacaktım. Sadece bekleyecektim. Ve hata yapmasını izleyecektim. Sonraki haftalarda Emre’nin gerçek yüzünü daha net görmeye başladım. Eskiden fark etmediğim şeyler artık gözüme batıyordu. Telefonunu benden kaçırıyordu. Geceleri balkonda gizli konuşmalar yapıyordu. Bazen annesiyle fısıldaşırken benim adımı duyuyordum. Bir gece mutfağa su almaya indiğimde Neriman Hanım’ın mesajını gördüm. Telefon ekranı açıktı. “Bu ay içinde hallet. Sonra o kadından çocuk diye de kurtulamazsın.” Kalbim sıkıştı. Çocuk… Demek mesele sadece ev değildi. Benden tamamen kurtulmak istiyorlardı. O gece ilk kez Emre’nin telefonunu inceledim. Ve hayatımı mahveden ikinci gerçeği öğrendim. Bir sevgilisi vardı. Adı Ece’ydi. Yirmi altı yaşında bir emlak danışmanı. Mesajları okurken ellerim titredi. “Boşanınca Bodrum’a taşınırız aşkım.” “O kadın sana yük olmuş.” “Evi alınca her şey bitecek.” Bir fotoğraf gördüm sonra. Emre, benim ona doğum gününde aldığım saatle başka bir kadına sarılıyordu. O an ağlamadım. İçimdeki acı artık buz gibiydi. Telefonun ekranını kapattım. Ve ilk kez gülümsedim. Çünkü artık sadece sezgilerim değil, kanıtlarım vardı. İki hafta sonra Emre büyük hamlesini yaptı. Akşam eve elinde çiçeklerle geldi. En sevdiğim restorandan yemekler almıştı. Mumlar yaktı. Romantik müzik açtı. On bir yıllık evliliğimiz boyunca ilk kez bu kadar “mükemmel” davranıyordu. Nedenini biliyordum. İmzaya yaklaşmıştı. Yemekten sonra cebinden bir dosya çıkardı. — Leyla… artık gerçekten bir aile olduğumuzu resmileştirelim istiyorum. Dosyayı önüme koydu. Tapu devri belgeleri. Sesi yumuşaktı. — Sana bir şey olursa ben ortada kalırım diye korkuyorum. Biz karı kocayız… birbirimize güvenmeyeceksek kime güveneceğiz? Eskiden olsa ağlayarak ona sarılırdım. Ama bu kez sadece gözlerinin içine baktım. Ve ilk kez o adamı gerçekten gördüm. Sevdiğim adamı değil. Açgözlü, korkak bir yabancıyı. Dosyayı elime aldım. Sayfaları çevirdim. Sonra sakin bir sesle dedim ki: — Haklısın Emre. Yarın notere gidelim. Yüzündeki zafer ifadesini hâlâ unutamıyorum. Kazanmış sanıyordu. Oysa uçuruma yürüdüğünü bilmiyordu. Ertesi gün notere gitmeden önce küçük bir sürpriz hazırladım. Murat Bey çoktan gerekli işlemleri yapmıştı. Babamın evini, yasal olarak kurduğum aile vakfına devretmiştim. Artık ev benim kişisel kullanımımdaydı ama satılamaz, devredilemezdi. Kimseye. Asla. Noterde Emre kendinden emin şekilde belgeleri uzattı. Görevli kadın birkaç dakika bilgisayara baktı. Sonra kaşlarını çattı. — Beyefendi… bu taşınmaz devredilemez görünüyor. Emre’nin yüzü dondu. — Nasıl yani? Kadın tekrar ekrana baktı. — Mülk geçen hafta aile koruma vakfına aktarılmış. Emre bana döndü. İlk kez gözlerinde korku gördüm. — Leyla… bu da ne demek oluyor? Sakinçe çantamdan başka bir dosya çıkardım. Boşanma dilekçesi. Ve onun sevgilisiyle mesajlarının çıktıları. Masaya bıraktım. — Bu demek oluyor ki artık hiçbir şey alamayacaksın Emre. Yüzü bembeyaz oldu. — Sen… telefonumu mu karıştırdın? Gülümsedim. — Sen benim hayatımı karıştırdın. O anda bağırmaya başladı. Bana deli dedi. Nankör dedi. Hatta bir an kolumu sertçe tuttu. Ama Murat Bey hemen araya girdi. Ve noterdeki güvenlik görevlileri Emre’yi dışarı çıkardı. Koridorda hâlâ bağırıyordu: — Ben sensiz bittim Leyla! İşte o anda yıllardır ilk kez gerçekten özgür hissettim. Çünkü sonunda gerçeği anlamıştım: O adam bensiz bitmezdi. Benim param olmadan biterdi. Boşanma aylar sürdü. Ama Emre hiçbir şey alamadı. Mahkemede sevgilisi ortaya çıktı. Borçları ortaya çıktı. Hatta kayınvalidemin başka insanları da benzer şekilde dolandırmaya çalıştığı öğrenildi. Bir sabah gazetede küçük bir haber gördüm: “Emlak dolandırıcılığı soruşturmasında anne-oğul gözaltında.” Kahvemi yudumlarken habere uzun uzun bakmadım bile. Çünkü artık onların karanlığıyla işim kalmamıştı. Aylar sonra evimin avlusunda otururken yasemin kokusunu içime çektim. Rüzgâr hafifçe perdeyi sallıyordu. Babamın eski radyosu içeride çalıyordu. Ve ilk kez o ev gerçekten bana aitmiş gibi hissettim. Sadece tapuda değil. Ruhumda da. O sırada telefonum çaldı. Numarayı görünce kısa bir an durdum. Emre. Açmadım. Bir mesaj bıraktı: “Her şeyi mahvettim. Ne olur konuş benimle.” Telefonu sessize aldım. Sonra ayağa kalkıp avludaki ışıkları yaktım. Çünkü bazı insanlar sevgiyi hak etmez. Ve bazı kadınlar, kırıldıktan sonra artık eskisi gibi ağlamaz. Ayağa kalkar. Ve kendilerini kurtarırlar.

Haberin Devamı

“Kocam bana evi onun üzerine yapmamı ‘aşk için’ istedi…

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

emeklilik kartı