Kocam, ailesinden 18 kişinin gözleri önünde bana tokat attı ve bağırdı: “Defol bu evden!” Kayınvalidem gülümseyerek mücevherlerimi, banka kartlarımı ve evin anahtarlarını bırakmamı istedi.
- Saat 21.17’de telefonum çaldı. Arayan Murat’tı. Açmadım. İki dakika sonra Aysel aradı. Ardından Murat’ın kız kardeşi, sonra amcası… Telefonum susmuyordu. Ben ise Etiler’deki konağın birkaç kilometre uzağında, arabamın arka koltuğunda oturmuş, avukatım Selim Bey’in ofisine doğru ilerliyordum. Yanağım hâlâ yanıyordu. Ama artık canımı acıtan tokat değildi. Sekiz ay önce kaybettiğimiz bebeğimizin hatırasını annesinin önünde çiğneyen adamın, yıllarca sevdiğim adam olduğunu kabullenmekti. Selim Bey beni kapıda karşıladı. Yanağımdaki kızarıklığı görünce yüzü değişti. — Yine mi bir şey yaptı? Başımı salladım. — Bu kez herkesin önünde yaptı. On sekiz kişi gördü. Selim Bey derin bir nefes aldı. — O zaman artık hiçbir şeyi ertelemiyoruz. Çantasından dosyaları çıkardı. Ben de telefonumu masaya bıraktım. — Önce ek kartları kapatın. Aysel’in kullandığı kart dahil. Sonra Murat’ın şirketine verdiğimiz kredilerin sözleşmelerini inceleyin. Konağın mülkiyet belgelerini de hazırlayın. Selim Bey gözlüğünü düzeltti. — Emin misiniz? Bu iş Sanders ailesinin bütün mali düzenini değiştirecek. Gözlerinin içine baktım. — Ben onların mali düzeni değilim, Selim Bey. Ben onların yıllardır sömürdüğü insanım. O sırada telefonuma yeni bir mesaj geldi. Aysel’den. “Yarın sabah eve gel. Takılarını ve kartlarını bırakmadan bu aileden ayrılmana izin vermem. Murat’ın gururunu kırdın. Bir kadının kocasına karşı böyle davranması günahtır.” Mesajı Selim Bey’e gösterdim. Gülümsedi. — Bu mesajı silmeyin. — Silmeyeceğim. Ardından başka bir dosyayı açtım. Murat’ın şirketinin banka hesapları. İki yıl önce şirketi iflasın eşiğine geldiğinde ona yardım etmiştim. Maaşların ödenmesi, tedarikçilerin borçları ve kaybedilmek üzere olan projeler… Hepsini karşılamıştım. Ama bunu kendi hesabımdan yapmamıştım. Kendi şirketim üzerinden, sözleşmeli borç olarak aktarmıştım. Murat, o şirketin arkasında benim olduğumu bilmiyordu. Bana her ay işlerinin ne kadar iyi gittiğini anlatırken, aslında kendi kurtuluşunun benim imzamla mümkün olduğunu unutmuştu. Selim Bey belgeleri inceledi. — Burada ciddi miktarda alacak var. Sözleşmeler geçerli. Ödeme yükümlülükleri açık. — İşlemleri başlatın. — Murat bunu öğrenince çok öfkelenecek. Pencereden dışarı baktım. — Bugün yüzüme tokat attığında da öfkeliydi. Artık onun öfkesinden korkmuyorum. Saat 23.40’ta konağın güvenlik görevlisi beni aradı. — Hanımefendi, kusura bakmayın. Murat Bey girişte bekliyor. Sizinle görüşmek istiyor. — Neden? — Annesinin kartının çalışmadığını söylüyor. Ayrıca özel şoförün hesabına ödeme yapılmamış. Gözlerimi kapattım. İlk domino taşı devrilmişti. — Kendisine avukatımla iletişime geçmesini söyleyin. Telefonu kapattım. Beş dakika sonra Murat görüntülü arama yaptı. Bu kez açtım. Karşıma darmadağınık saçları, kızarmış gözleri ve öfkeden kasılmış çenesiyle çıktı. — Sen ne yaptığını sanıyorsun? — İyi akşamlar Murat. — Annemin kartı çalışmıyor! Kuyumcuda rezil oldu! Kasadaki insanlar herkesin içinde onu bekletti! — Gerçekten mi? Ne kadar üzücü. — Sen kimsin de benim ailemin kartlarını kapatıyorsun? Bir an sessiz kaldım. Sonra yavaşça cevap verdim. — Senin ailenin kartlarını değil, kendi kartlarımı kapattım. Murat kahkaha attı. Ama bu gülüşte küçümsemeden çok korku vardı. — Ne demek kendi kartların? O kartları ben verdim anneme! — Hayır. Ben verdim. Ek kart sahibinin kim olduğunu da biliyorsun. — Bu ev benim ailemin evi! İşte beklediğim cümle buydu. Telefonun kamerasına biraz yaklaştım. — Murat, yarın sabah tapu kayıtlarına bakmanı öneririm. Yüzündeki ifade değişti. — Ne tapusu? — Etiler’deki konağın. — Saçmalama. O ev Sanders ailesinin. — Peki. Öyle olduğunu düşünmeye devam et. Tam telefonu kapatacakken arkamdan Selim Bey’in sesi geldi. — Hanımefendi, belgeler hazır. Murat bunu duydu. — Yanında kim var senin? — Avukatım. — Bana oyun oynama! — Ben oyun oynamıyorum Murat. Sen yıllardır gerçekleri bilmeden yaşıyorsun. Ekrandaki yüzü bembeyaz oldu. Ertesi sabah saat 08.30’da konağın kapısına geldim. Yanımda Selim Bey ve iki görevli vardı. Arabadan indiğimde bahçede Aysel’i gördüm. Üzerinde pahalı sabahlığı, boynunda benim hediye ettiğim inci kolyesi vardı. Bizi görünce hemen ayağa kalktı. — Sonunda aklın başına geldi! Takılarını bırakıp özür dilemeye mi geldin? Cevap vermedim. Selim Bey çantasından belgeleri çıkardı. Murat merdivenlerden indi. Beni görünce kaşlarını çattı. — Burada ne işin var? Selim Bey araya girdi. — Öncelikle, müvekkilimin mülkiyetindeki taşınmazla ilgili gerekli hukuki bildirimleri yapacağız. Aysel kahkaha attı. — Müvekkiliniz mi? Bu kadın mı? Siz kiminle konuştuğunuzu biliyor musunuz? Ben bu evin hanımıyım! Selim Bey dosyayı açtı. — Tapu kaydında bu taşınmazın sahibi müvekkilimdir. Satın alma tarihi evliliklerinden altı ay öncedir. Kayıtlı malik şirketin tek yetkilisi de kendisidir. Bahçede bir sessizlik oldu. Murat kâğıtları elinden aldı. İlk sayfaya baktı. Sonra ikinciye. Sonra tekrar ilk sayfaya… — Bu… Bu mümkün değil. — Mümkün, dedim. Çünkü evi ben satın aldım. Aysel’in yüzündeki gülümseme kayboldu. — Murat, bir şey söyle! Murat bana döndü. — Neden bunu benden sakladın? İçimden acı bir kahkaha yükseldi. — Sen neden bana bu evde misafir gibi davrandın? — Ben senin kocanım! — Dün beni on sekiz kişinin önünde evimden kovdun. Şimdi mi kocam olduğunu hatırladın? Aysel araya girdi. — Bu kadın ailemizi parçalamaya çalışıyor! Murat, sakın buna inanma. Senin de bu evde hakkın var! Selim Bey başka bir belge çıkardı. — Ayrıca müvekkilimin şirketinden Murat Bey’in şirketine aktarılan kredilerle ilgili ödeme bildirimi de hazırlandı. Sözleşmelerin tamamı dosyada. Murat’ın parmakları titremeye başladı. — Hangi krediler? — Şirketinizi iflastan kurtarmak için kullandırılan krediler. — O parayı babamın vakfından aldığımızı sanıyordum… İşte o anda Aysel’in gözleri büyüdü. Yıllardır sürdürdükleri yalanın üzerindeki perde kalkmıştı. — Murat, sus! dedi. Ama artık çok geçti. Ona döndüm. — Babanın vakfındaki para yıllar önce tükenmişti. Annenin her ay aldığı 9.000 dolar da benim hesabımdan geliyordu. Şoförünün, tatillerinin, kulüp üyeliğinin, ilaçlarının… Aysel bir adım geriledi. — Yalan söylüyor! Telefonumu çıkardım. Banka transferlerini gösterdim. Her ayın aynı günü. Aynı hesap. Aynı açıklama. Aysel’in adı. Murat ekrana baktı. — Annem… Senin paranı mı harcıyordu? — Sadece annene değil, sana da para verdim. Şirketinin borçlarını ödedim. Çalışanlarının maaşlarını kurtardım. Sen de her seferinde bunu kendi başarın sandın. Murat başını iki elinin arasına aldı. — Neden? Bu kez sesimi yükseltmedim. — Çünkü seni seviyordum. Aysel aniden bağırdı. — Bir erkek karısının parasına muhtaç kalmaz! Sen bizi küçük düşürüyorsun! Ona baktım. — Bir kadının parasını harcarken gururunuz yoktu da, gerçek ortaya çıkınca mı gururunuz hatırınıza geldi? Arka taraftaki kapı açıldı. Dün doğum günü kutlamasında bulunan amcalardan biri içeri girdi. Bizi görünce durdu. — Murat, bunlar doğru mu? Murat cevap veremedi. Amcası belgeleri eline aldı. Birkaç satır okudu. Sonra Aysel’e döndü. — Sen yıllardır bu kadının parasını harcarken ona nankör diyordun, öyle mi? Aysel’in gözleri doldu. — Ben sadece oğlumun iyiliğini istedim. — Oğlunun iyiliği için gelinini aşağılamak mı gerekiyor? İlk kez biri benim yerime konuşuyordu. Ama artık kimsenin beni savunmasına ihtiyacım yoktu. Selim Bey son dosyayı çıkardı. — Müvekkilimin mülkiyet hakları doğrultusunda taşınmazın boşaltılması için hukuki süreç başlatılmıştır. Ayrıca dün yaşanan fiziksel saldırıyla ilgili deliller muhafaza altına alınmıştır. Güvenlik kamerası kayıtları ve tanık ifadeleri de talep edilecektir. Murat bana doğru yürüdü. — Bunu yapamazsın. Ben senin kocanım. Gözlerinin içine baktım. — Dün beni tokatlarken kocandım. Bugün evin sahibi olduğumu öğrenince mi karın oldum? Hiçbir şey söyleyemedi. Aysel inci kolyesine dokundu. — Bu kolye benim! — Hayır Aysel Hanım. O kolye benim paramla alınmış bir hediyeydi. İsterseniz iade edebilirsiniz. İstemezseniz de bunu avukatım değerlendirir. Murat birden bağırdı. — Sen bizi sokağa mı atacaksın? — Hayır. Sizi artık kendi hayatımın dışında bırakıyorum. O sırada Selim Bey’in telefonu çaldı. Arayan bankaydı. Kısa bir görüşmeden sonra telefonu kapattı ve bana döndü. — Bir gelişme daha var. Murat Bey’in şirketinin kredi teminatlarıyla ilgili banka ek belge istiyor. Kişisel kefalet ve ödeme yükümlülükleri de yeniden incelenecek. Murat’ın yüzü tamamen soldu. — Ne demek bu? Selim Bey sakin bir sesle cevap verdi. — Şirketinizin mali durumunu artık saklayamayacaksınız. Murat bana baktı. Bu kez gözlerinde öfke yoktu. Korku vardı. — Beni mahvedeceksin… Başımı iki yana salladım.
- — Hayır Murat. Ben sadece seni kurtarmayı bıraktım. Kapıya doğru yürüdüm. Arkamdan Aysel’in ağladığını duydum. Murat ise hâlâ elindeki tapu fotokopisine bakıyordu. Dün beni o evden kovarken kendisini evin sahibi sanıyordu. Bugün ise bir yabancı gibi kapının önünde duruyordu. Arabaya binmeden önce son kez konağa baktım. Sonra telefonuma bir bildirim geldi. Selim Bey’den tek bir mesaj: “Bir şey daha öğrendik. Murat Bey’in şirketinde sizin imzanız taklit edilerek hazırlanmış bir belge bulundu.” Mesajı ikinci kez okudum. Demek ki mesele yalnızca paramı almak değildi. Benden sakladıkları başka bir şey daha vardı… Ve bu kez, gerçekleri öğrenmek için hiçbir şeyi affetmeyecektim. Selim Bey’in mesajını okuduktan sonra birkaç saniye hareket edemedim. “Murat Bey’in şirketinde sizin imzanız taklit edilerek hazırlanmış bir belge bulundu.” Telefonu sıkıca tuttum. Yıllarca eşimden hiçbir şey saklamamıştım. Ona güvendim. Şirketini kurtardım. Annesinin ihtiyaçlarını karşıladım. Kendi acılarımı bile onun ailesi üzülmesin diye içime attım. Ama o, benim imzamı bile çalmıştı. Hemen Selim Bey’i aradım. — Hangi belge? — Şirketinizden alınmış bir krediye ilişkin kefalet belgesi. Sizin imzanız var ama ilk incelememizde imzanın size ait olmadığı yönünde ciddi şüphe oluştu. — Ben hiçbir şeye imza atmadım. — Biliyorum. Belgeyi muhafaza altına aldık. Gerekli uzman incelemesini ve hukuki başvuruları yapacağız. Gözlerimi kapattım. — Murat bunu neden yaptı? Selim Bey bir süre sustu. — Bunu henüz bilmiyoruz. Ama banka kayıtlarında başka tutarsızlıklar da var. O gün ilk kez gerçekten korktum. Paramı kaybetmekten değil. Sekiz yıl boyunca aynı yastığa başımı koyduğum adamın kim olduğunu hiç tanımamış olmaktan korktum. Üç gün sonra bütün gerçekler ortaya çıkmaya başladı. Murat’ın şirketi, benim sağladığım krediler sayesinde ayakta kalmıştı. Fakat son iki yılda şirket hesaplarından açıklaması belirsiz ödemeler yapılmıştı. Bazı paralar lüks restoranlara gitmişti. Bazıları pahalı otel rezervasyonlarına… Bazıları da Aysel’in kişisel harcamalarına. En acı olanı ise başka bir kadına yapılan düzenli transferlerdi. Selim Bey belgeleri önüme koydu. — Bu ödemelerle ilgili açıklama isteyeceğiz. Şimdilik kesin bir sonuca varamayız. Fakat tarihleri dikkat çekici. Kadının adı Derya’ydı. Murat’ın şirketinde danışman olarak çalıştığı görünüyordu. Ama banka hareketleri başka bir şey söylüyordu. Murat’ın benim bebeğimizi kaybettiğimiz haftada Derya’ya pahalı bir mücevher aldığı ortaya çıktı. O sırada ben hastane odasında, kucağımda boş kalan battaniyeye bakarak ağlıyordum. Murat ise bana toplantıda olduğunu söylemişti. Telefonumu masaya bıraktım. Ağlamadım. İnsan bazen o kadar büyük bir hayal kırıklığı yaşar ki gözyaşları bile yolunu bulamaz. — Selim Bey, dedim. Bundan sonra hiçbir şeyi benden saklamayın. — Merak etmeyin. — Ben artık gerçeği duymaya hazırım. Bir hafta sonra Murat beni aradı. Bu kez sesi öfkeli değildi. Kırılmış, yorgun ve çaresizdi. — Konuşmamız gerekiyor. — Avukatımla konuşabilirsin. — Lütfen. Beş dakika. Sessiz kaldım. — Annem çok kötü durumda. Şirketin de işleri karıştı. Ailemiz dağılıyor. İçimden acı bir gülümseme geçti. — Aileniz benim yanağıma tokat attığında dağılmamıştı. Ben evden kovulurken de dağılmamıştı. — Annem hata yaptı. — Sen de yaptın Murat. — Ben o gün sinirliydim. — Sekiz ay önce bebeğimizi kaybettiğimizde de sinirli miydin? Annen benim acımla dalga geçerken neden sustun? Cevap vermedi. — Benim paramı harcarken neden sinirlenmedin? — Seni seviyorum. Bu sözleri duyunca içimde bir şey koptu. — Sevgi, insanın yüzüne vurulacak bir tokat değildir Murat. — Her şeyi düzeltirim. Konağa dön. Annemle konuşurum. Kartları yeniden açarız. İstersen sana yeni bir araba bile alırım. Bir an sustum. Sonra sordum: — Hangi parayla? Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu. — Benim paramla mı? Yoksa yine benim paramla kurtaracağın şirketinin parasıyla mı? Telefonu kapattım. O gün anladım. Murat beni özlemiyordu. Benim sağladığım hayatı özlüyordu. Aysel’in durumu da kısa sürede değişti. Yıllardır arkadaşlarına zenginlikleriyle hava atan kadın, artık her davette aynı soruyla karşılaşıyordu: “Gerçekten gelininin parasıyla mı yaşıyordun?” Önce inkâr etti. Sonra benim onu kıskandığımı söyledi. Ardından Murat’ın zor durumda olduğunu, bir annenin oğlunu korumak zorunda olduğunu anlattı. Ama banka kayıtları konuşurken insanların yalanları eskisi kadar kolay kabul edilmiyordu. Bir gün telefonuma sesli mesaj bıraktı. — Kızım, artık yeter. Ben yaşlı bir kadınım. İnsanlar beni konuşuyor. Ailemin adını kirlettin. Gel, oturalım. Sana hakkını verelim. Mesajı sonuna kadar dinledim. Sonra cevap yazdım. “Benim hakkım, sizin itibarınızdan daha değersiz değil. Benimle ilgili bütün konuları avukatım üzerinden görüşün.” Gönderdim. Bir daha aramadı. Murat’ın şirketi için de zor günler başladı. Ödeme yükümlülükleri yerine getirilemeyince alacaklılar harekete geçti. Benim şirketimin verdiği kredilerle ilgili hukuki süreç başladı. Sahte olduğu şüphesi bulunan kefalet belgesi için de resmî inceleme talep edildi. Murat artık toplantılarda başarı hikâyeleri anlatan adam değildi. Telefonlara cevap vermek zorunda kalan, borçlarını açıklamaya çalışan bir iş insanıydı. Derya’nın adı da ortaya çıkınca kadın şirketten ayrıldı. Murat’ın ailesinden bazıları onu savunmaya çalıştı. Ama bir zamanlar benim paramla düzenlenen sofralarda oturan insanlar, artık onun davetlerine katılmak istemiyordu. Bir akşam eski bir aile dostumuz beni aradı. — Murat çok zor durumda. Belki biraz destek olmalısın. Sonuçta bir zamanlar karı kocaydınız. Pencerenin önünde duruyordum. Dışarıda yağmur yağıyordu. — Ben onun zor günlerinde yanında oldum, dedim. O benim en zor günümde yüzüme tokat attı. Adam sustu. — Bir insanın yaptığı iyilik, karşılığında gördüğü kötülüğü ömür boyu taşımak zorunda olduğu anlamına gelmez. Telefonu kapattım. Boşanma sürecimiz aylar sürdü. Murat birkaç kez barışmak istediğini söyledi. Bir defasında Selim Bey aracılığıyla uzun bir mektup gönderdi. “Annemin etkisinde kaldım. Seni kaybetmek istemedim. O gün kendimi kontrol edemedim. Her şeyi yeniden başlatabiliriz.” Mektubu okudum. Sonra çekmeceye koydum. Çünkü bir tokat, yalnızca yanağı acıtmaz. İnsanın yıllarca inşa ettiği güveni de yıkar. Ben artık o güveni yeniden inşa etmek istemiyordum. Boşanma tamamlandığında kendi soyadımı yeniden kullanmaya başladım. Konağın mülkiyetiyle ilgili hukuki süreç de tamamlandı. Murat ve Aysel’in taşınmazı boşaltmaları gerekti. Kişisel eşyalarını almaları için kendilerine uygun süre tanındı. Bir zamanlar Aysel’in kendi mutfağıymış gibi anlattığı o devasa mutfak, sonunda sessizliğe kavuştu. Ben ise oraya geri dönmedim. Çünkü bazı evler insanın üzerine kayıtlı olabilir. Ama yaşananlardan sonra artık yuva değildir. Altı ay sonra hayatımda küçük ama önemli değişiklikler yapmaya başladım. Sabahları erkenden uyanıyordum. Kahvemi kendim hazırlıyordum. Uzun zamandır ertelediğim iş projelerine geri döndüm. Şirketimde çalışan kadınlara yönelik yeni bir destek programı başlattım. Özellikle ekonomik şiddet yaşayan ve kendi ayakları üzerinde durmak isteyen kadınlara yardımcı oluyorduk. Bir gün genç bir çalışanım yanıma geldi. Gözleri doluydu. — Sizce bir kadın her şeyi kaybettikten sonra yeniden başlayabilir mi? Elini tuttum. — Kızım, bazen insan her şeyi kaybettiğini sanır. Oysa sadece kendisine ait olmayan yüklerden kurtulmuştur. Gülümsedi. Ben de gülümsedim. Uzun zamandır ilk kez içtenlikle. Bir yıl sonra Etiler’deki konağın kapısından son kez geçtim. Satış işlemleri tamamlanmıştı. Evin içinde yalnızca birkaç kutu kalmıştı. Antrede durdum. Bir yıl önce Murat’ın tokadıyla geriye savrulup konsola çarpmıştım. Yere düşen bardak paramparça olmuştu. O gün kimse eğilip parçaları toplamamıştı. Şimdi yerde hiçbir kırık yoktu. Telefonumda eski bir fotoğraf buldum. Aysel’in doğum günü masası. Pastası. İnci kolyesi. Ve arka planda gülümseyen Murat… Fotoğrafı sildim. Sonra antredeki konsolun üzerinde duran küçük cam bardağı elime aldım. Yeni almıştım. Eskisinin aynısı değildi. Ama bana aynı şeyi hatırlatıyordu. İnsan bazen kırılan bir bardağı değiştirebilir. Kırılan güveni ise değiştiremez. Kapının anahtarını son kez çevirdim. Dışarı çıktım. Bu kez kimse beni kovmamıştı. Ben kendim gitmeyi seçmiştim. Bugün hayatım daha sakin. Artık kimsenin annesini memnun etmek için kendi acımı gizlemiyorum. Kimsenin gururunu korumak için kendi onurumu çiğnetmiyorum. Murat’ın nerede yaşadığını, Aysel’in hangi kolyeyi taktığını bilmiyorum. Bilmek de istemiyorum. Bazen ortak tanıdıklardan haberler geliyor. Murat hâlâ şirketinin mali sorunlarıyla uğraşıyormuş. Aysel eskisi gibi lüks davetler vermiyormuş. Bir zamanlar benim paramla kurdukları gösterişli hayat artık geride kalmış. Bana gelince… O tokadın izleri çoktan kayboldu. Ama bana öğrettiği şeyi hiç unutmadım. Bir kadının sessiz kalması, güçsüz olduğu anlamına gelmez. Bazen sadece karşısındakinin kendi sonunu hazırlamasını bekliyordur. Murat beni ailesinin önünde evden kovmuştu. Aysel mücevherlerimi, kartlarımı ve anahtarlarımı istemişti. Onlar benim gururumu kırdıklarını sandılar. Oysa ben sadece bir çanta alıp çıktım. Çünkü insanın gerçek zenginliği ne konağıdır ne de banka hesabı. İnsanın gerçek zenginliği, kimsenin önünde eğilmeden yaşayabilmesidir. Ve hayat bana bir şeyi çok net öğretti: Başkasının hakkını yiyerek yükselenler, bir gün kendi yalanlarının altında kalır. İlahi adalet bazen geç gelir ama geldiğinde kimsenin kapısını çalmaz; doğrudan içeri girer. Şimdi size bir soru sormak istiyorum: Siz olsaydınız, Murat’ı affeder miydiniz? Yoksa bir kez gururunuzu çiğneyen insana ikinci bir şans vermemek gerektiğine mi inanırdınız? Yorumlarda düşüncenizi paylaşın. Çünkü bazen bir kadının başka bir kadına söylediği tek bir cümle, onun hayatını değiştirebilir.
Benzer Galeriler
-
Hiçbir Sebep Gösterilmeden Durdurulan Genç Kadının Cebinden Çıkanlar Herkesi Şaşırttı
-
Henüz 20 Yaşındaydı ve Hayatının Baharındaydı.
-
Torunlarıma DNA testi yaptırdım çünkü içimde bir his, oğlumun onların gerçek babası olmadığını söylüyordu
-
Kocam on iki yıldır bayramlarda annesine yalnız gidiyor; “Annem seni istemiyor” diyor. Bu bayram çocuklarla habersiz gittim. Kapıyı kocam açtı, bizi merdivene itti: “Annem evli olduğumu bilmiyor.” İçeriden kayınvalidem seslendi: “Oğlum, kız tarafı geldi mi?”
-
Kocam, ailesinden 18 kişinin gözleri önünde bana tokat attı ve bağırdı: “Defol bu evden!” Kayınvalidem gülümseyerek mücevherlerimi, banka kartlarımı ve evin anahtarlarını bırakmamı istedi.
-
Kızım dört yıldır Almanya’da bir mühendisle evli olduğunu söylüyor, her bayram fotoğraf yolluyor. Rahmetli annesinin bileziklerini satıp torunuma para gönderdim.


